Fikir Kenti

Tarihe Siyasi Tesbit : 'HÜRRİYET'İN YAZDIĞINI BİZ YAZAMAZDIK!'

2009-02-10T09:46:00.004+02:00

Kıbrıs Rum kesiminin en çok satan gazetesi Cyprus Mail, Atilla Olgaç olayı için özeleştiri yaptı...

Bugüne kadar Türkiye karşıtı ve milliyetçi söylemleriyle sık sık gündeme gelen Kıbrıs Rum kesiminin en çok satan gazetesi Cyprus Mail, bu kez çok tartışılacak bir makaleye yer verdi. Cyprus Mail, Atilla Olgaç olayında alınan tavrın, Kıbrıs Rum kesiminin olgunluktan “ışık yılları kadar uzak" olduğunu ortaya çıkardığını yazdı.

Gazete, Türk oyuncu Atilla Olgaç'ın televizyondaki sürpriz çıkışının Rum medyasında gördüğü ilgi ile bu tavra verilen isterik tepkinin Kıbrıs Rum kesiminin ölçü ve perspektiften yoksun olduğunun bir göstergesi olduğunu savundu.

10 Rum'u öldürdüğünü iddia eden Türk oyuncunun televizyonda iki güzel kadının önünde böbürlenmeye çalışan “aptal bir yalancı" olduğuna inandıklarını yazan Cyprus Mail, “Vurduğu ilk esirin yüzüne tükürdüğü iddiası" Olgaç'ın aptallığının bir göstergesiydi. Kafasına silah dayanıp da surata tükürecek bir kişi daha doğmadı. Bu tür şeyler ancak kovboy filmlerinde olur ve böyle bir aptala inanan Kıbrıslı Rumlar da eksik değil.

1974'te birçok esirin Türkler tarafından öldürüldüğünü doğrulamak için Olgaç'ın “peri masallarına" ihtiyaç olmadığını iddia eden Cyprus Mail, aralarındaki ilişkinin daha önceki kanlı çatışmalar yüzünden nefrete dönüştüğü toplumlarda, bu tür aşırılıkların savaşın bir parçası olduğunu öne sürdü.

Cyprus Mail'e göre, son gelişmelerin sürpriz yanlarından biri de Olgaç'ın iddialarının Türkiye'de yansıma şekli oldu. Gazete, Türk medyası, savcılığı ve genelkurmayının Olgaç'ın açıklamalarına gösterdiği tepkinin Türkiye'de bir şeylerin değiştiğini gösterdiğini ifade ederek şöyle devam etti: “Bu tepkinin önemin anlayabilmek için belki de kendimize şu soruyu sormamız gerekir: Olgaç Türk değil de bir Rum olsaydı, kaç Rum gazeteci, kaç Rum gazetesi ve kaç Rum askeri yetkilisi aynı şekilde davranırdı? Açıklarımızı ortaya koyan bir yurtseverlik karşıtı davranış diye topa tutmazlar mıydı? Kimse Türkiye'deki gazeteciler ve medya yorumcuları gibi yaptıklarını kınama cesaretini gösteremezdi. Ne Kıbrıs'ta ne de Yunanistan'da tek bir gazete Hürriyet'in Olgaç hakkında yazdıklarını yazamazdı. Peki 1963-64 döneminde ve 1974'te biz de silahsız ve savunmasız Kıbrıslı Türklere karşı suçlar işlemedik mi? Kaç Rum gazeteci veya gazete bu suçlarımızı kınama cesaretini gösterdi? Maalesef biz gerçeğin tek yarısıyla, yani öteki tarafın işlediği suçlarla ilgilendik ve kendimizinkileri görmemiş gibi davrandık."

Bu davranışın geçmişe kadar uzandığını yazan Cypurs Mail, 1922'de Anadolu'da Yunan gazetecilerin İzmir'i Türklerin yaktığını yazdıklarını, ancak benzer suçlar işleyen, köyleri yakıp masum insanları öldüren Yunan askerlerinden hiç söz edilmediğini savunarak, ancak bağımsız bir uluslararası kurulun bu utancı Yunanlıların yüzüne vurduğunu belirtti.

Bu tür küçük detayların ortaokullarda öğretilmediğini belirten Cyprus Mail daha sonra şu sözlere yer verdi: “Kıbrıs Üniversitesi Rektörü Stavros Zenios geçen hafta 'Olgun bir toplum geçmişine eleştirel bir gözle bakmaktan çekinmez' demişti. Ona daha fazla katılamazdım. Ama bizim toplumumuz henüz olgunluktan ışık yılları kadar uzakta."

www.kanaldhaber.com.tr

ERGENEKON : Ne olduğu bu kadar güzel anlatılamazdı doğrusu...!!!

2009-01-27T11:23:00.007+02:00

Perinçek:
İktidarı deviremedik, yazıklar olsun...

Ergenekon davasının 39. duruşmasında savunma yapan Doğu Perinçek, JİTEM’ci Albay Kırca’nın intihar etmesinde herkesin payı olduğunu belirterek “Kendi payımı üstleniyorum, yeterince mücadele edememişim. Hükümeti devirememişiz, yazıklar olsun bize” dedi.
Ardını Buradan okuyabilirsiniz.

**************************

Benim bildiğim kadarıyla Demokrasilerde Hükümetlerin gelişi ve gidişi Seçimle, Meclisle olur.

Perinçek 'in Partisinin aldığı oy buna yetmediğine göre
Hükümeti nasıl devirecek. ???

Tabiki Ergenekon..

ALINTI : Batıdan niçin bu kadar nefret ediyorlar...?

2009-01-10T15:54:00.004+02:00

Robert Fisk , Independent.

İsrail Filistin'de bir kez daha cehennemin kapılarını açtı. Birleşmiş Milletler'e (BM) bağlı okulda 40 ve bir diğerinde 3 sivil mülteci öldü. "Saflığın silahına" inanan bir ordu için Gazze'deki bir gecelik iş bakımından pek de fena sayılmaz. Zaten bizim için bu neden sürpriz olsun ki?

İsrail'in 1982'de Lübnan'ı işgali sırasında (hemen tümü sivil, çoğu çocuk ve kadın) öldürülen 17.500 kişiyi; Sabra ve Şatilla katliamlarında öldürülen 1.700 sivil Filistinliyi; 1996'da bir BM üssünde kalan, yarısından fazlası çocuk olmak üzere öldürülen 106 Lübnanlı sivil mülteciyi; 2006 yılında İsrailliler tarafından evlerinden çıkarılarak, ardında bir İsrail helikopteri tarafından katledilen Marvahin'deki mültecileri; aynı yıl Lübnan'ın bombalanması ve ardından işgal edilmesi sırasında öldürülen, hemen tümü sivil 1.000 kişiyi unuttuk mu ki?

Asıl şaşırtıcı olan şey, bu kadar Batılı liderin, bu kadar cumhurbaşkanı ve başbakanın ve korkarım ben ve bunca yazar ve gazetecinin, İsrail'in sivil kayıplardan kaçınmak üzere çok dikkatli davrandığına dair eski yalanı yutmuş olmamız. Bir İsrail büyükelçisi daha Gazze katliamının birkaç saat öncesinde, "İsrail, sivil kayıplardan kaçınmak üzere elinden gelen her şeyi yapmaktadır," diye açıklama yaptı. Ve ateşkesten kaçınmanın mazereti olarak bu yalanı tekrarlayan her cumhurbaşkanı ve başbakanın eline, geçen gece gerçekleşen kıyımın kanı bulaşmış demektir. Şayet George Bush 48 saat önce derhal ateşkes sağlanması talebinde bulunma yürekliliğini gösterseydi, yaşlı, kadın ve çocuklardan oluşan o 40 sivil yaşıyor olacaktı.

Yaşananlar sadece utanç verici olmakla kalmıyor, aynı zamanda yüzkarası da. Savaş suçu demek abartılı bir tanımlama mı olur? Şayet bunlar Hamas tarafından gerçekleştirilseydi, yapılanları bir canavarlık olarak nitelerdik. Dolayısıyla, korkarım ki bu bir savaş suçudur. Ortadoğu'da (Suriye, Irak, İran ve İsrail askerleri) tarafından işlenen bu kadar çok sayıda kitlesel ölüm haberi verdikten sonra, sanırım benim tepkim ahlaki değerleri hor görmek olmalı. Ancak İsrail, "uluslararası teröre" karşı bizim savaşımızı yürüttüğü iddiasında. İsrailliler, Gazze'de bizim adımıza, Batı idealleri uğruna, bizim güvenliğimiz, bizim selametimiz, bizim standartlarımız için savaştıklarını ileri sürüyor. Dolayısıyla şu anda Gazze'de hâkim olan vahşetin biz de suç ortağıyız.

İsrail ordusunun gerçekleşen haksızlıklara yönelik olarak ileri sürdüğü mazeretleri geçmişte haber yapmıştım. İlerleyen saatlerde bu mazeretler yeniden pişirilerek, önümüze koyulabileceği için, işte bunlardan bazıları: Filistinliler kendi mültecilerini öldürdü; Filistinliler, mezarları kazarak, çıkardıkları cesetleri yıkıntılar arasına yerleştirdi; sonuç itibariyle asıl Filistinliler sorumlu olarak görülmeli, çünkü silahlı bir fraksiyonu desteklediler veya silahlı Filistinliler, masum mültecileri kasten kalkan olarak kullandı.

Sabra ve Şatilla katliamları, İsrail'in oluşturduğu kendi soruşturma komisyonunun ortaya çıkardığı gibi İsrail askerleri 48 saat boyunca izleyip, herhangi bir müdahalede bulunmazken, İsrail'in Lübnan'daki müttefiki olan sağcı Falanjistler tarafından gerçekleştirilmişti. İsrail suçlandığında, Menachem Begin hükümeti dünyayı iftira atmakla suçlamıştı. İsrailliler, İsrail topçusunun 1996 yılında Kana'da BM üssüne ateş açmasının ardından, Hizbullah'ın silahlı adamlarının da burada barındığını ileri sürmüştü. Bu bir yalandı. Hizbullah'ın sınırda iki askeri ele geçirmesiyle 2006 yılında başlayan savaşta verilen binden fazla ölü de, basit bir şekilde Hizbullah'ın sorumluluğu olarak dikkate alınmamıştı. İsrailliler, Kana'da gerçekleşen ikinci bir katliamda öldürülen çocukların cesetlerinin bir mezardan getirildiğini ileri sürdü. Bu da bir başka yalandı. Marvahin katliamından dolayı ise hiçbir zaman özür dilenmedi. Bu olayda köy halkının köyü terk etmesi istendi, köylüler İsrail'in buyruğuna uydu ve ardından İsrail helikopterleri tarafından saldırıya uğradı. Mülteciler çocuklarını alarak, İsrailli pilotların kendilerinin masum insanlar olduğunu görebilmesi için üzerinde yol aldıkları kamyonun çevresine dizdiler. İsrail helikopteri köylüleri yakın mesafeden biçti. Sadece iki kişi ölü taklidi yaparak, kurtuldu. İsrail bundan dolayı özür bile dilemedi.

Ve en ufak bir kuşku duymadan yazıyorum: Bu skandal düzeyindeki uydurma bahanelerin tümünü yeniden dinleyeceğiz. Aslında Hamas'ın suçlanması gerektiği yalanını dinleyeceğiz. Mezarlardan çıkarılan cesetler yalanını da duyabiliriz. Ve neredeyse kesin bir şekilde Hamas'ın BM okulunda olduğu yalanını duyacağız ve kesinlikle antisemitizm yalanını dinleyeceğiz. Ve liderlerimiz burnundan soluyarak, ateşkesi önce Hamas'ın bozduğunu dünyaya anımsatacak. Öyle olmadı. Ateşkesi ilk 4 Kasım'da Gazze'yi bombalayıp, altı Filistinliyi öldürürken ve yine 17 Kasım'da dört Filistinlinin daha ölmesine yol açan bir başka bombalamayla, İsrail bozdu.

Evet, İsrailliler güvenliği hak ediyor. Son on yılda Gazze çevresinde 20 İsraillinin öldürülmüş olması gerçekten de korkunç. Ama sadece geçen hafta içinde öldürülen 600'den fazla Filistinli ve 1948'den bu yana binlercesi oldukça farklı bir ölçekte.

Bir Arap zapt edilmez bir öfkeyle harekete geçip, Batıya yönelik kızgınlığını, öfkesini gösterdiğinde, bunun bizimle bir ilişkisi olmadığını söyleriz. Öyleyse sormak gerek, bizden niçin nefret ediyorlar? Ama sakın bunun yanıtını bilmiyoruz demeyin.

Türkçe çevirisi Genç Siviller grubundan Alıntıdır...

Orijinalini ise buradan okuyabilirsiniz...

TARİH : 1946-2000 yılları arası Filistin-İsrail Toprak Durumu ve bir Soru....

2009-01-07T12:34:00.008+02:00

Önce Sözün bittiği yerden bir kaç görüntü...
(Fotograflar Buradan Alıntıdır...)

Beyazlar İsrail’in toprakları,

Yeşiller ise Filistin’in…

1946’dan 2000’e durum ortada.

Ve Anlayabilene Bir Soru...
Sıra Kimde.... ????

Kaynak : http://www.kibush.co.il/show_file.asp?num=553 (Bir İsrail sitesi)

ALINTI : Önce elbise, sonra elbiseye uygun beden: Ulus Devletler...

2009-01-05T11:46:00.002+02:00

Batılı sistem bakımından soru, herkesin anlayabileceği kadar basit ve açıktı:

Yükselen uygarlığımızı, her geçen gün büyüyen emperyal sistemimizi nasıl kalıcı hale getirebiliriz?

Tecavüz, gasp, talan ve hırsızlık üzerine kurulmuş tüm yapılarda ayakta kalmanın çareleri ve tedbirlerinin ne olması gerektiği meselesi uğruna tahsis edilmesi gereken mesai her şeyden, hatta sistemin inşası için harcanan çabalardan da önemliydi. Zulmün, çürük temeller üzerinde uzun zamanlar boyu varlığını korumasının tabiata aykırı olduğu onlar tarafından da çok iyi bilinmekteydi. Batı sisteminin neden zulüm ve adaletsizlik üzerinde yaşamakta olduğu sorusunun cevabı da buradadır aslında.

Oysa Hakk'ın kendiliğindenlik ve tabiilik gibi meziyetleri vardı; zulmün aksine O'nu ayakta tutmak için değil yıkmak için hususi çabalar sarf etmek gerekirdi. Tıpkı bir cani, gaspçı ve hırsızın, halkın arasında güvenle dolaşamayışı, sürekli korkuyla yaşaması, akıl almaz korunma tedbirleri ile kendini aşılmaz duvarların ardındaki çelikten zindanlara hapsetmesi gibi, Batılı Emperyal sistem de ancak insan havsalasının zorlayacak maliyetlere katlanarak akıl dışı korunma zırhları içinde yaşayabilmektedir.

Batının silah endüstrisi ve teknolojileri, iki stratejik amaç etrafında şekillenmiştir. İstila, ele geçirme ve yok etme hedeflerine göre tasarlanan askeri malzemeler ile Batının saldırısı karşısında hakkını arayacak mağlup ve mağdurlar üzerinde kurulmuş hâkimiyeti devam ettirme maksatlı askeri teçhizatlar…

Savaş silahları tarihi üzerinde yazılmış kitaplar ve ansiklopediler üzerinde yapılacak kısa bir çalışma bile Batılının silah mantalitesi ve savaş felsefesinin başka medeniyetlerden ne kadar farklı olduğunu anlamaya yeterli olacaktır. Silahların şekli, tahrip gücü, vuruş mesafesi, kapasitesi ve başka tüm özellikleri, Batının kendi dışındakilere hayat hakkı tanımayan tahripkâr "Batımerkezci" ruhunu yansıtır. Herhangi bir ayırım yapmaksızın hedefteki bütün canlıları ve eşyayı vurabilecek, kısacası kullanıldığı alandaki bütün tabiatı yok edebilecek silahlar üretme fikri en orijinal haliyle Batıya aittir. Belki de dünyanın tamamını onlarca defa yok edebilecek sayıda ve kapasitede silah üretme tekeli de Batının elindedir.

Çağdaş Batı emperyalizmi, yaklaşık üç asırdır, mülkiyeti Yaratıcısı'na, tasarruf hakkı ise içinde yaşayan bütün sakinlere ait bulunmasın gereken dünyayı kendi mülkü olarak görüyor ve bunu sağlamak için dünyanın her noktasını kana ve ateşe boğuyor. Bu, tam da İslâm'ın yeryüzünden zulmü bütünüyle kaldırma misyonunun ters yüz edilmiş şeklidir. İslâm'ın, dünyayı insanının insana zulmünden arındırma, dini ve etnik ayırım yapmaksızın evrensel adaleti tahakkuk ettirme idealinin tam karşısına Batı, zulmü yeryüzünün tamamına yayılması hedefini yerleştirmiştir.

Batının, sistemini kalıcı hale getirme yolundaki tedbirleri, münhasıran silah üretimi ve güvenlik merkezli bir dünya algılayışından ibaret kalmamaktadır. Batı dışında kalan dünyanın etnik, dini, siyasi, iktisadi ve kültürel alanlarının geleneksel temellerinin yıkılması ve yerlerine Batı'da üretilmiş kavramlar etrafında yepyeni dünyalar kurulması da en az birincisi kadar hayati önem taşımıştır. 19 uncu yüzyılda başlayan ve 20 inci yüzyılın sonlarına kadar devam eden dünyada "yeni uluslar yaratma" harekâtı, ele geçirilmiş ülkeleri, elde tutabilmek amacıyla yapılmıştır. Tabiatta mevcut bulunmayan yeni türlerin "yaratıcısı" olmak, kendinin bu dünyanın efendisi ve ilahı olarak gören Batı'nın vazgeçemediği tutkusudur. O güya çok da "rasyonel" olarak "yarattığı" yeni türlerin kendisine mutlak itaat edeceğini, başka "ilah" tanımayacağını ve yoldan çıkmayacağını hesap etmektedir.

Batılı emperyalizm, işgal ettiği bölgelerde hükümranlığını tehdit edebilecek, yıkabilecek ne varsa yıkmak zorundaydı. Geleneksel yapılara hayat veren tüm değerler, inançlar, gelenek ve ahlak yok edilmeliydi.

Ellerine cetveller aldılar ve dünya haritasına yeni çizgiler çizdiler. Çizilen sınırların yıkıp harap ettiği hanümanlar, evler, şehirler, köyler ve oralarda yaşayan insanların hayatları, hesaplarında hiç yoktu. Yeni "vatanlar", yeni "uluslar" ve onların Batılılarca yazılmış uydurma yeni "tarihler"ini "yaratmaktaydılar" … "Ulusal" marşlar, kurtuluş günleri…. Kurtuluş günlerinde tekrarlanıp durulan ritüeller, paganca ibadetler… Tanrının yerine konmuş, yeni Tanrılar… Tüm bu ritüeller, tıpkı geleneksel dinlerde olduğu gibi tekrarı zamana bağlanmış bu toplu ibadetler, tarihten, geçmişten, mirastan kopmuşluğu pekiştirmeye yaramaktaydı.

Balkan coğrafyasından başlayın, Afrika'dan dolaşıp Endonezya'ya, Filipinler'e kadar bütün Asya'da aynı siyasi sistemlere, kültürel yapılara rastlarsınız. Bunların hepsinin iyice tahkim edilmiş, sıkı sıkıya kapatılmış sınırlarının tamamı, Batı tarafından çizilmiştir. Sınırlar, komşuların üstünde bitip tükenmez kavgalar yapacakları, savaşacakları şekillerde çizilmiş ve her sınıra mutlaka kanayan yaralar açılmıştır. Tüm komşular bir birlerine düşmandır. Zaten bu sınırların varlık sebebidir bu düşmanlıklar. Her ülke, güvenlik stratejilerini, komşusuyla savaşmak üzerine kurmuş, buna göre asker ve teçhizat hazırlamıştır. Bir biriyle düşman her komşunun, bütün silah ve teçhizatını Batı'dan satın aldığı, artık sıradan bir durumdur. Bunlar, yiyecek ekmeklerinden ayırır, milli gelirlerinin büyük bir kısmıyla silah satın alırlar.

"Yaratılmış" yeni ülke ve uluslar, "yaratıcı ilahları" olan Batı'yla düşmanlığı asla akıllarına getiremezler. Çünkü her birinin burnunun dibinde yeterince düşmanı vardır.

Sınırlar, adeta birer hapishane gibi içindeki ulusları yalnızlaştırmış, yabancılaştırmış ve onların tabiatlarını tahrif etmiştir. Sınırlar, çevreledikleri ülkelerin varlıklarının ve menfaatlerinin sınırlarını belirlemez; bunlar bütünüyle Batılı emperyalist yapının menfaatlerinin gereklerine göre ihdas edilmiştir.

"Yaratılmış" bu yeni ülkelerin yeni "ulus"ları, dünyaya gelişlerinin yıldönümlerini her yıl coşkunca kutlarlar ve bu kutlama yıldönümlerinin hiçbiri 90 yıldan eski değildir.

Batı önce elbiseleri, vatanları hazırlamış, sonra bu elbiselere uygun yeni bedenler üretme aşamasına geçmiştir. Tüm bu uydurma yeni tarihler, yeni kültürler, yeni dil, yeni müzik, yeni sosyal davranışlar, ritüeller, ulusal törenler, balolar, yeni ulusun yapı malzemeleridir. Üretilen yeni dile ve kavramlara uygun yeni hayatlar icat edilmiştir. Mevcut kelime ve kavramların içi boşaltılmış, boşaltılan yerlere Batının uydurduğu yeni anlamlar yerleştirilmiştir. Kendi coğrafyamızdan örnek verecek olursak; Arap, Kürt, Türk, Arnavut, Boşnak, Çerkez, Ermeni, Rum ve Yahudi, geçmişlerinden bağımsız olarak yeniden tarif edilmiştir. Yeni tarifin bu kavimlerin tarihiyle hiçbir bağı yoktur. Yazılan yeni tarihte bu kavmin komşu ve akraba diğer kavimlerle birlikte yaşadıkları evden söz edilmez. Kerhen söz açılsa da ihtilaflar, düşmanlıklar anlatılır; Türkler, Arapları yüzlerce yıl ezmiş, Kürtler, Araplar, Türklere ihanet etmiştir… Bununla öyle bir süreç başlatılmıştır ki mesela yeni Kürtlük, hem kendini, hem de yeni Türklüğü kemirip yok eden bir zararlı unsur haline gelmiştir. Batılıların tarif ettiği yeni Türklük de öyle… Yeni Türklük, hem kadim bir kavim olarak Türklüğü harap etmekte, tarihle, coğrafyayla olan bağlarını söküp atmakta ve onu yok etmekte, hem de etrafındaki diğer unsurları zehirlemektedir. Yeni Türklük, tabii olarak var olan her cisme, kişiye ve unsura hürmet eden, bağrında yüzlerce dil, kavim, din ve mezhebin yaşamasına müdahalede bulunmayı aklından bile geçirmemiş muhteşem bir medeniyetin kalbinde yer alan Türklükten kopmuştur. Bütün enerjisini iç çekişmeler, etnik sürtüşmeler ve sınır anlaşmazlıklarıyla komşularıyla hırlaşmalara harcamaktadır. Aynı durumlar, fazlasıyla yeni Arnavutluk, yeni Çerkezlik, yeni Ermenilik, yeni Yahudilik için de geçerlidir. Şimdi artık aklı başında pek çok Yahudi, Yahudiliğin en büyük düşmanının Batının "yarattığı" Siyonizm olduğunu itiraf ve ilan etmeye başlamıştır.

Her var oluş gibi (kevn), bu sürecin de bir yok oluşu (fesad) elbette ve mutlaka yaşanacaktır. İnsanlık, Batı tarafından gafletinden yararlanılıp uyuşturulduktan sonra itildiği bu cehennem çukurunda bir gün mutlaka gözlerini açacaktır. Uyanan nehirler kendi yataklarında akmak isteyeceklerdir. Ama Batı, kendi mülkü ve hakkı gördüğü Dünyayı elinde tutmanın pek çok yeni vasıtasını da şimdiden hazırlamıştır. Batının 21. asrı, dün Onun hükümranlık aracı olarak icat edip kullandığı konserve üretimi yeni ulusların çözüldüğü, dağıldığı, sınırların kaldırıldığı yeni bir çağ olarak tasarlanmıştır. Önümüzdeki zamanlar, ırmakların kendi yataklarında akmaya devam edip etmediğini gösterecektir. Bir uykudan uyanıp başka bir uykuya dalmak maalesef mümkün görünmektedir; Batının çizdiği koordinatlarda, onun tarif ettiği kimlikler, kişilikler olmakta ısrar ettiğimiz sürece… Bu durumda Dünya, bütün yeraltı ve yer üstü mevcutlarıyla birkaç milyon insanın çiftliği, milyarlarca insan da bu çiftliğin karın tokluğuna çalışan köleleri, marabaları olmaya devam edecektir.

(Alıntı)
Mehmet Akif AK

ALINTI : İSRAİL’E DOĞRU BİR TAŞ ATABİLMEK...

2009-01-05T10:11:00.001+02:00

Geçtiğimiz yıllarda bir karikatür görmüştüm. İsrailli ve Filistinli iki çocuk konuşuyorlar. İsrailli çocuk söylüyor “Benim babam sizin şeytan olduğunuzu söylüyor.” Filistinli çocuk cevap veriyor: “Benim babam böyle bir şey söylemiyor çünkü senin baban benim babamı öldürmüştü.”

Gazze’de İsrail’in asker sivil ayırımı yapmadan acımasız bir hava saldırısını yaşadık. 300 civarında insan öldü. Bunlar arasında kadın ve çocuklar da vardı.

Öncesinde Hamas’ın füzeyle savaşı başlattığı söyleniyor. Doğruluğu şüpheli ama doğru olsa bile İsrail sivilleri hedef yapmayacak bir operasyon yapabilirdi ama neden yapmadı? Zaten Hamas ve Gazzeliler ambargo nedeniyle savunmasız ve korumasız bir durumdalar.

İsrail barış sürecini hep sabote ediyor, İsrail Savunma Bakanı Barak “Şimdi savaş zamanı” diyerek fütursuz bir tavır gösteriyor. Kutsal Tapınak’ın geri alınma günü savaş başlatılıyor. Demek ki dini idealler ve beklentiler belirleyici rol oynuyor. Vaad edilmiş Ortadoğu toprağı hedefi çok açık gözükmeye başladı.

İlginçtir saldırı Yahudi inancına göre kutsal bir günde yapıldı. Hanuka gününün özelliği Wikipedia da şöyle geçiyor; “Kudüs'te bulunan Tapınak IV. Antiochus (Antiyokus) tarafından ele geçirildi. Talmud'a göre Makabeler Tapınak'ı geri aldılar. Tapınağı Tanrı'ya yeniden adadıklarında....” İsrailliler, 2008 yılının Hanuka gününde de savaş başlatarak tapınaklarını alma yolunda bir adım atmış oldular.

İsrail’in dünyanın Ergenekon’u olduğu anlaşılmaya başladı. Tıpkı Ergenekon örgütü gibi terör ve şiddetle besleniyor.

Veli Küçük’ün ve Kırmızı Kitabı’nın Şaman Türk Geleneğini canlandırmaya çalıştığı bilinmektedir. İsrail’de ‘Tanrı’nın Evrensel Devleti’ için acımasızca hareket edebiliyor. Çünkü savaşları kutsal amaç için.

Amerika henüz daha İsrail tarafından kullanıldığını fark etmedi. Bizim Ergenekoncular da siyaseti ve orduyu kötü bir şekilde kullanmışlardı. İsrail de dünyayı medya ve para ile yönlendirmeye çalışıyor.

Soruların ve yaşananların cevabı Yahudi kimliğinde saklı. Antisemitizm yapmadan Yahudi milletini tanımamız gerekiyor. Konuyu dinler, medeniyetler ve tarih üstü durarak incelemek gerekir.

Yahudiler kendilerini nasıl tanımlıyorlar ve kendilerini nasıl biliyorlar? Tarihsel özgeçmişleri nasıl? sorularına cevap vermeye çalışalım. Tevrat ve Talmut gibi kaynaklarından elde edilen bilgiler bile bir çok şeyi aydınlatabilir.

Özetle Yahudiler kendilerini kutsal metinlerinde de yazıldığı gibi seçilmiş özel ve önemli bir millet olarak tanımlıyorlar. Yahudi olan bir kişinin ancak torununun tam Yahudi olabilme kuralı dikkat çekicidir. Diğer milletleri ötekileştirirler.

Yahudiler sıradan olmaktan korkarlar. Bunun için çok çalışırlar. Diğer insanları öteki kabul edip değersiz gördükleri için bir İsrail askeri ölme ihtimalini gidermek için düşmanının çocuğunu öldürmeyi doğal kabul ederler.

Hak duyguları kendilerine yöneliktir. Kayırılması gerektiği, kendisine ayrıcalık yapılması gerektiği ile ilgili yüksek beklenti içindedirler. Özel kuralları olan kendi cemaatlerinde gurup sadakati çok önemlidir. Çıkarcılıkları nedeniyle başkalarını anlayamazlar. En iyiyi hak ettiklerini düşünürler. Para, şöhret, güç, başarı için yaşarlar. Tanrı’yı (Yehuda) kıskanç özellikli olarak tanımlarlar. Kıskançlığı doğal kabul ederler.

Hitler yukarda saydığım özellikleri nedeniyle Yahudi’lerden nefret ediyordu. İngilizler’in fitne siyaseti sonucu tarih tekerrür etti. Bekledikleri Mesih’in gelip son büyük kırallıklarını kuracaklarına sadece kendi dindarları değil siyasi olarak inandıkları anlaşılıyor.

Peki Filistinliler neden başarısızlar?

Yıllar önce Selahaddin isimli Arap kökenli bir filim izlemiştim. Tam bir Arap ırkçılığı vardı. Selahaddin Eyyubi’yi Kürt olarak değil Arap olarak tanıtıyordu. Tarihi bu derece çarpıtan bir Arap tarihini okuyan Filistinliler’in neden başarılı olamadıkları, kaderin onlara yardım etmemesi şaşırtıcı değil.

Hamas liderinin hemen intikamdan söz etmesi tam bir tuzağa düşmektir. İsrail devletinin savaş alanı ve savaş kuralları kendisinden olmayana acımasızlığın, şiddetin, kana susamışlığın ve zalimliğin geçerli olduğu bir alandır. Hamas İsrail gibi kötülüğe aynı kötülükle karşılık verirse İslamiyetin kurallarını çiğnemiş olur. Arap dünyası Selahattin gibi adil dövüşen ve sözünde duran bir karakter sunamadı. Yaser Arafat gibi şiddeti onaylayan bir lider çıkardı.

Zalimlerin savaş alanına girdiğinizde, onlar kadar zalimlik ve kötülük yapamıyacaksınız. Bunun için kendi kurallarınızın geçerli olduğu savaş alanına düşmanı çekmeniz gerekir.

Hamas’ın İsrail’i kendi savaş alanına yani fikir ve diplomasi savaşına çekip azim ve sebatla beklemesi gerekiyordu. Dünya kamuoyunu yanına alabilecek şeyler, insanları düşündürtecek adımlar atması gerekiyordu. Dünya kamuoyunun baskısı ABD ve İsrail’i durduracak tek kuvvettir.

Hamas rahmetli Alia İzzetbegoviç’in siyasetini gütmelidir. İzzetbegoviç mazlum ve mağdur olduğunu dünyaya anlattıktan sonra 1995’de Dayton antlaşması imzalandı. Sırplar’ın Srebrenitsa zulmünü gören dünya, Sırplar’ı durdurdu.

Eğer İzzetbegoviç İslam’a ve insanlığa uymayan intihar bombacılığı veya Sırp sivillere saldırılar düzenleseydi haklıyken haksız olacaktı. Hak mücadelesi hak yollarla yapılırsa zaten zamanla kader kapıları açılıyor.

Peki biz ne yapacağız? Dayton antlaşmasını hızlandıran olaylar, Sırp katliamı ve kimyasal silah kullanılma söylentisi üzerine Türk insanının spontane Taksim meydanı ve Ankara Kızılay’da kalabalık bir yürüyüş yapmasıydı.

ABD ve Batı İslam dünyasından vazgeçemez, Müslüman coğrafya kamuoyunun ciddi demokratik tepkileri çok şeyi çözer.

İslam Coğrafyası büyük bir sofra, sofranın başındaki Müslüman liderler dünyalık peşindeler ve cesur değiller veya basiretleri bağlanmış ciddi bir tepki verme bilincinde değiller.

Ancak ABD ve Batı bu sofradan vazgeçemez, Müslüman kamuoyunun heyecanlı, ciddi, demokratik, kararlı ve sürekli tepkileri oyunu bozacak güç olarak tek yoldur. Bu yol zor ama en güvenli ve erdemli yoldur. Bize bu yakışır.

İstiklal savaşımızda Anadolu’da başta Denizli Müftüsü olmak üzere bütün kanaat önderleri yönlerini İzmir’e dönüp birer taş atmışlardı. Bu azim ve irade zaferin temelini oluşturmuştu.

Bizde çocuklarımızı alıp bunu yapabilmeliyiz.

(Alıntı)

Nevzat TARHAN / Haber 7
ntarhan@gmail.com

Tarihe Siyasi Tesbit : Yine seçim, Yine aynı senaryo... ve Yönetilemez ülke senaryosu yine devrede...

2008-12-26T11:09:00.005+02:00

Yerel seçimlere odaklanan Türkiye, halkın tercihlerine gölge düşürecek bildik senaryolarla karşı karşıya. Anayasa Mahkemesi'nin son noktayı koyduğu belde belediyeleri konusu krize dönüşmüş durumda.

Ardını Buradan Okuyabilirsiniz...

İlginç bir süreçten geçiyoruz. Siyasi hesaplarını kurumlar üzerinden yapanlar yeniden devrede. Devlet organlarının bizzat devlet görevlileri tarafından yıpratıldığına şahit oluyoruz.

Görünen o ki, milletten umudunu kesenler seçim sonrası için de tedbir alıyor. Seçim sandığından çıkacak sonucu tartışmalı hale getirmek istiyorlar. Sanki ortada yeni bir senaryo var. Tartışmaları daha iyi anlamak için öne çıkan kurumlara ve aktörlere iyi bakmamız gerekiyor.

Anayasa Mahkemesi bir karar verdi. Nüfusu 2 binin altında kalan belediyeler kapandı. Bu karara farklı kanallardan itiraz edenler oldu. Ve bu itirazlar Danıştay'a gitti. Danıştay, öyle bir karar verdi ki her şey altüst oldu. Anayasa Mahkemesi Başkanı Haşim Kılıç, kurumu adına yaptığı açıklamada 'verdiğimiz kararlar tüm yargı organlarını bağlar' diyerek Danıştay'ın yanlış yaptığına dikkat çekti. Hukukçuların belirttiğine göre Danıştay'ın kararı bugüne kadar görülmüş değil. Çünkü, belde belediyeleri idari bir kararla değil, kanunla kaldırıldı. Prof. Dr. Mehmet Turhan'a göre, 'Danıştay siyasi saiklerle hareket ediyor'. Hal böyle olunca gözler mecburen Yüksek Seçim Kurulu'na (YSK) çevriliyor. Orada da kısa süre içinde iki farklı kararın verildiği görülüyor. Bir ay önce Anayasa Mahkemesi'nin kararına göre hareket eden YSK, şimdi tam tersi noktada.

Yüksek yargıdaki tartışma, Anayasa Mahkemesi Başkan Vekili Osman Alifeyyaz Paksüt'ün çıkışı ile iyice alevlendi. Mahkemesindeki oylamada belediyeler ile ilgili karara karşı çıkan Paksüt, muhalefetini medyatik alana taşıdı. Başkan Kılıç'ın açıklamalarından haberi olmadığını söyledi. Bununla yetinmeyip bir grup üye ile beraber ortak bir açıklamaya imza attı. Kendi kurumunu tartışılır hale getirdi. Paksüt gerçekten medyatik bir isim. AK Parti'yi kapatma davası öncesinde, Genelkurmay'da yaptığı gizli görüşme ile uzun süre tartışılmıştı. Özellikle eşinin Ergenekon soruşturması çerçevesinde sorgulanması ve kapatma davası konusunda dinlemeye takılan telefon konuşmaları başkan vekilinin tarafsızlığına gölge düşürür nitelikteydi. Kapatma kararının verileceği süreçte söylediği 'Hangi karar çıkarsa çıksın Türkiye'de kıyamet kopacak' ifadeleri hâlâ akıllarda.

Parti kapanmadı, kıyamet kopmadı ama o dönemde öne çıkan isimler medyadaki yerini almaya başladı. Sabih Kanadoğlu Anka Ajansı'yla akıl veriyor. Sırada Hüsamettin Cindoruk var. Baykal açılımı bir kenara bırakıp, yine 'kriz ve kaos' kelimelerine döndü. Dün Anayasa Mahkemesi'ne gidenler bugün Danıştay'a başvuruyor. DSP Danıştay'a dava açtı. Doğu Perinçek hapiste olsa da İP'liler de Danıştay yolunda. Hükümete itiraz için Danıştay'a gidenler, eli boş dönmüyor.

Meselelere düz mantıkla bakınca ortada şöyle bir soru duruyor: "Danıştay, Anayasa Mahkemesi kararına uymuyor. YSK, önce Anayasa Mahkemesi'ne, sonra Danıştay'a itibar ediyor. Bu durumda hükümet ne yapsın? Kimin kararına uysun?" Galiba, birileri yine yönetilemez bir ülke görüntüsü vermek istiyor. Ama aktörler aynı olunca oyun gizlenemiyor.

Alıntı >>> Ali Akkuş 26.12.2008 Zaman

Ve bir NOT : Azınlıktakiler kişisel görüş

Doç. Dr. Mustafa Şentop (Marmara Üniversitesi Öğretim Üyesi) Karar alındıktan sonra muhalif üyelerin görüşü azınlıkta kaldığı için kişisel görüştür. Mahkeme görüşü değildir. Haşim Kılıç, açıklamasında yeni bir şey mi söylüyor? Hayır, önceki kararı uygulayın diyor. Danıştay, yıllardır Anayasa Mahkemesi'nin gerekçesinin bağlayıcı olduğunu söylüyordu. Madem gerekçe bu kadar bağlayıcıydı, belde belediyeleriyle ilgili gerekçeye bu üyeler ve Danıştay niye sahip çıkmıyor?(Alıntıdır.)

TARİH : Ermeni Sorunu _ Özrü kabahatinden büyük !

2008-12-26T11:03:00.002+02:00

Unlu tarihcimiz Prof.Turkkaya Ataov www.ozurdilemiyorum .net de yayinlanmak uzere musade verdigi iki metinden birinde soyle diyor.

Özrü kabahatinden büyük!

PROF. DR. TÜRKKAYA ATAÖV

Ermenilerden özür dileme açıklamasını imzalayanlar var. “Af dileme erdemdir” diyen de oldu. Alçak gönüllülük gösterimi insan doğasında var. Kaba biri bana “küt” diye çarptığında, “özür dilerim” sözü ağzımdan kendiliğinden dökülüyor. Yobaz-işbirlikç i-ayrılıkçı bir faşist özentinin ağır basmakta olduğu ortamdayız. Bunlardan ayrı durmak isteyenler de kendilerine ve dış dünyaya “biz birey olarak demokrat, insancıl, uygar, çağdaş, gerçek Batılı, ileri aydınlarız; onlardan değiliz” demek isteyebilirler. Kimi tanışını, dostunu, Ermeni komşusunu kıramayarak imza koyabilir. Kendini tanıtma, değişik görünme gibi bambaşka örgeler de olacaktır. Her birindeki itici nedene ayrı ayrı bakmak olanaksız. Ancak, önemli bir bölümünün de, tarih bildiğinden ya da Ermeni duygudaşlığından ötürü değil, Cumhuriyete karşı olması nedeniyle katıldığı söylenmezse ve bu tavırların başka oluşumlarla koşutluğu görmezden gelinirse, büyük eksiklik olur.

Ne var ki, tarih eş-dost hatırı, bireyin hoşgörülü görünmesi ya da ABD ve AB sorumluları önünde temize çıkma kaygılarıyla yazılmıyor. Konu Ermeni-Türk ilişkileriyse, bu ikisinin belgelikleri başta olmak üzere, ilgili ve belli başlı devletlerin yayımlanmış ya da basılmamış belge hazineleri var. Kitaplar, kitapçıklar, süreli yayınlar, gazeteler, bilimsel araştırmalar, yıllıklar, doktora ve yüksek lisans tezleri, yazanaklar, toplantılar, açık oturumlar, sempozyumlar, bildiriler, tutanaklar, anılar, albümler, resimler ve benzerleri kitaplıkları doldurur. Birçoğu yayımlandı da. Örneğin, ben kendi adımla Türkiye’de ve yurt dışında, Türkçe dahil, değişik dillerde, seksen kitap ve kitapçık yayınladım. Bu konuda ilk küçük kaynakçayı otuz yıl önce çıkarmıştım. Şimdi Dr. Erdal İlter’in 300 sayfalık ayrıntılı kaynakçası var.

Sayısı yüz milyonu bulan Osmanlı belgelerini bir yana koyalım. Özür dileme açıklamasına imza koyanlardan 200.000 dosyalık Bab-ı Ali Evrak Odasına, 224 cilt Meclis-i Vükelâ Mazbatalarına, 46 ciltlik İradat-ı Seniye Müsveddatına, Yıldız Sarayı belgelerine, her ilin sâlnamelerine, Mesail-i Mühimme ve Gayri Müslim Cemaatlerine Ait Defterlere ve Nazım Paşa vukuatı, Mehmet Mansur Efendi yazanağı, Vali Hakkı Paşa buyrukları ya da Uras incelemesi benzeri yüzlerce ve binlerce ilk elden belgelere bakmış olmalarını beklemiyorum. Bunları renkli filmler olarak önde gelen dünya kitaplıkları ve konuyla ilgili en önemli araştırma merkezlerine yıllar önce armağan etmiştik. Genel Kurmay Başkanlığı bunları kimi yabancı dillere, bu arada günümüz Türkçesine de çevirerek cilt cilt yayımladı. Bu aydınlatıcı çalışmaları da bir kalemde geçelim.

Bize büyük ölçüde hak veren eski ve yeni kuşak yabancılardan ünlü Langer, Hamlin, Whitman, Rambert, Eliot, Ubicini, Arpée, Shaw, McCarthy, Lewis, Levy, Zeidner, Weems, Erickson ve benzerlerinin yazdıklarını da bir yana koyalım.

Ama, gelin görün ki, sorumlu konumdaki Ermenilerin kendi yazdıkları var; hem de hiçbir duraksamaya yol açmayacak biçimde. Ermeniler silâhsız, savunmasız, barışçı, zayıf, sahipsiz, suçsuz çoluk-çocuktan oluşan ve dudaklarında ilâhilerle ölüme koşan örnek Hıristiyan sivilleriydiler, öyle mi? Ama kendileri bile öyle demiyorlar ki! Önce, Anadolu yöresini ve Daşnak terör örgütünün akıttığı kanı iyi bilen Amerikan Ermenisi K.S. Papazian’ın benim sık göndermeler yaptığım kitabında dediği gibi, Ermeniler Anadolu’da, kimilerinin Batı Ermenistan demek istedikleri altı il de dahil olmak üzere, hiçbir yerde çoğunlukta değildiler. Değişen çağa ve koşullara göre, Rus, İngiliz, Fransız ve Amerikan din yayıcıları, gizli görevlileri, silâhları ve paralarıyla başkaldırdılar, zararlar verdiler ve öldürdüler. Sandıklarla silâh, cephane, hattâ büyük kilise mumu biçiminde top namluları ya yakalandı ya da Ermenilerin ellerine sızdı. Kiliselerde, yabancı okullarda ve banka kasalarında patlayıcılar saklandı. Ermeni yazar L. Nalbantian’ın doktora tezindeki terörizm değerlendirmelerini okumakta yarar var.

Nisan 1915 başında Van’da yaşanan silâhlı ayaklanma bu kenti devletten ayırdı ve orada Ermeni önderliği ve Rus desteğinde yönetim kurdu. Komutanlarından G. Pastırmacıyan Amerika’da basılan bir kitabının başlığını Ermenilerin savaşa katılımını “Müttefik kümesinin kazanmasında belirleyici neden” olarak sunuyordu. General Antranik gibi öteki Ermeni komutanların yazdıkları ve açıklamaları hep nasıl Türkleri yok etmeğe yönelik olduklarını anlatır. Ermeniler bir düzine savaşa katılıp karşılarındakileri öldürmediler mi? Salgın hastalıklar Anadolu’yu silip süpürürken onlardan da can almadı mı? 1924’de Amerika’daki bir yayınları Ermenilerin Türklere karşı Kafkasya, Doğu Anadolu, Süveyş, Sina, Kudüs ve Suriye cephelerinde “200.000’lik ordularla”, 1926’daki benzer bir yayın da “200.000’den fazla” silâhlı kuvvetle çarpıştıklarını yazar. Bu yayınlar bende var ve bu bilgilerle belgeleri kaç yıldır yapmakta olduğum Türkçe ve yabancı dillerdeki kitapların içine koyarak okuyucuya sunmayı araştırma ve gerçekçilik görevim bildim.

1914-18 arası Ermeni savaşlarını anlatan A.P. Hacobian ve Ermenilerin doğuda Kafkas cephesindeki askerî eylemlerini anlatan Ermeni General G. Gorgarian “özür açıklaması”na imza koyanların dikkate almadıkları kanıtları kendi kalemleriyle sergilemektedirler. Ben bu Ermeni kaynaklarına da kendi yayınlarımda göndermeler yaptım. Birinci Dünya Savaşının yenginlerinin önderleri olan D. Lloyd George ve G. Clemenceau gibi başbakanlar, General E.H.H. Allenby gibi Ermenilere komuta etmiş ön sıradaki yüksek rütbeli askerler ve siyasal kararların önemli yerlerinde bulunan A.J. Balfour, R, Cecil ve J, Bryce gibi kişiler, Ermenilerin kendilerinin kabul ettikleri gibi, “200,000’den fazla” silâhlı kişiyi Türklere karşı savaşa sürdüklerini yinelemiş ve kendilerine teşekkür etmişlerdir. 1917 Bolşevik Devrimine değin, bu kutlamalara Rus Çarı İkinci Nikola ile Kafkasya’daki Rus generalleri de katılıyorlardı. Bu bilgileri, Türkçe kitaplarım da dahil, çok sayıda okuyucuya ulaşan yayınlarıma gereği gibi aktardım. Başkalarının da yayınları var.

Bu arada, 2003’de basılan önemli bir İngiliz kitabının “Osmanlılar seferberlik hazırlığı içindeyken, Ermenilerin doğuda 120,000 kişiyi boğazladıklarını” belirttiğini de yazdım. İngiliz kaynağı “öldürdüler” dememekte, sanki hayvan kesilen mezbahadan söz eder gibi “boğazladılar” demektedir. Gene aynı kaynak Van’da silâhla başkaldırıp Türk ve Müslüman mahallelerini bastıklarını, kenti devletten ayırıp başa geçtiklerini ve daha sonra da bir 50.000 kişi daha yok ettiklerini yazmaktadır. Bunun belgelerini de yayınladım. Ya Japonlar ABD’nde aynı şeyi yapsaydı, neler olurdu?

Özür açıklamasına imza koyanlar bu kaynakları bilmiyorlar mı? Bilmiyorlarsa, bu bilgiçlik gösterisinin kaynağı ne? Biliyorlarsa neden? Bunda toplumun değerlerinin eksileceğini hesaba katmıyorlar mı? M. Kemal Atatürk’e ve devrimlere karşı takınılan yeni tavırlarda da toplumun değerlerini teker teker eksiltme çabası yok mu? “Ne mutlu Türküm diyene” değerlendirmesiyle topluma güven kazandırmak yerine, bu koca ulus bir kinle bezenmiş aşağılık duygusu örgüsü kıskaçına mı alınmak isteniyor? 1914-18 Savaşında bunca Türk öldürülmedi mi? Ya 1821-1922 arası Balkan, Kafkas ve Kırım Türklerinin başına gelenler? Bunlara hiçbirine neden bir gönderme bile yok? Benim TBMM adına ayrı ayrı Türkçe ve İngilizce hazırladığım iki kitabımın başına şöyle bir not koymuştum: “Bu kitaba konu olan ve Osmanlı İmparatorluğu’nun son döneminde meydana gelen isyan ve çatışmalarda yaşamını yitiren asker ve masum insanlarla, yıllar sonra teröristlerce şehit edilen Türk diplomatlarını n anısına...” O dönem benim de her yurt dışına çıkışımda saklanmak zorunda kaldığım yıllardı. ASALA şubelerinde resmim asılıydı. Kim kimden özür dilemeli?

(Alıntıdır)

TARİH : Ermeni Sorunu _ Ohannes Kaçaznuni'den de Özür Dileyecekler mi...?

2008-12-25T15:40:00.006+02:00

Kaçaznuni, 1914'ten 1923'e uzanan süreçte, Türk-Ermeni ilişkilerinin özünü savaş hali olarak değerlendirmektedir. Kaçaznuni'nin yaptığı çok doğru saptamaya göre bu savaş, aslında Türkiye ile emperyalist devletler arasındaki bir savaştı. Kaçaznuni'nin kitabının en önemli noktası, Taşnak Partisi ile onun peşine takılan Ermenileri savaşın bir tarafı, o günkü Türk devletini ise diğer tarafı olarak değerlendirmesidir.

Alev COŞKUN

Bir grup aydın, 1915-1918 dönemi tehcir (göç ettirme) olayları nedeniyle "Ermenilerden 1915'te yaşadıkları için özür diliyorum" adlı bir imza kampanyası başlattı.

Bu kampanyaya 60'ı aşkın emekli büyükelçi karşı bildiriyle yanıt verdi. 43 eski diplomatını Ermeni terörüne kurban vermiş olan Dışişleri camiasının, bu şehit diplomatlar anısına saygı duyarak verdiği yanıt ve TSK'nin bu konuda aydınlar bildirisinin yanlış yorumlanacağını belirtmesi, Cumhurbaşkanı'nın bu bildiriye hoşgörü ile bakması, Başbakan'ın karşı çıkması konuyu daha da önemli ve karmaşık bir düzeye taşımıştır.

Kendilerine aydın grubu adı veren kişilerin, demokrasilerde böylesi bildiriler yayımlamaları doğaldır.

Ancak özür bildirisini yayımlayanların, kesin çizgileri olmayan karmaşık bir konuda taraf olduklarının ayırdında olmaları gerekir. Türk Devleti, Ermeni konusunda belgelerin açılmasını ve hatta bu belgelerin yansız tarihçiler tarafından değerlendirilmesini istemektedir. Ancak Ermeniler bu tutarlı öneriye olumlu yanıt vermiyorlar. Böylesi tarafsız bir kurul eğer bir yargıya varırsa, özür dileme yolu açılabilir. Ancak böyle bir olgu yokken ve bu tarihi konu saptırılarak uluslararası arenada siyasal çıkar konusu yapılırken aydınların ortaya dökülüp özür dileme kampanyaları açmaları kuşku yaratmıştır.

İşte bu nedenle ben de kendilerine "Ohan-nes Kaçaznuni'den de özür dileyecek misiniz" diye soruyorum?

Neden Kaçaznuni?

Çünkü bu çok önemli, Ermeni davası için çalışmış olan Ohannes Kaçaznuni, sözü edilen bizim bu bir grup aydının tersini söylüyor.

Aman efendim, kimmiş bu Kaçaznuni ki ondan özür dileyelim diye hemen bir itirazda bulunmasınlar.

O zaman Kaçaznuni'nin kim olduğuna bakalım:

Gerçek ismiyle Hovannes Katchaznouni (Ohannes Kaçaznuni) Ermeni tarihinde tartışılmaz çok önemli bir kişidir. Ermeni terör örgütü Taşnatsutyun (Taşnak) Partisi'nin kurucularındandır. 1918 yılının temmuz ayında kurulan Ermeni devletinin ilk başbakanıdır. Ermeni devletini hükümet başkanı olarak 13 ay yönetmiştir. (Temmuz 1918 - Ağustos 1919)

Ermenistan, 1920 yılında Bolşevik yönetimi tarafından ele geçirilince, tutuklandı; 1921 yılında Avrupa'ya kaçtı.

1921 yılında Taşnak Partisi, Bükreş'te neler yaptık, nerede hata yapıldı, ne yapmalıydık konularının konuşulduğu bir konferans topladı.

Taşnak Partisi'nin en önemli liderleri, tarihçiler bu kongreye raporlar sundular. İşte Ermeni devletinin ilk başbakanı Kaçaznuni de bu kongreye önemli bir rapor sundu.

Kaçaznuni'nin, "Taşnatsutyun'un Artık Yapacağı Bir Şey Yok" adını taşıyan raporu, bugün Ermenistan'da yasaktır. Avrupa ve ABD'de kütüphane kataloglarında kitabın ismi vardır, ancak kendisi yoktur, imha edilmiştir.

Bu rapor, Sovyet Rusya'da kısıtlı sayıda basıldı ve halen rapor Rus Devlet Arşivi'nde bulunmaktadır. Dr. Mehmet Perinçek, Moskova'da Lenin Kütüphanesi'nde yaptığı çalışma sırasında raporu bulmuş, Rusça fotokopisini almış, bu rapor tercüme edilerek Türkçe basılmıştır.(*)

Başbakan Kaçaznuni'nin raporunun önemine hiç kimse karşı çıkamaz. Ama ne var ki, Kaçaznuni'nin raporu bizim Batı karşısında kompleksli Batısever, hatta "Batıperver" aydınlarımıza ters düşüyor.

İşte Kaçaznuni'den çarpıcı noktalar:

• I. Dünya Savaşı öncesinde, Ermeniler tarafından gönüllü silahlı birlikler oluşturuldu, bu hataydı.

• Bu birlikler ve o günkü politikamız kayıtsız şartsız Rusya'ya bağlanmıştı.

Ve Türklerden yana olan güç dengesi hesaba katılmamıştı.

• 1918 yılı sonlarında İngiliz işgali, Taşnakların umutlarını yeniden kabartmıştı ve Ermenistan'da Taşnak diktatörlüğü kurmuşlardı.

• Ermeniler "Denizden Denize Ermenistan Projesi" gibi emperyalist bir talebe kapılmışlar, bu yönde kışkırtılmışlardı.

Ermeniler, Müslüman nüfusu katletmişlerdi, bu nedenle Türklerin aldığı tehcir kararı doğrudur ve uygundur.

Evet bütün bu saptamalar, Ermenistan'ın ilk başbakanı, Taşnaksutyun Partisi'nin kurucusu Kaçaznuni'ye aittir.

Kaçaznuni'nin kitabının en önemli noktası, Taşnak Partisi ile onun peşine takılan Ermenileri savaşın bir tarafı, o günkü Türk devletini ise diğer tarafı olarak değerlendirmesidir. Bu değerlendirme ortada savaş olduğunu ve soykırım kavramının bu olayda söz konusu olamayacağını belirtir.

Kaçaznuni'nin bu değerlendirmesi kimilerini şaşırtsa da, 1915-1918 olaylarıyla ilgili olarak Ermeni devlet adamları ve tarihçileri buna paralel değerlendirmeler yapmışlardır.

Kaçaznuni, Ermenilerin önce Çarlık Rusyası'nın emelleri doğrultusunda hareket ettiğini, Çarlık Rusyası'nın yıkılışından sonra da bu sefer Batılı devletlerin güdümüne girdiğini; İngiltere, Fransa, ABD gibi devletlerin bölgedeki çıkarları için Türklere karşı savaştıklarını açıkça belirtmektedir.

Şimdi sayın aydınlarımız Kaçaznuni'yi lanetleyecekler midir? Ondan nefret mi edecekler, yoksa biz siyasallaştık, senden daha iyi biliyoruz, sen kim oluyorsun mu diyeceklerdir...

"Batıperest" (**) aydınlarımızın ne diyeceklerini merak ediyorum.

(*) Ohannes Kaçaznuni, Taşnak Partisi'nin Yapacağı Bir Şey Yok (1923 Batı Konferansı'na Rapor, Kaynak Yayınları, 2006)

(**) Batıperest, bu deyimi Sayın Erol Bilbilik'in son kitabı "Amerikanperestler"den uyarladım. Batı'ya hayran olan, ona tapan anlamındadır.

Alev Coşkun
22.12.2008 Cumhuriyet

ALINTI : Parayı İsviçre’de kaybettiler Ankara’dan istiyorlar...

2008-12-05T16:31:00.002+02:00

BU GÜN - Süleyman Yaşar

Parayı İsviçre’de kaybettiler Ankara’dan istiyorlar

Amerikan konut sektöründe on yedi ay önce başlayan ve dünyaya yayılan kredi krizi, Türkiye’de oturan ve yatırımlarının bir kısmını yurtdışında yapanların paralarının batmasına neden oldu.

Yurtdışında kurulan riskli fonlar, yatırımcıya dolar üzerinden yıllık yüzde 20-25 oranında yüksek kazanç sağlıyordu. Türkiye’de oturan bazı zenginler de yüksek kazanç elde etmek için bu fonlara yatırım yaptılar. İşler iyi giderken çok kazandılar ama krizde işler kötüye gidince kaybettiler. Bugüne dek hep Türkiye’de çıkan kriz bu defa en güvenilen zengin ülkelerde çıktı, paralar bu sefer orada battı.

Geçen 15 eylülde Lehman Brothers yatırım bankasının batmasıyla başlayan süreçte yurtdışında para kaybeden pek çok yatırımcı, Türkiye’de hemen bir kriz lobisi oluşturdular ve paraları sanki Türkiye’de batmış gibi bir karmaşa yarattılar. Yaşanan dünya krizinin merkezini Türkiye’ye taşıdılar.

Türkiye’de gelişmiş ülkelerdeki gibi batan bir banka, finansal kuruluş, fon ya da ödenemeyen devlet garantili bir senet olmamasına rağmen, yaratılan bu olumsuz hava herkesi etkiledi. Zaten cumhurbaşkanlığı seçim süreci, genel seçimler ve kapatma davası gibi siyasal gerginliklerle bir türlü tam istikrara kavuşamayan ve dünyanın en yüksek faizini vererek gergin bir ortamda ilerleyen Türkiye ekonomisinde, tüketiciler yaratılan bu korku senaryosuyla tüketimlerini iyice kıstılar. Herkes kriz beklentisine girdi. Bu durumu fırsat bilen bazı işadamları da harekete geçti, “cebimize para koyun yoksa işçileri çıkartırız” tehdidiyle hükümeti sıkıştırmaya başladı.

Oysa biz bu ülkede bu filmi defalarca görmüştük. Dünya ekonomik krizini fırsat bilip hükümeti sıkıştıran işadamlarının, her beş-altı yılda bir “biz battık, bizi kurtarın” diye karşımıza çıkan aynı kişiler olduğunu gördük. Kriz lobisi yaparak geçinen bu işadamları, IMF’den 35 milyar dolar alınıp kendilerine verilmesini istiyorlar. Kriz lobisine göre, eğer bu para onların kasasına konursa Türkiye ekonomisi kurtulacak, aksi takdirde batacak. Halbuki bu para eğer yanlışlıkla onlara verilirse, Türkiye ekonomisi işte o zaman batacak. Çünkü onlar bu paraları yine verimsiz kullanacaklar.

Krizden kurtulmak için ABD’nin ne yaptığına bir bakalım. Yeni başkan Barack Obama’ya göre, bu krizin çözümü istihdamı arttıran kamu harcamalarından geçiyor. İşadamlarının cebine para koyarak bu krizi çözmek mümkün değil. İşte bu amaçla Obama cumartesi günü yaptığı haftalık radyo konuşmasında, 24 Ocak 2009’da görevi devraldığı gün iki yıllık bir eylem planını devreye sokacağını açıkladı. Bu plana göre altyapı, eğitim ve alternatif enerji alanlarına yatırım yapılarak önümüzdeki iki yıl içinde 2,5 milyon yeni iş yaratacaklarını ilan etti.

Krizden çıkış yolunda Obama’nın planı en doğru alternatif olarak görünüyor. Tartışmaya gerek yok, Türkiye de Obama’nın planını aynen alarak uygulamalı.

Milli Eğitim Bakanlığı’nın açıkladığı 140 bine ulaşan açık öğretmen kadrosu için atamalar hemen başlatılmalı. Bir milyon 111 bin okula gidemeyen öğrenci okulla buluşmalı. Kredi kartı borçlarını ödeyemeyen 1 milyon 54 bin kişiye yeni bir ödeme planı sunulmalı, kart mağdurlarına uygulanan aşırı yüksek faizler törpülenmeli. Enerji KİT’leri olan BOTAŞ ve elektrik üretim ve dağıtım şirketlerinin mali durumları düzeltilmeli. Merkez Bankası kaynaklarından oluşturulacak ekonomiye destek fonları düşük gelir gruplarına yönlendirilmeli.

AKP hükümeti tuzağa düşerse ve açacağı yeni ekonomik paketle kriz fırsatçılarının kasalarına para koyarsa, inanın paralar boşa gider. Önümüzde Barack Obama’nın dar gelirlilere destek veren harcama planı örnek olarak dururken başka yollara sapmak büyük hata olur.

(Taraf gazetesinden Alıntıdır)

ALINTI : Pirezidan Hüseyin...

2008-11-08T09:57:00.004+02:00

Amerika 'daki başkanlık seçiminin sonuçlanması ile birlikte Basın/TV ve yazarlarımızın çoğunluğuna bakarsanız sanki Obama 'nın seçilmesi ile birlikte yeni bir dünya kuruldu. Her şey toz pempe oldu... değişim gelmiş, şöyle olmuş, böyle olacakmış falan filan... yazılıp çiziliyor/konuşuluyor ama bunun böyle olmadığı çok da uzun bir süre geçmeden anlaşılacak...

Çünkü Amerika, Amerika 'dır ve dünya ile ilgili politikalarını (çıkarlarını) genel anlamda ve ufak tefek nüans farkları dışında değiştirecek filan da değildir...

Sabah gazetesindeki yazısında Engin Ardıç,
"Eskisi sert keseliyordu, bu yumuşak sabunlayacaktır. Hamam aynı, su aynı, sabun aynı, tas aynıdır. Tellak değişmiştir." diyerek güzel bir şekilde konuyu izah etmiş... Yazıyı aşağıya alıntılıyorum...

Pirezidan Hüseyin

Abdullah başkan olunca kıyameti koparanlar, Hüseyin başkan olunca pek sevindiler.
Oysa Abdullah Müslüman, Hüseyin Hıristiyan.
Kayserili tornacının oğlunun Çankaya Köşkü'ne çıkmasını hazmedemeyenler, Kenyalı keçi çobanının oğlunun Beyaz Saray'a girmesini coşkuyla kutluyorlar.
Çünkü "değişim" isterlermiş... Obama kazanınca, rüya gerçek olmuş (Martin Luther King'in rüyası...)
Genelkurmay başkanının ya da Anayasa Mahkemesi reisinin, yani "yüksek bürokrasinin" neredeyse "otomatik" olarak cumhurbaşkanlığına seçilmesinin tarihe karışmasını, değişim saymıyorlar. Bizimki, "alt tarafı dışişleri bakanlığı ve başbakanlık yapmış" olduğu için, kesmiyor.
Demokrat Parti, Kongre'de de çoğunluğu elde etti, hem Temsilciler Meclisi'nde, hem Senato'da... Bizim Demokrat Parti'nin TBMM'de çoğunluğu elde etmesini elli sekiz yıldır "karşı devrimin başlangıcı" olarak yorumluyorlar.
Obama, meclisiyle uyum içinde, "rahat" çalışacak. Bizde uyum ayıp. Bizde AKP'nin büyük bir çoğunluk kazanmış olması ve cumhurbaşkanının da "iktidar partisi kökenli" bulunması en büyük günah sayılıyor!
"Başı bağlı yerli First Lady" kanlarını donduruyor... Oysa, ocak ayının yirmisinde Beyaz Saray'a geçip oturacak olan şişman, koca memeli, koca popolu ve zenci hanım, onlara çok sevimli geliyor!
Bayan Michelle Obama, anası, babası ve ağabeyiyle Chicago'da tek odalı bir evde büyümüş, üçü aynı odada cümbür cemaat... Büyük bir başarı kazanıp yüz otuz iki odalı Beyaz Saray'ın kapısını açtı.
Bayan Michelle, Princeton ve Harvard'da hukuk okumuş.
Hayrünnisa Hanım, Çemberlitaş Kız Lisesi mezunu. "Türbanlı" olduğu için üniversiteye sokulmadı, okuyamadı.
Birinciyi pek sevdiler, ikincisinden nefret ediyorlar bizim ilericiler...
Fakat unuttukları bir şey var.
Başkan Obama, Columbia Üniversitesi Uluslararası İlişkiler ve de Harvard Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu.
Yani, hiç de öyle "pamuk tarlalarından kopup gelmiş" falan değil.
Ayrıca ezik güneyli falan değil, mis gibi Yankee... Zaten, kuzeylilerin "kalesi" sayılan Illinois eyaletinin senatörü...
Demek istediğim, Türk tatlı su ilericileri fazla sevinmesinler.
Hele hele "Amerika sosyalist oldu" falan gibi, güdük gazetecilerimizin dangalak yorumlarına hiç kapılmasınlar.
Obama dönemi, "Amerikan emperyalizminin şekere bulanıp yutturulduğu" bir dönem olacaktır. O kadar.
Eskisi sert keseliyordu, bu yumuşak sabunlayacaktır.
Hamam aynı, su aynı, sabun aynı, tas aynıdır. Tellak değişmiştir.
Onlar, iktidara Denzel Washington'un ya da Morgan Freeman'ın geldiğini sanıyorlar, Hollywood etkisinde...
Hadi şimdi hazırlansınlar bakalım, çikolata renkli sevgili başkanlarının döneminde, Kürt devletini tanımaya, Kıbrıs'tan çekilmeye ve de "sözde" Ermeni soykırımını kabul etmeye!

Engin Ardıç / Sabah
06.11.2008

BİLİM : Yeditepe'nin genetikte devrim yaratan buluşu ömrü uzatacak...

2008-08-12T09:57:00.003+03:00

Vakıf üniversitesi olarak İstek Vakfı kurucusu Bedrettin Dalan tarafından 4 yıl önce eğitime başlayan Yeditepe Üniversitesi'nin Genetik ve Biyomühendislik Bölümü, geliştirdiği kök hücre teknolojisiyle dünya bilim çevrelerinde bir ilke imza atmaya hazırlanıyor. Dünyada ilk kez diş folikülü kök hücrelerine "virüs kökenli olmayan vektörler" aracılığıyla gen aktararak hücreleri yeniden programlamayı başaran üniversitenin geliştirdiği ve genetikte "devrim" olarak ifade edilen çalışma teknolojinin yol açabildiği kanser gibi çeşitli riskleri ortadan kaldırıyor. ABD'de 2 ayrı patent başvurusu yapılan buluş, bir makale ile de dünya bilim çevrelerine açıklanacak.

Yeditepe Üniversitesi, belirlediği "dünyada söz sahibi üniversite olma" misyonu doğrultusunda 60 milyon dolarlık yatırımla Genetik ve Biyomühendislik Bölümü'nü kurdu. 18 kişilik bir ekibin 1 yıllık çalışması sonucunda ise kök hücre alanında daha önce kullanılmayan bir teknoloji geliştirildi. Geliştirilen teknoloji ve sonuçları dün Yüksek Öğretim Kurulu (YÖK) Başkanı Yusuf Ziya Özcan'ın da katıldığı bir toplantıyla kamuoyuna açıklandı. "Yetişkin insan hücrelerinin yeniden programlanması"na yönelik olan proje, kök hücre hastalıklarının tedavisinde önemli bir aşama olarak kabul ediliyor. Çalışma, yetişkin olan hücreleri geriye doğru dönüştürülerek hastalıkların tedavisinde kullanılan ve her türlü hücre tipine dönüşebilen embriyonik hücreler haline getirilmesini içeriyor.

Buluş kanser riskini yok ediyor

2007'de ABD ve Japon bilimadamları insan hücrelerinden kök hücrenin üretimini başarmakla birlikte, projenin önemi dünyada ilk kez kullanılan teknolojisinde yatıyor. Kök hücre üretimi için dünya bilim çevrelerinde kullanılan mevcut teknolojide yetişkin kök hücreye gen aktarımı viral vektörler ile gerçekleştiriliyor. Bu vektörlerin hücre içerisinde rastgele sıçrama ve mutasyon ihtimali olduğu için kanser başta olmak üzere çeşitli hastalıklara neden açıyordu.

Yeditepe Üniversitesi tarafından geliştirilen teknoloji ise viral vektör kullanmadan insan dişinden alınan kök hücreleri yeniden programlamayı mümkün kılıyor. Böylece gen teknolojisinin içerdiği bu tür riskler büyük oranda ortadan kaldırılmış oluyor. Geliştirilen teknolojinin bir devrim niteliği taşıdığı ifade eden Yeditepe Üniversitesi Genetik ve Mikrobiyoloji Bölümü Kurucusu Fikrettin Şahin, "Diş folikülünden elde edilen hücrelerin kemik ve sinir hücrelerine dönüşebileceğini ispatlamış bulunuyoruz. Biz dünyada var olmayan bir yöntem denedik. Farelerde yaralar oluşturup deri altına hücrelerin enjeksiyonunu yaptık. Hücrenin yaranın bulunduğu yere çok daha hızlı göç ettiğini tespit ettik. Mevcut teknoloji sıçrama riski taşıdığından kanser başta olmak üzere çeşitli hastalıklara neden olabiiliyordu. Artık gen tedavisi daha emniyetli yapılabilecek" dedi.

Sonuçların kalp rahatsızlıkları, diabetik hastalıklar, kanser, parkinson, omirilik zedelenmesinin tamiri için kullanılabileceğini söyleyen Şahin, çalışmanın tamamen sonuçlandırılmasının ise bazı hastalıklarda birkaç ay, bazı hastalıklarda ise birkaç yılı bulabileceğini söyledi. Bu buluşla birlikte dünyada kordon bağı ve diş bankacılığının sonuna gelineceğini belirten Şahin, "Bu çalışmaya kadar kök hücrenin sadece göbek bağından elde edilebileceği ispatlanmıştı. Biz hücrenin diş folikülünden de elde edilebileceğini ispatladık" dedi. Şahin, ABD'de 2 patent başvurusunda bulunduklarını, bulguların da dünya bilim çevrelerine duyurulması için bir makale hazırlandığını vurguladı.

20 ülkeden araştırmacılar geliyor

1 yıldır üzerinde çalışılan projenin yanı sıra, 60 milyon dolar harcanarak bölüme kazandırılan teknoloji nedeniyle Yeditepe Üniversitesi Genetik ve Biyomühendislik bölümü, yurtdışından öğretim görevlileri ile doktora ve postdoktora öğrencilerini de çeşitli araştırmalar yapmak üzere üniversiteye çekmiş durumda. 20 ülkeden bilim adamları üniversitenin laboratuar altyapısını kullanmak için gelip dünya çapında araştırmalarını burada yapıyor.

Albert Rizvanov, Rusya Kazan Devlet Üniversitesi'nde gen teknolojisi üzerine çalışmalarda bulunan bir Rus bilimadamı. 1 yıl önce, projeye katkıda bulunması için misafir öğretim görevlisi olarak Yeditepe Üniversitesi'ne davet edilmiş. Çalışmalarını 11 yıl ABD'de sürdürmüş olan Rizvanov, "Araştırma için buraya geldiğimde buradaki teknik ekipman ve teknolojik donanımı görünce çok şaşırdım. ABD'de bu alanda çalışan bir üniversitenin sahip olduğu teknik ekipmanın ve her türlü imkânın burada olduğunu gördüm. Bunun üzerine Kazan Devlet Üniversitesi olarak Yeditepe Üniversitesi ile birçok ortak proje üzerinde çalışmaya karar verdik" diyor.

Üniversitenin yıllık cirosu 200 milyon dolar

1996'da kurulan Yeditepe Üniversitesi'nin yıllık cirosu 200 milyon doları buluyor. Özellikle beyin cerrahisi ve dişçilik bölümleri alanında Türkiye'nin yanı sıra dünyada da kendine bir yer edinmiş durumda. Özellikle son 2 yılda önemli yatırımlarla atak yaptığı bir diğer alan ise Genetik ve Biyomühendislik Bölümü. 20 ülkeden biliminsanları üniversitenin laboratuar altyapısını kullanmak için gelip dünya çapında araştırmalarını burada yapıyor. Son olarak 150 bin dolarlık bir Ar-Ge bütçesiyle dünyanın 4'üncü kalp pompası üretimi tamamlanmak üzere. Öğrenci başına 9 bin 346 YTL'lik harcama miktarı vakıf üniversiteleri arasında 8'inci sırada olan Yeditepe Üniversitesi, YÖK'ün 2005-2006 verilerini baz alarak hazırladığı 2007 Raporu'na göreyse, yıllık 13 ile 26 bin YTL arasında değişen eğitim ücretinin altında bir yatırım yapıyor. Genetik ve Mikrobiyoloji Bölümü için 4 yılda 60 milyon dolarlık yatırım yaptıklarını belirten Yeditepe Üniversitesi Mütevelli Heyeti Başkanı Bedrettin Dalan, "Misyonumuzu dünyanın sayılı üniversitelerinden biri haline gelmek olarak belirledik. Amacımız dünyaya genetik mühendisliğinde, biyoteknolojide Türkiye de var dedirtmek. Bunun için 500 bin dolarlık yeni bir yatırım da yolda" diyor.

Buradan Alıntıdır.

GENEL : 61 hidroelektrik santral yapılacak...

2008-07-12T17:40:00.002+03:00

Tarih: 10 Temmuz 2008 Kaynak: NTVMSNBC

Enerji üretiminde verimliliğin sağlanması amacıyla özel sektörün kullanımına açılan su kaynakları üzerinde 61 yeni santral kuruluyor.

Toplam kurulu gücü 2 bin 778 megavat ve yıllık üretimi 10 milyar kilovatsaati bulacak olan 61 hidroelektrik santralin temeli bugün atıldı.

4 milyar dolarlık yatırım maliyeti bulunan ve 20 bin kişiye istihdam sağlayacak olan santrallerin yapımını üstlenen özel sektör temsilcileri, su kaynaklarının enerji üretimindeki önemine değindi.

13 Milyar Dolarlık Su Boşa Akıyor
Doğuş İnşaat Yönetim Kurulu Başkanı Gönül Talu, 13 milyar dolarlık suyun kullanılmadan denize atıldığına dikkat çekerek, “Milletçe bu projelerimizi bir an evvel hayata geçirmemiz lazım” dedi.

Sanko Holding Yönetim Kurulu Başkanı Abdülkadir Konukoğlu da “Dağdaki rüzgarı, denizdeki serinliği, akan sular ve esen rüzgarlarla evinize getireceğiz” diye konuştu.

Güler: 2013'te Son Damlasına Kadar Kullanacağız
Törende konuşan Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Hilmi Güler, hidroelektrik santralin enerji üretiminde ucuz ve temiz bir alternatif olduğunu söyledi.

Önemli bir yerli kaynak olan suyun önemli bölümünün denizlere aktığına işaret eden Güler, 2013 yılına kadar suyu son damlasına kadar kullanmayı hedeflediklerini bildirdi.

Unakıtan: Çek Kuyruğunu Gitsin, İşe Yaramaz
Maliye Bakanı Kemal Unakıtan da “61 tane barajın temeli atılıyor. Bunun manası Türkiye’nin kalkınmasıdır. Enerjisi olmayan bir ülke çek kuyruğunu gitsin, işe yaramaz” diye konuştu.

Unakıtan, Türkiye’nin geçen yıl dışarıya enerji hammaddeleri için 34 milyar dolar ödediğini, bu yılki tahminin 52 milyar dolar olduğunu kaydetti.

www.arkitera.com 'dan alıntıdır...

ERGENEKON : “Karanlık Doğan” olarak tanımlanan Aydın Doğan’ın hizaya getirilmesi... (Alıntı)

2008-07-12T14:26:00.004+03:00

Teslim olmazsa işlem yapılacak..

Tutuklanan emekli Orgeneral Şener Eruygur’un darbe planında “Karanlık Doğan” olarak tanımlanan Aydın Doğan’ın hizaya getirilmesi öngörülüyor. Ergenekon tutuklusu emekli orgeneral Şener Eruygur’un ofisinde ele geçen Ayışığı-2 ve Yakamoz kod adlı belgelerde darbeden sonra ekonominin nasıl ayakta tutulacağına ilişkin önlemlerden biri de Aydın Doğan’a ilişkin. Aydın Doğan’ın darbeyi desteklemeyeceği varsayımına dayanan planda alınması gereken önlem aynen şöyle tanımlanıyor: “Karanlık Doğan”ın çizgisini değiştirmesi için baskı yapılması, aksi halde işlem yapılması

2004’te Sarıkız ve Ayışığı adlı iki darbe girişimi atlattığımızı biliyorduk. Aynı dönemde bu darbe girişimlerinin devamı olan “Ayışığı-2,” “Eldiven” ve “Yakamoz” adlı darbe girişimlerinin varlığını da biliyoruz. Sarıkız ve Ayışığı’ndan farklı olarak “Eldiven”de herhangi bir şifre sistemi kullanılmamış. Ancak Ayışığı-2 ve Yakamoz’da, kişiler, kurumlar, ve ülkeler için bir şifre sistemi kullanılıyor. Darbe planlarındaki Ayışığı-2’de toplumu ve siyaseti yeniden biçimlendirme çabası, Yakamoz‘da ise darbenin örgütlenme biçimi öne çıkıyor. Sözü geçen planlar Şener Eruygur ve ekibinin 2005’te emekliye sevk edilmesi nedeniyle gerçekleşemiyor.
Darbe planlarında “Ayışığı” şifresi ile “ampul”e gönderme yapılarak AKP kastediliyor. AKP hükümetinin görevden uzaklaştırılması için oluşturulan darbe planlarında TSK için “Ocak” kelimesi kullanılıyor. Yeniden biçimlendirilmesi gereken kurumlar arasında “Ocak”ın yanısıra “Büyükev” koduyla Türkiye Büyük Millet Meclisi, “Salon” şifresiyle de Ankara’daki yüksek bürokrasi sayılıyor.

BERTARAF EDILECEK • BİRİNCİ HEDEF HİLMİ ÖZKÖK • Eruygur’un darbedeki ilk hedefi muhtıra verip karalamalarla yıpratarak dönemin Genelkurmay Başkanı Özkök’ü tasfiye etmekti. “Yetim” kodlu Özkök’ün “istirahate mecbur edileceği” darbe planında belirtilmiş.

“ÇEKİL” BASKISI YAPILACAK • Plana göre Genelkurmay Başkanı Hilmi Özkök’ün dört kuvvet komutanının baskısıyla çekilmesi hedefleniyordu. Eruygur cuntasının amacı 2004’teki YAŞ toplantısından önce Özkök’ün istifa ettirilmesiydi.
Darbe planlarında, Genelkurmay’ın yeniden biçimlendirilmesi için “Yetim” olarak adlandırılan dönemin Genelkurmay Başkanı Hilmi Özkök’ün etkisizleştirilmesi isteniyor. Bu amaçla yapılacak ön hazırlıklarda “Gemi Aslanı” olarak şifrelenen Başbakan Erdoğan’ın yanısıra “V” koduyla valilerin, “K” koduyla kaymakamların ve “BB” olarak da belediye başkanlarının darbenin amaçlarına boyun eğmelerinin sağlanmasından söz ediliyor.

“SERT MUHALEFET” • Ön hazırlıklar başlığı altında, “Büyükev” TBMM’nin yeniden yapılandırılması için “Kurtlar Tepesi” olarak adlandırılan bir çekirdek kadronun oluşturulması planlanıyor. “Gözlük” olarak MİT ve “Ayna” olarak Emniyet Teşkilatı’nın yeniden organize edilmesi de hedefler arasında yer alıyor. “Koro şarkısı” ifadesi ile hükümete karşı sert üslupla yazılmış basın açıklamaları kastedilirken, “Okutan” ile YÖK ve üniversiteler, “Çalışanlar” ile de, anılan darbenin sivil uzantılarının “Okuyan”larla birlikte “spor yapması” öngörülüyor. “Spor yapmak” şifresiyle de, hükümet karşıtı mitingler kastediliyor. “Sağduyu” kavramı kamuoyuna işaret ediyor. TSK’nın saygınlığının “sağduyu”da tartışılmaya başlandığına dikkat çekiliyor. “Koro şarkısı” kodlu mitinglerin “Gemi Aslanı” Başbakan’a karşı kullanılması isteniyor.

AKP BÖLÜNECEK LİDER DEĞİŞECEK • Darbenin siyasi hedefi AKP’nin dağıtılmasıydı. Ayışığı kodu da bu partiyi tanımlıyordu. Çok sayıda milletvekilinin “Gemi Aslanı” kod adı verilen Erdoğan’ı terketmesi sağlanacak, bunlara hemen yeni parti kurdurulacak, başına da Namık Kemal Zeybek ya da Ahmet Vefik Alp geçirilecekti.

AKP’NİN “TAYFA”LARI • “Tayfa” olarak adlandırılan milletvekilerinden bir grubun AKP’den ayrılmaları ve dağılmadan bir grup kurmalarının sağlanması amaçlanıyor. Darbe planında AKP Hükümeti’nin devrilmesi konusunda “Ağa sınıfı” olarak adlandırılan meslek kuruluşlarından ve “Irgat” olarak adlandırılan sendikalardan destek sağlanması öngörülüyor. AKP’den ayrılacak grubun başına “Zeybek” şifresiyle Namık Kemal Zeybek ve “Alpav” koduyla Ahmet Vefik Alp’in getirilmesi planlanıyor.

ÖNCE HAVACI GENELKURMAY BAŞKANI OLACAK • ÜÇ KOMUTAN DA DEVREDIŞI • Sarıkız darbe planının çökmesi, dönemin Kara ve Deniz Kuvvetleri komutanlarının artık yan çizmesi üzerine Eruygur planı değiştirdi: Özkök’ün tasfiyesinde onları da kullanacak, sonra Kaplan ve Penguen kod adlı her iki komutanı da devre dışı bırakacaktı.

ÖNCE FIRTINA SONRA ERUYGUR • Geleneğe tümüyle aykırı da olsa dönemin Hava Kuvvetleri Komutanı İbrahim Fırtına genelkurmay başkanlığına getirilecek, Jandarma Genel Komutanı olan Eruygur da kara kuvvetleri komutanı olacak, böylece kendisine genelkurmay başkanlığı yolunu açacaktı.

FIRTINA GENELKURMAY’A • “Ocak” TSK’nın reorganizasyonu kapsamında, “Kaplan” Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Aytaç Yalman, “Leopar” Jandarma Genel Komutanı Orgeneral Şener Eruygur, “Penguen” Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Özden Örnek, “Şahin” Hava Kuvvetleri Komutanı Orgeneral İbrahim Fırtına, “Pişik” Genelkurmay İkinci Başkanı İlker Başbuğ, “Abide” olarak da dönemin Birinci Ordu Komutanı Yaşar Büyükanıt’ın ismi geçiyor. Bu süreçte Şener Eruygur Jandarma Genel komutanlığı’ndan Kara Kuvvetleri Komutanlığı’na kaydırılacak. İbrahim Fırtına da Hava Kuvvetleri Komutanlığı’ndan Genelkurmay Başkanlığı’na terfi edecekti. Bir yıl sonra, 2005’te ise İbrahim Fırtına emekli olacak, Şener Eruygur da Kara Kuvvetleri Komutanlığı’ndan Genelkurmay Başkanlığı’na geçecekti. Bunun yapılabilmesi için de “Yörük” olarak kodlanan Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer’in ikna edilmesi ve “Yetim” kodlu Genelkurmay Başkanı Hilmi Özkök’ün “istirahate çekilmesi” öngörülmüş. Kaplan kod adlı Aytaç Yalman ve Penguen kod adlı Özden Örnek’in de emekliye sevkedilmeleri hedefleniyor.TSK’ nın sekiz yıllık geleceğinin “garanti altına alınması”nı öngören plan, “Gemi Aslanı” Başbakan Erdoğan’ın cumhurbaşkanı olmasının kesinlikle engellenmesi ve dış tepkilerin de minumum düzeyde tutulması amaçlanıyor.

Genelkurmay Başkanı Özkök’ün emekliye ayrılmasından sonra “Sarı Öküz” Kıbrıs ve “Ana Yazıt” Anayasa konularında Başbakan Erdoğan’ın geri adım atması amaçlanıyor.Darbe planlarında gelişecek olaylarda “Koro” olarak anılan basın-yayın organlarının kullanımı, MİT ve Emniyet’in kullanımı, “Kahve” olarak adlandırılan borsanın kontrol altında tutulması, “Çiyan” olarak adlandırılan AB ile “Sırtlan” olarak adlandırılan ABD’nin diplomatik ataklarına karşı önlem alınması hedefleniyor.

KARANLIK DOĞAN” • “Koro” olarak kodlanan medya kuruluşlarına ve “Kasa” olarak kodlanan ekonomi çevrelerine gözdağı verilmesi darbeye uyumlu hale getirilmesi de hedefler arasında yer alıyor. “Karanlık Doğan” kodlu Aydın Doğan’ın sahip olduğu medya kuruluşlarının çizgilerini değiştirmeleri için kendilerine baskı yapılması da isteniyor. Doğan medya grubu tavrını değiştirmezse bu gruba karşı yaptırım uygulanması da öngörülüyor.

ABD’YE KARŞI EL KAİDE ÖRGÜTÜ DESTEKLENECEK • Darbe planında Sırtlan olarak tanımlanan ABD’nin olası muhalefetine karşı önlemlerden biri, Irak’ta El Kaide, Mehdi Ordusu ve Saddam yanlılarından oluşan silahlı direnişin desteklenmesiydi.

“IRAK’I DESTEKLEYELİM” • Darbe planlarında Irak’ın ABD tarafından işgal edilmesi üzerine “Bas” olarak adlandırılan Irak’taki direnişin desteklenmesi, “Sırtlan” olarak adlandırılan ABD’ye karşı milletvekillerinin de tepki göstermesi planlanıyor. “Mabed” olarak kodlanan camilerin ABD karşıtı eylemler için kullanılması öngörülüyor.

ALINTI : Taraf Gazetesi/NEVZAT ÇİÇEK - Istanbul - 12.07.2008

ERGENEKON : Sinekkaydı mürteci bunlar !

2008-07-07T16:12:00.004+03:00

Ahmet Turan Alkan
Zaman Gazetesi 7 Temmuz 2008

Viyana metrosunu kullanmak için günlük bilet almanız gerekiyor ama kapılarda “nerede biletin” diye hesap soran memurlar veya elektronik turnikeler yok. Tabiatıyla, “yani yakalanmazsan akşama kadar bedava mı” diye sordum. Cevabı çok acıtıcıydı, “bazen kontrol ettikleri olur ama biletsiz yakalananlar bundan çok utanırlar, o yüzden kimse biletsiz yolculuk etmeyi aklına bile getirmez” dediler.

Dengelerini kurmuş ülkelerde siyasetin kuralları vardır ve bu kuralların dışına çıkmak hem suç, hem ayıp sayılır. Bizde bırakınız dengeyi darbecileri savunmak yiğitliğin şanından sayılmakta. Vefa veya sempatiyle izah edilmez, patolojik bir şey bu!

Adam biletsiz yolculuk ediyor, yakalanınca, “bu metroyu benim babam kurdu, sen kimsin ki bana bilet soruyorsun” diye dayılanıyor. Omurgasız deniz yaratıklarını andıran bir kısım basın ise, “he, vallahi öyle” diye kenardan çepik çalmakta.

Yahu görmüyor musunuz. Suçtan geçtik, ayıptır ayıp!

Demek ki bizde henüz siyasi düzen ve siyasi hukuk fikri yerleşmemiş, o mevzuda biraz prematüre kalmışız.

Bu kavrayışa göre Türkiye’de darbe olmaması için “kurucu siyasi ideoloji”nin ve kuruluş yıllarındaki toplumsal dengelerin aynen muhafazası gerektiğini karine ile anlıyoruz. Ne var ki kuruluş yıllarındaki toplumsal yapı ve dengelerin, ideolojinin olduğu haliyle yaşaması artık mümkün değil. İyi veya kötü olduğundan değil. Değişim fikrini hiç hesaba katmadığı için böyle oluyor ve bu karineye göre dünya değişirken Türkiye’nin 1923 (siz bilemediniz 1930′lu yıllar) civarında mıhlanıp kaldığını farz etmemiz gerekiyor.

Darbecilerin ne istediğini hiç merak ettiniz mi, daha demokratik ve çağdaş bir ülke için bu maceraya atılmış bir halleri yok. Bulabildikleri en büyük ters motivasyon cümlesi “Şeriat kapıda!”

Çağdaş (yani muasır) dünyada iktidar değişikliği genel ve serbest seçimle oluyor. Biz ne zaman genel seçimle iktidarı tayin etmeye kalkışsak, koruyucu ve kurucu abiler, “böyle olmaz. Siz rejimi değiştirmek, ülkeyi 1923 öncesine, yani saltanat ve hilafet yıllarına götürmek istiyorsunuz” diye müktesep (!) haklarını masaya koyuyorlar. Şimdiye kadar hep böyle oldu ve on yıllık fasılalarla koruyucu abiler her defasında taşları devirip satranç oyununu yeniden başlattılar. Simdi olan ise, “durun bir dakika, iktidardan memnun olmayabilirsiniz ama bunun ifade biçimi, darbe yapmak ve darbecileri alkışlamak değildir” denilmesinden ibaret.

Bu çatışmada ben, dava açanlarla, dava açılanlar arasında taraf değilim, sadece siyaset oyununun çağdaş dünyada nasıl oynanıyorsa öyle yapılmasından yanayım. Bir siyasi heyet olarak hükümetin behemehal iktidarda kalması umurumda bile değil. Onlar gider, yerine meşru usullerle seçilmiş bir başka heyet gelir fakat bu esnada -hükümet de dahil, kimsenin- oyun kurallarına aykırı davranmasını istemem. İsterim ki, tarihte bilmem kaç medeniyet kurmakla övünen Türklerin yaşayan bir ferdi olarak modern Türkler, siyaseti kurallarına göre yürütmenin de bir medeni (”uygar” mı diyordunuz?) haslet ve kabiliyet olduğunu cihana göstersinler. Açık konuşalım mı, zırt-pırt darbeye uğrayan, darbecilerin ağız kokusuna maruz kalan bir idare, medeni ve çağdaş değil, tek kelimeyle ikinci, üçüncü sınıf bir idaredir ve biz maalesef böyle bir görüntü veriyoruz.

Darbecileri bunun için tutmuyor, aleni veya yarım ağızla darbecileri ve darbeyi savunanlara da işte bunun için öfkeleniyorum, çünkü onlar kafalarındaki doğruların sağlamasını yapmak için, oyun tahtasını her defasında tepetaklak edip Türkiye’yi geriye götürüyorlar.

Gericisiniz be, matruş olsanız ne yazar ki?

ERGENEKON : 'Ulusalcılar ordudan tasfiye ediliyor' (Alıntı)

2008-07-07T11:26:00.003+03:00

Sabah Gazetesi'nden Ecevit Kılıç, Emekli Hâkim Albay Ümit Kardaş'la Ergenekon operasyonunu konuştu. İşte o röportaj:

Türkiye'de bir ilk yaşandı, orgeneraller gözaltına alındı ve sonra da tutuklandı...
Bu beklenmiyordu. Türkiye'de bu tür gelişmeler yaşanır, bazı iddialar ortaya atılır ve aynı şekilde unutulur. Bu sefer de öyle olacak sandım çünkü Şemdinli olayını da yaşadık. Siyasi iktidarın destek vermemesi nedeniyle Şemdinli savcısı mesleki olarak yok oldu. Bu da konjonktürel olarak ortaya çıktı ama birtakım dengeler ve uzlaşmalar olacak, ardından da üstü kapatılacak diye bekliyordum. Gerçi yine de bir uzlaşma ve denge olmadığı anlamına gelmiyor. Gerilimin tırmandığı bir dönem ve bu arada böyle ilkler de yaşanıyor.

Nasıl bir uzlaşma? Yasal olarak iki orgeneralin gözaltına alınmasına engel yok ama Silahlı Kuvvetler'in onayı olmadan bu operasyon gerçekleşmiş olabilir mi? Ya da bir restleşmenin sonucu mu?
Türk Silahlı Kuvvetleri'ne kurum olarak bakmadığımızda restleşmenin, kurum olarak baktığımızda ise bir uzlaşmanın sonucu olarak görülüyor. Burada da aynı şey olacak gözüküyor. Şimdi böyle bir operasyonun ordu tarafından reaksiyonla karşılanması çok normal olurdu. Sonuçta bu isimler daha önce kuvvet komutanlığı yapmış... Burada bir uzlaşmanın olduğu görülüyor. Ordu kurum olarak bu gözaltılara reaksiyon göstermiyor aksine onay veriyor. Mutlaka uzlaşma var.

Restleşme kiminle?
Ulusalcı kesim hem rejim hem de ordu açısından taşınabilir olmaktan çıktı. Burada dış dinamikler, güçler ne kadar etkili, bilemiyoruz ama özellikle ABD, böyle bir operasyona yeşil ışık yakmış olabilir.

Tasfiye mi var?
Orduda bir bölünme var. Çünkü siyaset yapan bir ordu ve Amerika'ya daha yakın duran bir kesim var. Bunların karşısında ulusalcı dediğimiz, daha milliyetçi olanlar yer alıyor. Burada dış dinamik bunun farkında olabilir ve ulusalcı dediğimiz Şener Eruygur gibi isimlerin tasfiyesine yeşil ışık yakmış olabilir. Şimdi de tasfiye ediliyor.

Orgeneral Şener Eruygur'un gözaltına alınması ortaya çıkan iki darbe girişiminin günlükleriyle mi ilgili?
Hem Ergenekon ile hem darbe günlüklerle ilgili. Darbe girişimi ve Ergenekon'un diğer eylemleri birbirini bütünlüyor. Bu günlükler önemli bir işlevi gördü; iki darbe girişimi olduğunu bu günlüklerden öğrendik. Emekli Oramiral Özden Örnek, darbe girişimi sırasında biraz mütereddit kalıyor, kendini içinde buluyor. Örnek'in de mutlaka ifadesi alınması lazım. O günlüklerin kendisine ait olmadığını iddia etse de o dönemi yaşamış bir komutan. Burada kilit ve kanıt isim ise eski Genelkurmay Başkanı Hilmi Özkök. Darbe girişimleriyle ilgili savcı, Hilmi Özkök'ü mutlaka dinlemeli. Çünkü darbenin önündeki engel olarak Özkök gösteriliyor.

Orgenerallere operasyonda mutabakat var
Orduda ulusalcılar ağırlıkta değil mi?
Bir dönem ağırlıktaydılar ve ulusalcılık orduda benimsenen bir anlayıştı. O dönem bu dış dinamik açısından, ABD için de uygundu. Ama bugün artık miladını doldurdu.

Ulusalcı kesim Rusya'ya daha mı yakın duruyor?
Evet. Nitekim Hurşit Tolon "Olmazsa Rusya'yla işbirliği yapalım" diyordu.

Ergenekon operasyonunda bulunan bazı notlarda generallerin NATO'cu ve millici diye ayrıldığı ortaya çıktı. Bölünme bu şekilde mi?
Hayır. Bu çok geçerli değil. Ulusalcı politikanın ve onu uygulayanların yıpranması söz konusu. Çünkü 12 Eylül darbesinin arkasında ABD vardı. Darbecilerin milliyetçi ve İslami söylemleri vardı. Yeşil kuşak dönemiydi. Sonra İslamcılık tehdit haline gelince konsept değişti. Bu kez ulusalcılar gündeme geldi. ABD'nin politikaları birebir Türkiye'ye yansıyor. Komünistlere karşı İslamcıların kullanılması nasıl Türkiye'ye yansıyorsa tersi de yansıyor.

"Ergenekon operasyonuyla Türk Gladiosu dağıtılıyor" diyebilir miyiz?
Bu yapı bir dönem ulusalcıları eğitti. Şimdi bunları tasfiye ediyorsa demek ki yeni bir konsepte kendini kanalize edecektir.

Başbuğ ve Erdoğan'ın görüşmesine ne diyorsunuz? Mutabakat burada mı sağlandı?
Zaten Tayyip Erdoğan'ın tarzı bu. Bu görüşme yeni Genelkurmay Başkanı'nın kabulüydü. Başbakan Erdoğan'la görüşmesi nedeniyle İlker Başbuğ artık Genelkurmay Başkanı diyebiliriz. Zaten Tayyip Erdoğan daha önce aynı şekilde Yaşar Büyükanıt ile görüştü sonra hemen kararnamesini çıkardılar. Bu kez de öyle olacaktır. Buna mukabil bu oluşumun ve ulusalcı kanadın bir ölçüde tasfiyesi ve gerekenin yapılması da vardır.

"Hükümetin restleşmesi ordu içindeki ulusalcı kanatla ama ordu da bu kanadı kendi içinde temizliyor" mu diyorsunuz?
Ordu içinde bir hesaplaşma var, öyle gözüküyor. Operasyonla ilgili Genelkurmay Başkanlığı'ndan yapılan açıklama "Yasalar gereği yapıldığı" şeklindeydi. İlker Başbuğ'un Başbakan'la görüşmesinde operasyonun konuşulduğu ve mutabakat sağlandığı haberlerine tepkisi de doğal. Ama mutabakat var. Restleşme ise ulusalcı grupla. Bazen bazı şeyler yük olmaya başlar ya sonra atılır bir kenara. Bu durum da ona benziyor. TSK, ulusalcı çizgiden, odaktan çok, biraz daha farklı bir anlayışa doğru gidiyor. Restleşmesi de ordudan atmak istediği kesime karşıdır. Burada ulusalcı kanadın hem askeri olarak bağlarının kesilmesi hem de toplumsal olarak etkisizleştirilmesi isteniyor olabilir. Bu ulusalcı kanat, hem emekli olanlar hem de görevde olanlar, ordu için de yıpratıcı oluyor.

Tutuklama orduda travma yaratır
YAŞ'ta sürpriz olabilir mi?
AKP'nin bu noktalara gideceğini düşünmüyorum. Ayrıca ordu üzerinde operasyonel davranacak gücü de gözükmüyor. Bunu yaparsa bütün dengelerle, hiyerarşiyle oynamış olur. Bunu yapmaz.

İki orgeneralin tutuklanmasının ordudaki etkisi ne olur?
Burada Silahlı Kuvvetler mensuplarının eğitimine bakmak lazım. Askeri okuldan başlayarak belli bir formasyonla yetiştiriliyor. Bu formasyon içinde siyaseti yönlendirmeleri tarihsel misyon olarak yer alıyor. Cumhuriyet tehlikeye düştüğünde kendilerine görev düştüğü mantığı var. Hele kurmay olduktan sonra o subayın psikolojisi çok farklı oluyor. Tabii hepsi için söylemiyorum. Böyle yetişenler için bu tutuklama kolay kabul edilebilir değil. Bir şok geçirme, hayal kırıklığı yaratabilir. Ayrıca alttaki kesimin de Genelkurmay Başkanı, Kara Kuvvetleri Komutanı gibi üsttekilere karşı olumsuz duygular beslemesine neden olabilir. Sonuçta tutuklanan kuvvet komutanlığı yapmış bir isim... O nedenle travma yaratabilir. Ordu içinde de kafalar net değil, karışıktır. Ama bunlar siyaset yapan ordunun sonucudur. Türkiye'nin birinci gündemi 'Orduyu nasıl siyasetten arındıracağız?' olmalı. TSK genel olarak şeffaflaşmak, siyasi iktidara veya parlamentoya hesap vermek istemiyor. Milli Güvenlik Siyaset Belgesi ve tehditleri 'Ben tayin ederim' diyor. Burada AKP'nin tutunacak dalı AB oldu. Bu durum TSK için kaygı verici bir unsur oluşturdu. Yoksa mesele laiklik ve türban değil.

Bu operasyon ordunun siyasetteki etkisini nasıl etkiler?
Bu operasyon ordu bundan sonra kışlasına dönecek ve demokratik ülkelerdeki gibi normal görevini yerine getirecek anlamına gelmiyor. Ama bu kadar müdahaleci olmayabilir.

AKP'nin kapatılması da gündemde. Bir mutabakat varsa bu bir paradoks değil mi?
Paradoks. AKP'nin kapatılması davasının arkasında da askeri ideoloji mantığının yargı bürokrasisi üzerindeki etkisi olduğu söyleniyor. Aslında mutabakatın olup olmadığını, içinde nelerin yer aldığını mahkeme kararından sonra daha net göreceğiz. O zaman her şey ortaya çıkacak. Ama beklenenin aksine bakarsınız parti kapatılmaz, sadece Hazine yardımı kesilir. Kapatıldığı takdirde Ergenekon soruşturması sulandırılabilir, işler tersine dönebilir. Bu soruşturma illegal işlerin ortaya çıkarılmasında fırsat olabilir. Özellikle Güneydoğu'da yaşananlar korkunç. JİTEM var, korucular var, Özel Tim var ve bütün bunlar illegalite içinde çalıştı. İşkenceler, köy yakmalar, çeteleşmeler gibi facialar yaşandı. Bunlarla yüzleşmek mecburiyetindeyiz. Hesaplaşarak ancak demokrasinin önünü açabiliriz.

Ecevit Kılıç
Sabah 07.07.2008

RAHMİ KOÇ : Koçgiller her yarışı kazansalar da, samimiyet yarışını hiç kazanamayacaklar , Tabii halkin gözünde... (Alıntı)

2008-07-05T17:48:00.009+03:00

Dun 2 farkli gazetede Rahmi Koc' un is hayatinda 50. yili dolayisiyla kendisiyle yapilmis roportaja yer verilmisti. usenmedim, kendisine aciyarak (evet evet "kendisine benzeyenler haric herkesi bocek gibi goren zihniyetine" aciyarak) okudum roportajlari. ayse armanin sorulari-belki daha magazinel oldugundan, daha ilgincti pek tabii... her ne kadar rahmi kocun gece yatarken giydigi entari, aksam farkli sabah farkli uniforma giyen hizmetkarlari, ingilizce bilip bizzat bu nedenle otelden aldigi housekeeper i(ki kendisi cizgili lacivert takim elbise giyiyormus), yatmadan once ve uyanir uyanmaz nabzina atesine kilosuna bakan, sonra da "okeydir" diyen (aynen boyle diyormus) doktoru, kumasını dugmesini astarini kendi sectigi takim elbiseleri, sakalsiz biyiksiz (hatta kisa corapli olmayan) calisanlari umrumda olmasa da, rahmikocgillerin zihniyetini okumak acisindan faydali oldu bu soylesiler... Tabii DOGAN Grubu verecek degildi ya ayari, sagolsun Kursat Bumin sozunu esirgememis, "sanki dersin ankarali bir ailenin oglu degil de ingiliz aristokrati" diye ozetlemis olayi.

Hem dun roportajlari hem de bugun Kursat Bumin 'in yazisini gulumseyerek okurken bir anektot geldi aklima, bol bol rahmet okudum Sakip Aga'ya... rahmetli sabanci hastaneye yatirilmadan asagi yukari 15 gun once, asistani oldugum gazeteciyle TRT ye bir toplanti icin gitmistik. Hilmi yavuz, Enver aysever falan var odada, konusuyoruz. o sirada Sakip Sabanci iceri girdi.sanirim TRT2 deki bir programa katilmak icin gelmis. icerde ben haric herkes gayet sik, klasik giyimli kocaman adamlar. benim, uzerimdeki jeanden,tisortten,ayagimdaki converse ten belli asistan oldugum. Hepsinin onunden gecti, once benimle tokalasti (bayan olmam sebebiyle), nasilsiniz diyerek gulumsedi,cevabimi bekledi; sonra digerlerine gecti onlarla da tokalasip tek tek hal hatir sordu. O zaman bu davranisin ne anlama geldigini pek onemsememistim,uzerine kafa yormaya deger bulmamistim belki. ama dun okuduklarimdan sonra aklima dustu bu ani. Sakip aga rahmet istedi... Satir aralarinda iyice vakif oldum bu halkin Sakip Sabanciyi niye kendinden gordugune. Belki Sabancinin evindeki housekeeper'in cizgili takim elbise giymek zorunda oldugunu bilmedigimizden, belki uslubundan, belki enterasine islettigi basharflerini Ayse Arman'a anlatmadigindan...

Bu arada, Rahmi Koc bir zamanlar, "en buyuk rakibinin Sakıp Sabancı oldugunu" soylemis. Bu gidisle Kocgiller her yarisi kazansalar da, samimiyet yarisini hic kazanamayacaklar , tabii halkin gozunde...

Sevgiler,

pinar

(Genç Siviller Grubundan Alıntıdır.)

Kürşat Bumin 'in yazısını buradan ,

Rahmi Koç Röportajını buradan okuyabilirsiniz...

Bu konu ile ilgili başka bir yazı :

Koç'un milletle meselesi!

Kemal Özer'in www.timeturk.com sitesinde yayınlanan

yazısından ilgili bölümler:

"Kapitalistleri yola getirmenin en iyi yolu tüketmeme hakkını kullanmaktır" diyor Kemal Özer. İşte Rahmi Koç'un 'bıyıklı ve sakallı birini işyerime almam' sözlerine en sert tepkilerden biri.

Rahmi Koç'un 'bıyıklı ve sakallı birini işyerime almam' sözlerine Başbakan Erdoğan 'Ayrımcılığın yanında olmadık' diyerek, bir Başbakanın göstermesi gereken duyarlılığı gösterdi.

Hemen her sektörde faaliyet gösteren bir 'işadamı' bu ayırımcılığı nasıl yapar?

Hem bu ülkede üretim yapacaksınız, hem ürettiğiniz ürünleri başı örtülü, başı açık, düz liseli, imam hatipli, meslek okullu, bıyıklı, bıyıksız, sakallı, sakalsız insanlara satmak için, ne gerekiyorsa yapacaksınız. Hem de milletin değerleri ile alay edeceksiniz…

İHL'leri kapatmak için meslek liselerine 'kibrit suyu' dökenleri destekleyeceksiniz, on yıl aradan sonra bıyıksız bile olsa asgari ücretle karın tokluğuna çalıştıracak teknik eleman bulamayınca 'Koç Grubu için meslek lisesi memleket meselesi' diye alay edeceksiniz…

Başörtülüye ürünlerini satacaksın, sonra başörtülüleri işyerinde çalıştırmak bir yana başörtüsüne ve başörtülülere düşmanlık edeceksin...

Sakallıya bıyıklıya ürünlerini satacaksın sonra 'bıyıklı ve sakallı birini işyerime almam' diye millete meydan okuyacaksın…

'Teneke otomobiller' başta olmak üzere tüketicilere hiçbir hak sunmadan yıllarca millete ürünlerini satacaksın, duvarlar yıkılıp rakipler çoğalınca kalkıp 'kalite, rekabet' diyeceksin…

Başbakanın tabiri ile 'Bugün dünyanın hangi ülkesinde böyle ilkel anlayış var?' Bizde var… Tüsiad'ın en etkin üyelerinde var! Çünkü onların milletin değerleri ve fıtratla derdi var.

Bilinci tüketicilerin yaşadığı bir ülkede 'ferasetli bir tacir' bu sözleri asla söyleyemez. Ancak bu yakışıksız sözlerin sahibinin iki güvencesi olduğu için bu şekilde gürlüyor..!

Birinci güvencesi: Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 'işverenin işyerinde bıyıklı ve sakallı olanları çalıştırmama hakkı olduğunu ve bunun 'ayrımcılık' olarak değerlendirilmemesi gerektiği' yönündeki kararı. Yargıtay kararında 'Bıyık ve sakal istememek ayrımcılığa girmez. Bıyık ve sakal istememek işverenin yönetim hakkı içine girer' demesi.

İkincisi güvencesi: Türk tüketicilerinin bilinç sorunu... Birçok ülkede bu tür bir söylemi iş adamları aklından bile geçir(e)mez. Çünkü oralarda tüketiciler bu tür garabetlerin gereğini hemen yaparlar ve alternatiflere yönelerek dünyayı bu materyalistlere 'dar' ederler…

Aslında bu tür sözler söylenmeli ki Türkiye'de henüz yeni filizlenen bu 'tüketici bilinci' harekete geçsin. Bu tür sözler, bir kimlik ibrazı olmanın yanı sıra, bu bilinci besler. Sakallı ve bıyıklılar için bu bilinci beslemenin ve harekete geçirmenin tam vaktidir aslında.

Bu vesileyle bıyıklı ve saklı tüketiciler ile Rahmi Koç gibi düşünmeyenlere Koç Grubu'nun ürünlerini almamak düşer. Kapitalistleri yola getirmenin en iyi yolu tüketmeme hakkını kullanmaktır.

YORUMSUZ : Alkol tüketimi azaldı kapatın !

2008-07-05T17:10:00.003+03:00

(İnterNetDen Alıntıdır.)

ERGENEKON : Kendime yaptığım öğütler...(Alıntı)

2008-07-05T14:26:00.002+03:00

Gözaltı dalgasıyla tekrar gündeme gelen "Ergenekon" konusunda kendime yaptığım öğütler;

1-Sakın "yiyin birbirinizi" şeklinde özetlenebilecek düşünceye kendini kaptırma. Bu antidemokratik bir iktidar dövüşü gibi görünebilir , akreplerin birbirini sokması olarak değerlendirilebilir ilk bakışta. Bu ancak ilgisiz görünmek için kendi kendine uydurduğun bir kılıf olur. Gerçek şu ki, bu memleketin sözde vatansever geçinen, ancak bir kene gibi kanını emmekten başka bir şey yapmayan "vatansever çeteleri" var. Hiç bir koşulda bu çetelerin ortaya çıkarılması konusunda ilgisiz, alakasız olamazsın. Kimin niyeti ne olursa olsun, sen bu çetelerden kurtulmakta tarafsın. Çetelerin yargılanması, hesap vermesi gibi bir talebin varken, böylesine bir konuda farklı bir tavır takınma lüksün yok.

2-Sakın bu çetelerden hemen kurtulabileceğini de umut etme. Bu "vatansever" çetelerle problemi var gibi görünen AKP'nin bir milletvekilinin başka bir "vatansever" çete ile yaptığı bir telefon görüşmesi yayımlandı, bugün hiç bu konuyu hatırlamıyor bile. Bu ülkenin siyasal düzeni bir adet çete ile kavga edenin başka bir çeteye sırtını dayaması için mükemmel fırsatlar sunuyor. Çeteler olağanüstü hayatımızın en olağan malzemeleri haline geldiler bile, çetesiz bir hayat düşünmek bile mümkün değil. Bu açıdan işin epey zor.

3-Sakın bu dönemdeki gözaltıları 80 öncesi aydınları, demokratları yıldırma politikalarıyla benzeştiren açıklamaların büyüsüne kanma. Gözaltına alınanların çoğunu Orhan Pamuk veya Elif Şafak gibi yazarları mahkeme önlerinde linç kampanyaları düzenlerken, Hırant Dink'in katillerinin sırtını sıvazlarken görmek mümkün. O yüzden yaratılmak istenen görüntüye kanma. Sistem demokratları eziyor tarzındaki açıklamaların gerçekle en ufak bir ilgisi yok. Sistem demokratları ezdiğinde sistemle bir olabilen insanların böyle durumlarda demokrasi vurgusu güçlü olur. Ama unutma ki 80 küsür yaşındaki İlhan Selçuk'a yapılan muameleye karşı çıkmak farklı birşeydir, İlhan Selçuk'tan bir demokrasi kahramanı yaratmaya çalışmak farklı birşey.

4-Bu kadar ünlü ismi gözaltına alınabilmesinden cesur savcılar fikrine filan da varma. Tuzun bile koktuğu bir düzende temiz eller operasyonları hayal edebileceğin en son şey. Üstelik erken öten cesur savcıların başının hemen kesildiği konusunda örnekler dururken önünde. Üstelik mafya düğünlerinde başköşelere kurulan yargı adamlarının nasıl terfiler aldığını bilirken. Koparılan gürültünün büyüklüğü dağın fare doğurması için kesinlikle bir engel değil. Bu işten hiç birşey çıkmasa da şaşma! Susurluk sürecinde ve sonucunda yaşananların aynen yaşanmayacağını sana kim garanti edebilir ki?

5-Soruşturmayı kendi hareket kabiliyetini arttırmak için gayrimeşru bir zemin olarak kullanan AKP'yi de pas geçme. Soruşturma ile ilgili telefon dinlemelerinin daha savcılık dosyasına girmeden iktidar yanlısı gazetelerde yayımlanması, soruşturma ile ilgili çok gizli bilgilerin anında buralara servis edilmesi, oluşturulan iddianamenin her satırının bu gazeterlerde çıkması yabana atılacak birşey değil. Yargının bağımsızlığı ve iktidarın muhaliflerine karşı kirli yöntemler kullanmayı kendine hak görmesi konularında epey açıklayıcı bu yaşananlar.

6-Son olarak biraz mizah çıkarmayı da kesinlikle ihmal etme. Kapatma davası ile ilgili, kendisiyle ilgili diğer kararlarda yargıya karışan, karışılmasını teşvik eden AKP, konu Ergenekon olunca pozisyonunu 180 derece değiştiriyor. Hukukun üstünlüğünü, mahkemelerin bağımsızlığını, yargıya saygıyı bol bol dillendiriyorlar. Öte yandan AKP'den kurtulmak için tüm umudunu yargıya bağlayanlar da bugün ters köşede, konuşulan konu Ergenekon ise onlara göre yargı AKP'nin vasiyeti altında. Bunlar insanı epey güldürebilecek dönüşler.

İnterNetDen Alıntıdır.

ALINTI : Ülkemde Adalet, Güvenlik, Medeniyet, Temizlik İstiyorum...

2008-07-04T10:53:00.003+03:00

Ülkemde Adalet, Güvenlik, Medeniyet, Temizlik İstiyorum...

1. Devletimi seviyorum ve elimden geldiği kadar koruyorum. Devletime bağlıyım. Onsuz ne yaparım?..

2. Devlet ile düzeni veya sistemi kesin olarak birbirinden ayırıyorum. Devletime ne kadar bağlı isem, düzenden de o kadar nefret ediyorum. Kötü ve bozuk düzenin değişmesini; yerine doğru, âdil hizmet eden, şeffaf, temiz bir düzen gelmesini istiyorum.

Devlet ile düzenin özdeşleştirilmesini asla doğru bulmuyorum.

3. Resmî ideolojiye inanmıyorum. Resmî ideolojisiz bir devlet ve rejim istiyorum. Hiçbir demokrat, medenî, hukuklu, insan haklarına bağlı ülkede resmî ideoloji (baskısı) yoktur.

4. Ülkemde pislik, kirlilik, kokuşma, bulanıklık istemiyorum; temiz, şeffaf, berrak, arı duru pak bir Türkiye istiyorum.

5. Hangi kesime mensup olurlarsa olsunlar hırsızlık, soygun, talan, hortumlama yapanları, ihalelere fesat karıştıranları, rüşvet alanları, kara/kirli servet sahibi olanları, tek kelime ile haram yiyenleri, haramla semirenleri lanetliyorum. Onların âbad olmamaları, berbat olmaları için dua ediyorum.

6. Halkın çoğunluğuna mensup bir Müslüman olarak kendi vatanımda, İngiltere’de olduğu gibi geniş bir din, inanç, inandığı gibi yaşamak, vicdan, düşünce hürriyeti olmasını istiyorum.

7. Türkiye halkının çeşitlilikler ve farklılıklar ile birlikte kardeşliğine ve birliğine inanıyorum. Halkı Türk Kürt, Sünnî, Alevî dinci lâik, sağcı solcu, şucu bucu diye birbirinden kopuk, birbirine düşman ve rakip kamplara ayıran fesatçıları lânetliyorum.

8. Ülke çapında millî ve toplumsal bir uzlaşma ve barış olmasını bütün kalbimle temenni ediyorum.

9. Türkiye’nin millî gelirinin yüzde 60’ının iki milyonluk bir egemen, mutlu, putlu azınlık tarafından devşirilmesine kesin olarak karşıyım. Sosyal adalet istiyorum.

10. Her türlü câhilliğe karşıyım. Yeni nesillerin, atalarının dedelerinin mezar taşlarını bile okuyamayacak kadar câhil bırakılmalarını protesto ediyorum.

11. Türkiye’nin en kısa zamanda Norveç, İsveç, Finlandiya, Almanya, Avusturya ve benzeri ülkeler gibi gerçek demokrasiye kavuşmasını istiyorum. Sahte vesayet demokrasisinden nefret ediyorum.

12. Medyadaki mafyalaşmayı ülkem, devletim, halkım için en büyük tehdit, tehlike, belâ ve felâket olarak görüyorum ve bu sahada en kısa zamanda demokratik yollardan ıslahat ve temizlik yapılmasını istiyorum.

13. Ülkemde kriptolar olmasını istemiyorum. Herkesin ya olduğu gibi, yahut göründüğü gibi olmasını istiyorum.

14. Kendilerini efendi, hakim, beyzade olarak gören; Müslüman halka ikinci sınıf vatandaş, sömürge yerlisi, parya ve zenci olarak bakan mütegallibeden nefret ediyor, onlara lanet ediyorum.

15. Türkiye’yi Japonya kadar ilerletemeyen, zenginleştiremeyen, önde koşturamayan asalaklara, sömürgecilere, ehliyetsizlere muhalefet ediyorum. Onlardan hesap sorulmasını istiyorum.

16. Türkiye eğitimini kasıtlı olarak çökerten, iflâs ettiren, bu suretle ülkenin geleceğini karartan alçaklara lânet ediyorum.

17. Bütün popülist, kirli, ehliyetsiz, düzenbaz politikacılardan, bürokratlardan, medyacılardan, aydın bozuntularından şikayetçiyim. Bu memleketin onların şerlerinden kurtulmasıni istiyorum.

18. Türkiye’yi kırsal kesim, taşra/varoş, gecekondu zihniyet ve kültürü bataklıklarına düşürenleri en büyük hain olarak ilan ediyorum. Bütün çare ve çözümlere başvurarak şehirli/medenî kültür ve zihniyete geçilmesini istiyorum,

19. Ülkemde medeniyet istiyorum, yüksek kültür istiyorum, yüksek ahlâk ve karakter istiyorum, sanat istiyorum, şehir görgüsü istiyorum. Güvenlik ve adalet istiyorum. Magandalık, zontalık, haydutluk, görmemişlik, türedilik, hırsızlık, rezillik istemiyorum.

20. Bütün tarihî arızaların, kazaların, kopuklukların tâmir edilmesini istiyorum.

21. Ülkemde tabular, insan haklarına zıt yasaklar, diretmeler, despotluklar, jakobenlikler, aşırılıklar istemiyorum.

22. Sokaklarda beyefendiler, hanımefendiler, küçük beyler, küçük hanımlar, büyük hanımefendiler, yaşlı beyefendiler görmek istiyorum.

23. Sevgili vatandaşlarımın konuşurken “Evet efendimli” konuşmalarını istiyorum, Lan, aha oha, he he he, ho ho ho gibi kaba ünlemlerle, homurtu ve böğürtülerle iletişim kurmalarını istemiyorum. Kibar, nezih, ince bir Türkçe ile konuşulmasını, yazılmasını istiyorum.

24. İdam cezasının geri getirilmesini ve âdil kanunlarla muhakeme eden âdil mahkemelerin kesin kararlarıyla, asılmaya layık olanların idam edilmesini istiyorum.

25. Velhasıl adalet istiyorum, güvenlik istiyorum, fazilet ve hikmet, medeniyet istiyorum, temizlik/şeffaflık istiyorum, vasıf ve keyfiyet istiyorum, insan haklarına saygı ve bağlılık istiyorum. Bunlarsız hayata hayat denmez ki...

Mehmet Şevket Eygi
27.06.2008 Milli Gazete

Pentagonun Hesapları mı ? (Alıntı)

2008-06-18T09:48:00.002+03:00

Ankara'da Pentagon darbesi!

Cümleler ne kadar tanıdık! İsimler, yöntemler, kullanılan araçlar ne kadar da aynı.. Bölgemizde her büyük operasyondan önce Türkiye'de derin bir iç dizayn çalışması yapılır. Bu yapılırken çoğunlukla aynı kurumlar, aynı kişiler kullanılır, aynı yöntemler tekrar denenir. Yıllardır bilmemize rağmen, defalarca tecrübe etmemize rağmen inanırız, etkileniriz, gaza geliriz, oyuna geliriz ve bu ülkeyi, kendi ülkemizi kendi ellerimizle mahvetmekten çekinmeyiz.

ABD'nin İran gündemiyle Türkiye'deki iç siyasi kriz birbirine ne kadar bağımlı, fark etmiyor muyuz? İran'a saldırı kampanyasını yürütenlerle Türkiye'de sert ya da yumuşak askeri müdahaleyi provoke edenler aynı güçler. Türkiye ve İran için birbirine paralel, birbirini tamamlayan bir strateji izliyorlar.

Türkiye'de çokça tanınan RAND Corporation, ABD Savunma Bakanlığı'na (Pentagon) bir rapor hazırlamış: “Türkiye'de Siyasal İslam'ın yükselişi…” Doğrudan Türkiye'nin bugünkü iç siyasi krizini içeren, geleceğine ilişkin öngörülerde bulunan 135 sayfalık bir rapor. Türkiye için on yıl içinde gerçekleşebilecek dört senaryo çiziyor: AK Parti'nin AB eğilimli bir yol izlemesi, sinsi İslamlaşma, partinin yargı tarafından kapatılması veya askeri darbe…

“Darbe” öncelikle yumuşak enstrümanlarla yapılacak, bütün kartlar tüketildiğinde ise doğrudan müdahaleye sıra gelecek. Şu anki krizin laik-İslamcı çatışması olmaktan ziyade merkez ile çevre arasındaki iktidar mücadelesi olduğunu vurgulayan raporda, yine de bütün iddialar “İslam tehdidi” üzerine kurgulanmış. Aynı kuruluşun daha önce hazırladığı raporlar, yakın çevremizde yüz binlerce insanın ölümüne yol açtı.

Mesela yine RAND tarafından hazırlanan ve bu tarz araştırmalara yılda 100 milyon dolar ayıran muhafazakar Smith Richardson Vakfı'nın finanse ettiği “Sivil Demokratik İslam: Ortaklar, kaynaklar ve stratejiler” başlıklı 2003 tarihli çalışmaya bakalım:

“Anti-emperyalist ve sosyalist düşüncelerinden dolayı laiklere güvenilmez. Fundamentalistlere ve geleneksel Müslümanlara da. Fundamentalist ve gelenekseller arasında oluşabilecek bir yakınlık kesinlikle engellenmeli. Hatta birbirleriyle savaşmaları teşvik edilmeli. ABD ve Avrupa için güven telkin edilenler sadece, kitleleri yönlendirmede Kur'an'ı sınırlandıran modernist Müslümanlardır. Bu grup desteklenmelidir. “

Bu cümleler o rapordan… Bir iç çatışma senaryosu olarak hazırlanmış. Belli oranda da uygulandı. RAND, çalışmayı hazırlamadan önce Pentagon'a aynı konuda bir brifing vermişti. Müslümanlar kategorilere ayrılıyor derin ve uzun süreli bir iç çatışmalar zinciri öngörülüyordu. Senaryo şöyleydi:

1- Önce modernist ve laik Müslümanları destekle. 2- Geleneksel Müslümanları fundamentalistlere karşı destekle. 3- Fundamentalistlerle savaş. 4- Seçici bir şekilde laikleri destekle. 5- Batılı İslam tezini destekle.

Aynı kuruluş, 15 Aralık 2004'te “U.S.Strategy in the Muslim World After 9/11” başlıklı 567 sayfalık başka bir rapor hazırladı. Bir önceki çalışmayı hazırlayan isimlerin imzasıyla. ABD Hava Kuvvetleri tarafından sipariş edilen çalışma tam bir kaos senaryosuydu. Bu sefer tez Müslüman entelektüeller, akademisyenler, kanaat önderleri ve sivil toplum örgütleri üzerine kurulmuştu. İki ana tez vardı: 1- Şii-Sünni ayrımı, 2- Arap-Arap olmayan ayrımı. İslam dünyası için derin bir çözülme, ayrıştırma, fraklılaştırma ve çatıştırma öngörüyor/du. Belli oranda uygulandı, uygulanıyor.

Çalışmalar, büyük oranda Pentagon, Dışişleri ve CIA'nın ihtiyaçları için hazırlanıyor, bu kurumlar tarafından finanse ediliyor. Bu son derece normal bir şey. Ama nasıl uygulandıklarını hiç izlemiyoruz. Dikkatle izlendiğinde birçok şeyin söz konusu senaryolara göre şekillendiği fark edilecektir. Yine dikkatle izlendiğinde, sadece tartışmakla yetindiğimiz bu “proje”lerin bizlere ne ağır bedeller ödettiğini anlamaktan yoksunuz.

İran'a saldırı için ABD'yi tahrik eden İsrail adına kamuoyu oluşturan isimlere bakın. Gazetelerde ve televizyonlarda İsrail aşırı sağı adına inanılmaz iddialarla gündemde yerlerini koruyorlar. Middle East Forum adlı taşeron kuruluş üzerinden Batı'yı ve dünyayı “bir büyük tehdit”e karşı harekete geçiriyorlar. Daniel Pipes gibi hayatını İslam'la savaşa adamış, entelektüel pazarda at koşturan bir Mossad mensubu, Michael Rubin gibi yine İsrail istihbaratına çalışan bir neocon ırkçı ve daha onlarca isim, bu coğrafyayı kana bulayacak senaryoların tetikçileri olarak çalışıyor. Onlara kalsa Türkiye dahil her Müslüman ülkeyi iç savaşlara sürükleyecekler.

İran'a karşı kampanyayı yürüten güçler ve tetikçileriyle AK Parti'nin tasfiyesi için üç yıldır kampanya yürüten güçler ve tetikçilerinin aynı olması size bir şey ifade etmiyor mu? Aynı güçlerin bugünlerde “uzman müsveddeleri”ni gece gündüz çalıştırmaları sizde bir endişeye neden olmuyor mu? Üç ihtimal var ortada:

1- Tasfiye edilmekle tehdit edilen AK Parti'yi hem İslam'la arasına mesafe koymaya zorlamak hem de İran ihalesine razı etmek.

2- “Siyasal İslam tırmanışta” paranoyası ile merkez iktidarı ellerinde tutanları AK Parti üze-rine saldırtıp çıkacak iç çatışmada onları yanlarına çekmek. Böylece hem iktidar değişimi hem de İran'a karşı etkin bir müttefik bulmak.

3- “İslamcı tehdit” paranoyası yayarak, bu çevrelerin İran'la ittifak yapacağı hezeyanlarını ortaya atarak kamuoyunu İran korkusuna karşı hizaya sokmak…

Bir büyük senaryo var önümüzde ve bu Türkiye'de çok şey değiştirecek…Neden “Ankara'da Pentagon Darbesi” dediğim ortada!

İbrahim Karagül Yeni Şafak 17.06.2008

MİLLİ SEVİNÇ : Ve tartışmalar...

2008-06-17T16:58:00.009+03:00

Türkiye 'nin Çekleri 3-2 yendiği tarihi ve unutulmayacak maçtan sonra yaşadığımız milli sevinç çeşitli tartışmalarıda beraberinde getirdi. Daha önceki oynadığımız maçlarda Portekiz 'e yenilip, İsviçre 'yi de son dakika gölüyle yenince Spor basını Milli Takımı ve tabii ki Fatih Terim 'i ağır şekilde eleştirmişlerdi. Fatih Terim ise tarihi başarıdan sonra bir basın toplantısı ile bunlara üslubunca cevap verince, Eleştirirken gözünün yaşına bakmayan spor basınımız, kendisine verilen cevaba/eleştiriye ne kadar tahammülsüz olduğunu gösterdi. Örneğin Milliyet 1.sayfasında " Terim Sevincin önüne geçti " diye başlık attı ve spor sayfasında ise haberini aşağıdakı şekilde devam ettirdi.

Terim’in derdi medya... BİLAL MEŞE (Milliyet)
Ay-yıldızlı ekibin hocası, basın toplantısında yine medyaya yüklendi, “İşimizi en iyi şekilde yapmaya çalışıyoruz. İşinizi de zorlaştırıyoruz. 70. dakikadan sonra yazdıklarınızı çöpe atmak kolay değil. İdam sehpalarını aşarak buraya geliyoruz” diye konuştu Devamı >>>

Yukarıda görüldüğü üzere spor basını ve yazarları, kendileri acımasızca eleştirirken iyi ama kendilerine cevap verilip eleştirilince kötü...

Öte yandan spor yazarlarının eleştirileri hakkında "Haydi çocuklar, şımartın bizi..." başlıklı yazısında "Bu iş böyledir. Galip gelince Kral ilan edilir , omuzlarda taşınırsınız, mağlup olunca da kafanız uçar. Spor yazarları kusuruma bakmasınlar, bir bölümün ne yazdığı da belli değil. Abuk sabuk tahminler ve yorumlar yapıyorlar. Genel havayı yansıtamıyorlar." diyen Mehmet Ali Birand 'a aşağıya aldığım yazısında cevap veren Mehmet Demirkol bence bu konuyu gayet iyi özetlemiş.

Ustaya saygılar!
Mehmet Ali Birand ustamız haklı. Hasan Cemal gerçekten harika yazılar yazıyor. Rıdvan ise zaten başka bir klasman. Ve evet bizim meslekte de problem var. Bizden ya da şartlardan kaynaklanan sorunlar bunlar. Okuyanı, dinleyeni sıkanımız var, üzenimiz var. Ama herkes aynı mı? Birand’ın yaptığı bu toptan reddediş, yok sayma? Bu doğru mu? Hiç de hakkaniyetli değil. Basının her yeri çok düzgün biz kötüymüşüz gibi. Futbol sonunda bir oyun ve olmasa ne olur? Peki ya ustanın alanı? Ülkenin siyasetini, ekonomisini konuşanlar? Birand’ın istekleri güzel. Ama ben de isterim ki Yiğiter Uluğ ana haber sunsun da biraz gusto katılsın siyasete. Banu Yelkovan’la Bağış Erten bir tartışma programı sunsa misal hayat ne kadar toz pembe ve siyaset ne kadar uzlaşmacı olurdu! Ne dersiniz? Ercan Güven olsa bir gazetenin başyazarı... Uğur eğitime el atsa! Attila Gökçe’den eski yeni karşılaştırmaları okusak hayata dair. Değil mi? Futbol dünyanın her yerinde böyle kavgalı gürültülü, tartışmalı olur ve acımasızdır da... Ama kimsenin canını siyasetin ya da ekonominin yaktığı kadar yakmaz. Asıl bu işlere kafa patlatanlar biraz derli toplu olsa da millet refaha kavuşsa. 80 senedir aynı saçma tartışmaları okumaktan biz sıkılmakla kalmıyoruz acısını da çekiyoruz. Futbol hiç olmasa da olur. Olmasa ne acı yaratır? Varlığında ne kazanırız? Biz çok kelle isteriz ama kimse kurban olmaz. Hapiste teknik direktör var mı yanlış bir oyun oynattığı için? Ya asılmış olan? Mahkemelerde yargılanan. Bir konuşmasından dolayı futboldan yasaklanmış olan? Acı ve kavganın göbeğinde olanların başka alanlara barışın demesi, kavga etmeyin demesi ne komik! Saygılarımla...

Mehmet Demirkol Milliyet 17.06.2008

Konu anlaşılmıştır herhalde ama aşağıdaki gibi yazanlarda var...

NY Times'tan çirkin yorum : Volkan Demirel mağara adamı. (Kaynak : Milliyet)

KARA MİZAH : CHP Milli Maçın iptali için yargıda...

2008-06-17T10:57:00.004+03:00

CHP, Milli maçın iptali için Anayasa Mahkemesi'ne gidiyor. CHP'nin iddiası ise bir hayli ilginç..!

İhsan Dağı, elektronik postasına gelen bir mesajı okuyucularıyla paylaştı. Millilerin Yenişafak'tan Koru'yu haklı çıkardığını yazan Dağı, CHP'nin kazanılan büyük Çek galibiyetinin ardından maçın iptali için Anayasa Mahkemesi'ne gitmeye hazırlandığını iddia etti...

İhsan Dağı, bugün CHP'yi ti'ye aldı! Kendisine gelen Murat Erdoğan imzalı bir elektronik postayı Zaman gazetesinde okuyucularıyla paylaşan Dağı, Anayasa Mahkemesi'nin kazanılan büyük Çek zaferini uluslararası bir komplonun parçası olarak görebilceğini yazdı. Dağı'ya göre Kazım Kazım'ın atv röportajını İngilizce yapmış olması, bu kuşkuyu doğrulayacak en önemli delil! Dağı, milli maçı izlerken tam da maçın keyfini çıkarırken; gelen bir elektronik postayla sarsılmış(!) İşte Dağı'ya gelen o elektronik posta... "CHP, Anayasa Mahkemesi'ne giderek maçın iptalini talep etmeye karar verdi. CHP, maçın normal şartlarda kaybedilmesi gerektiğini, ancak muhtemelen doğa üstü güçlerin devreye sokularak maçın kazanıldığı intibasının edinildiğini iddia ediyor. CHP'nin başvurusunda Ertuğrul Sağlam'ın eşinden sonra Emre Aşık ve Servet Çetin'in annelerinin de başörtülü olması ve dahası bundan çekinmeden bir reklam filminde oynamaları etkili oldu. Bazı futbolcuların sahaya girerken dudaklarının oynamasından dua etmiş olabileceklerini de dikkate alan CHP yetkilileri, parmakları ve gözleri ile gökyüzünü işaret eden bazı futbolcuların da varlığını iddianameye koymak için bazı gazetelerden resimler toplamaya başladı. CHP'nin UEFA için de kapatma davası açılıp açılamayacağı konusunu incelediği, hem iptal davası hem de UEFA için kapatma davası açılması konusunda Parti Genel Sekreteri Önder Sav'a tam yetki ve sadece "no" yazılı bir cep telefonu verildiği de açıklamada yer aldı".

Kaynak:"www.internethaber.com"

Unutulmaz Tarihi Maçın Videosu :
Türkiye : 3 Çek Cumhuriyeti : 2

TÜRBAN : AYM Kararına Eser Karakaş 'tan bir yorum...

2008-06-12T18:07:00.007+03:00

Reşit üniversiteli kızların üniversitelerde türban kullanımını serbest bırakmak ve Anayasa Mahkemesi'nin eski kararını aşmak için 1982 Anayasası'nın onuncu ve kırkikinci maddelerinde yapılan değişikliğin, eklemelerin ya da maddelere daha bir sarahat getirme çabasının Anayasa Mahkemesi tarfından geçtiğimiz hafta iptali bence yanlış tartışmalara neden oluyor.

Anayasa'nın 148. maddesi anayasa değişikliklerinin sadece şekil bakımından Anayasa Mahkemesi tarafından incelenip, denetlenebileceğini ifade ederken, Mahkeme'nin son kararı bu denetim işlevinin son anayasa değişikliği için esastan olduğu izlenimini veriyor.

Daha elimizde gerekçeli karar yok ama tahminler bu yönde.

Anayasa Mahkemesi kararını eleştirenlerin çok büyük bölümü eleştirilerini bu çizgiye oturtuyorlar ve bu durum karşısında yasama organı olan TBMM'nin işlevini yitireceğini ve Anayasa'nın yedinci maddesinin (Yasama yetkisi Türk Milleti adına TBMM'nindir. Bu yetki devredilemez) devreden çıkacağını belirtiyorlar, hakimiyet-i milliye prensibinin yara aldığını öne sürüyorlar.

Anayasa Mahkemesi kararını destekleyen kesim ise ilk dört madde dışında gerçekleştirilen anayasa değişikliklerinin Anayasa'nın ikinci maddesinde ifadesini bulan Cumhuriyet'in temel niteliklerini yani laiklik, demokrasi, sosyal devlet ve hukuk devleti ilkelerini dönüştürmeye aday oldukları ölçüde Mahkeme'nin bu denetim işlevini esastan yapabileceğini belirtiyor.

Ve tartışma bu minval üzerinden sürüp gidiyor.

Kemalist kesim bu kararın Cumhuriyet'i koruma refleksi olduğunu söylüyor.

Karara karşı olanlar ise bu karar sonrası Anayasa Mahkemesi'nin yasama erkinin yerini aldığını ve hakimiyet-i milliye kavramının büyük yara aldığını ifade ediyorlar.

Ve bence işin özünü, mantığını daha doğrusu mantıksızlığını kaçırıyorlar.

HHH

Ben de yazımın ikinci bölümüne Sayın Başbakan'ın İspanya basın toplantısında bir gazetecinin sorusu üzerine yaptığı çıkış gibi başlayayım.

Velev ki, Anayasa Mahkemesi inceleme ve denetim işlevini esastan yapsın.

Bir anayasa değişikliğinin ikinci madde ilkelerini dönüştürüp dönüştürmemeye aday olup olmadığı meselesi bence içinden çıkılması adeta olanaksız bir tartışma ve çok faydalı değil.

Meseleyi çok daha basite indirelim, Mahkeme'nin her değişikliği esastan inceleme yetkisi olduğunu, 148'i görmezden gelerek kabul edelim, işte tam da o zaman çok daha büyük bir mantıksızlık, saçmalık ortaya çıkmaktadır.

Onuncu ve kırkikinci maddede yapılan değişiklikler yükseköğretim alanında kamu hizmeti tüketicileri yani hizmet alanları içindir ve Anayasa Mahkemesi onsekiz-yirmi yaşlarında kızların derslere, kampüslere türbanla girmesinin laik devlet düzenini değiştirmeye yönelik bir eylem olduğu sonucuna varıyor ki, esastan ya da başka şeyden incelemesini yapıp iptal ve yürürlüğü durdurma kararı alabiliyor.

Esas sorun, kafa karışıklığı ve bence anlamsızlık da tam burada.

Hizmet alan yurttaş durumunda olan yani bir kamu erki kullanmayan, dış görünüm itibariyle tarafsızlık zorunlululuğu taşımayan bir kız öğrencinin başını şöyle ya da böyle kapatmasını devletin laik düzenine bir tehdit olarak algılama gerçekten tuhaf bir durum.

Türbanın bir şeriat ve suç simgesi olduğu ve bu nedenden yasaklandığı iddiası da pek tutarlı gelmiyor zira o zaman bu suçun sokaklarda, lokantalarda, televizyonlarda nasıl işlenebildiği sorusuna cevap vermek güçleşir.

Devletin bir kesimi üniversiteli kızların türban kullanım özgürlüğünü bir Alamo gibi (ilgilenen bakabilir) gördükleri, bu meseleyi on binlerce genç kızın yükseköğretim hakkı aleyhine bir inatlaşmaya dönüştürdükleri anlaşılmaktadır.

Esas sorun teknik anayasa tartışmalarında değil, hizmet alan bir öğrencinin başını nasıl örttüğünün laik devlet düzenine tehdit olarak algılanmasındadır.

Türban ya da başörtüsü ayırımı yapmak ise hukukçuların değil stilistlerin, modacıların işidir.

Alıntı : Star

İlginç bir tesbit : Kemalist yalnızlık mı ? (Alıntı/Taraf)

2008-06-12T17:49:00.009+03:00

Financial Times gazetesi, Türkiye’nin dünyayı şekillendiren fikirlerden çok uzak düştüğünü saptayıp teşhisi koydu: Bu yalnızlıkta demokrasiye kuşkuyla bakan Kemalizm’in rolü büyük. FT’nin Türkiye özel ekine göre, “Kemalist ideoloji yarattığı demokratik kurumları modernleştiremedi, hatta artık onlara kuşkuyla bakıyor.” FT: 1945 sonrası Batı’yı şekillendiren devletin vatandaşın hizmetinde olması, çokkültürlülük gibi fikirler Kemalizm’in sert yüzeyinde iz bırakmadı. 2003-2006 dönemini öven FT, sonra Türkiye’nin tekrar miyoplaştığını yazdı: Kemalizm’in kararlı bakışları aynı 1920’lerdeki gibi ülkenin üzerinde.

Britanya’nın saygın gazetesi Financial Times, hazırladığı bir ekle Türkiye’yi başta siyasi ve ekonomik gelişmeleri olmak üzere çeşitli açılardan değerlendirdi. Türkiye ekinin bir Ayasofya fotoğrafının eşlik ettiği ilk yazısında, Nuri Bilge Ceylan’ın Cannes Film Festivali’nde En İyi Yönetmen ödülünü aldıktan sonra yaptığı konuşmaya atıf yapıldı. Vincent Boland imzalı yazıda Ceylan’ın “Yalnız ve güzel ülkeme armağan ediyorum” sözleri hatırlatılarak, “Türkiye’nin güzel olduğuna hiç kuşku yok ama Ceylan yalnızlıktan kültürel dışlanmışlığı kastediyorsa yanılıyor” dendi.

Yazıda AB üyeliği için hazırlanan Türkiye’nin dünyayı şekillendiren düşünceler ve fikirlerden oldukça uzak olduğunu ve bunun “yalnızlık” sayılabileceği belirtildi: “Bu yalnızlıkta, bizzat kendisi tarafından yaratılan demokratik kurumları modernleştirmeyi başaramayan, hatta onlara kuşkuyla yaklaşmaya başlayan Kemalist ideolojinin önemli bir rolü var. İkinci Dünya Savaşı’ndan beri ABD ve Batı Avrupa’yı şekillendiren bireysel haklar, devletin vatandaşın hizmetinde olması, etnik çeşitlilik, hatta çok kültürlülük gibi entelektüel, siyasi ve toplumsal tartışmalar Kemalizm’in sert yüzeyinde çok bir iz bırakmadı. O, kararlı bakışlarını, hâlâ aynı 1920’lerde ve 1930’lardaki gibi Türkiye’nin üzerinde gezdiriyor. Türkiye’nin dinamikleri ilginç bir tartışma konusu olabilir tabi. Fakat, bunda biraz da tekerleğin yeniden keşfi gibi bir yan da var. İspanya, İrlanda gibi ülkeler yakın geçmişte devletle din arasındaki ilişkileri yeniden tanımladı. Türkiye biraz çevresine baksa, onlardan bazı ipuçları alabilir. Aslında Avrupa, Amerika ve İslam ülkeleri halklarının çoğu Türkiye’nin başarılı olmasını arzuluyor. Türkiye’nin dostu yok değil aslında. Yalnızca Türkler, ne kadar çok dostları olduğunu pek görmüyor gibiler.”

Yazının Tamamı için >>> Taraf : 12.06.2008

PETROL : Fiyat Artışları kimin yararına... 404 Milyar $ (Dolar) lık şirket...

2008-06-10T17:55:00.004+03:00

Senede 404 Milyar Dolar...

Tekin Eroğlu
Habername 10.06.2008

George Clooney'nin en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülünü aldığı Syriana filmini seyretmemiş bile olsanız, az çok günlük haberleri takip eden biri olarak, dünyadaki dengelerin iş dünyası ile politika ekseninde döndüğünü biliyorsunuzdur.

Bu hassas dengede, kantarın topuzunu biraz kendine doğrultmak isteyenlerin hükümetler yıktığı, darbeler tertiplediği vakiidir. Neyse ki bizim konumuz ne siyaset , ne de tarih. Bu çetrefilli konuları işin erbabına bırakmakta fayda var.

Bu haftaki konumuz, birkaç seneden beri ekonomi manşetlerinden bir türlü düşmeyen, hatta geçtiğimiz hafta rekor artışla, Amerika'da ana haber bültenlerinin ilk maddesi olan petrol. Doğal olarak petrol fiyatlarına paralel son senelerde karlılıkta rekor üstüne rekor kıran, 2007 gelir sıralamasına göre dünyanın en büyük firması, Exxon Mobil.

Önce zihnimizin bu şirketin büyüklüğünü kavrayabilmesi için birkaç istatistik. Exxon Mobil'in 2007 geliri 404 milyar dolar, net karı 40 milyar dolar. Bu aynı zamanda Amerika tarihinin bir senede yapılan en yüksek karı. Türkiye'nin en büyük firması, yakın zamanda özelleştirilmiş Tüpraş'ın 2007 geliri 17 milyar dolar ve net karı 1 milyar doların biraz altında. Türkiye'nin gurur kaynağı toplam ihracati ise 2007'de 107 milyar dolardı. Herhalde Exxon Mobil'in büyüklüğü hakkında bir fikir sahibi olmuşsunuzdur. Yüksek gelirleri ile iftihar eden Amerikalılar bile, dakikada 72 bin dolar kazanan bir firmayı şaşkınlık ile seyrediyorlar.

Bu rakamlar, sadece vatandaşın değil, Amerikan yönetiminin de epey bir süreden beri dikkatini çekmekte. Özellikle ekonominin hiç iyi gitmediği, resesyon sinyalleri verdiği şu sıralarda, yönetim ne yapıp etsek de bu pastadan pay alsak diye düşünüyor. Nasıl mı ? Tabii ki enerji firmaları üzerindeki vergileri arttırarak veya geçici vergiler koyarak. Enerji sektörününde bunu engellemek için elinden geleni yapacağı malum.

Exxon Mobil yöneticileri Amerika senatosundaki Enerji Komitesi'ne özellikle son dönemlerde sık davet edilir oldular. Sektörün ve özellikle kendi firmalarının son dönemde yapmış olduğu inanılmaz karları açıklarken kullandıkları argumanlar oldukça ikna edici. Son 5 sene içerisinde 89 milyar dolarlık yatırım yaptıklarından, petrol fiyatlarının periyotlar içerisinde artış ve iniş gösterdiğinden ve son 5 sene içerisinde gelirlerinin yüzde 89 artmasina rağmen, verdikleri verginin yüzde 170 arttığından bahsetmeye devam ediyorlar. Beş sene evvel benzinin galonuna (yaklaşık 4 litre) 1,5 dolar ödeyen Amerikan halkı, hayatında ilk defa 4 dolar oderken, Exxon Mobil'in cebine doldurduğu milyarlara pek sempati ile baktığı düşünülemez.

Petrol sektörü yanlısı tavırları ile bilinen Bush yönetimi zamanında Exxon Mobil ve benzeri devasa firmalara ek bir verginin gelmesi zor gibi gözüküyor. Fakat geçen haftasonunda 136 dolara dayanan ham petrol fiyatlarının düşeceğide yok. Daha şimdiden tanınmış yatırım firması Morgan Stanley Temmuz başında fiyatın 150 dolara çıkmasını beklediğini açıkladı. Bu da demektir ki seneye çok daha büyük karlar açıklanacaktır. Exxon Mobil ve enerji sektörü için Kasım 2008'de yapılacak Amerika başkanlık seçiminin kritik sonuçlar doğuracağına emin olabilirsiniz.

Türkiye benzinin galonuna 11 dolar ödüyor, nedir bu Amerika'nın şikayeti, diyenleri duyar gibiyim.

Buradan Alıntıdır...

TÜRBAN : Deniz Bölükbaşı (MHP) , AKP 'ye tuzakmı kurdu...

2008-06-07T17:27:00.007+03:00

Güneri Civaoğlu
Tabula Rasa 07.06.2008

DENİZ BÖLÜKBAŞI’YI İZLEYİN
Siyasetin geldiği bu noktada sezilerim beni MHP Milletvekili Deniz Bölükbaşı’ya yöneltiyor.
Parlak bir diplomat ve stratejist olan emekli Büyükelçi Deniz Bölükbaşı’nın “yeni MHP tablosunda” fırça izlerini görür gibiyim.
Bu dönem MHP’de ilginç değişiklikler var.
Siyaset rotasında temel değişimler üreten kaydırmalar yapmakta.
Her defasında AKP’ye arka çıkar gibi görünerek fena halde açığa düşürüyor.
Abdullah Gül’ün cumhurbaşkanı seçiminde oy kullanarak yaptığı hamle, Erdoğan’ın hesaplarının altını üstüne getirdi.
Abdullah Gül’ün cumhurbaşkanı olarak Çankaya’ya çıkması gerçi AKP’nin bir siyaset zaferi sanıldı ama işin aslı hiç de öyle değildi.
Erdoğan’ın “Abdullah Gül’ün adaylıktan çekileceği” yolundaki beklentilerini AKP’nin “dişli kurmaylarından” dinlemiştim.
Düşünmüştüm...
MHP’yi hem halk tabanında demokrasi vitrinine koyan, hem de AKP’deki doruk dengelerini değiştiren bu strateji gerçekten Genel Başkan Bahçeli’nin mi üretimiydi?
Ardından Başbakan Erdoğan yurtdışı gezinde uzaklardan kükredi:
“Başörtüsü velev ki siyasi simge olsun... Ne var bunda?
Başörtüsüyle yükseköğretim için verdiğimiz sözü tutacağız...”
Ve... MHP’den gene stratejik bir çağrı:
“Başörtüsü konusunu Meclis’e getirin, oy veririz. Anayasa’yı bile değiştiririz.”
Bu iki partinin yeterli Meclis çoğunluğu var.
Erdoğan için artık hareket sahası kalmamıştı.
Meclis’te 411 el böyle kalktı.
1- Böylece MHP, “Biz yükseköğretimde kızlarımıza başörtüsü özgürlüğü vermek istiyoruz ama Meclis’teki sayımız yetmiyor” söylemini AKP’nin tekelinden aldı.
2- Başörtüsü üzerinden siyaset tabanında kendine de bir pay aldı.
3- AKP’yi öyle bir hukuk ve siyaset labirentine soktu ki, çıkışı görünmüyordu. Önce AKP için kapatılma davası, ardından yükseköğretimde başörtüsünü hedefleyen anayasa değişikliğinin Anayasa Mahkemesi’nde iptali ve yürürlüğünün durdurulması.
Labirentin ileri aşamalarında daha başka açmazlar da olabilir.
MHP’deki bu stratejik tavrın da arkasında Deniz Bölükbaşı’nın olduğunu hissediyorum.
Önce diplomasi inceliklerini yansıtıyor ama asıl onda babası Osman Bölükbaşı’nın siyaset üslubunu buluyorum.
Osman Bölükbaşı’yla gazeteciliğimin ilk yıllarında çok kez konuştuk.
Uzun konuşurdu ama içinde vecizeler vardı.
Siyasetin mimarisini bir anda değiştirecek projeler üretirdi. Örneğin... 27 Mayıs 1960 ihtilalinden sonraki İsmet İnönü hükümetinin yıkılması ve onun yerine tarafsız Ürgüplü’nün başbakanlığında, o sıralar henüz milletvekili bile olmayan Süleyman Demirel’in Başbakan Yardımcılığı’nda oluşan çok parçalı koalisyon hükümeti, Bölükbaşı’nın tasarımıydı. Babasının kurduğu bu partinin sınırlarının ötesinde projelerde parmak izi var sanıyorum.
Belki yanılıyorum, belki değerlendirmem abartılı.
Ama içimde bir ses “Deniz Bölükbaşı’nı izlemeye devam edin” diyor.

Milliyet 07.06.2008

TÜRBAN : Öz yurdunda garip, Öz vatanında parya olmak...

2008-06-06T14:58:00.015+03:00

Meclis’ten 411 kabul oyuyla geçen türban: Egemenlik kayıtsız şartsız yargıçlarınmış.

Anayasa Mahkemesi üniversitelere başörtüsüyle girilmesinin yolunu açan Anayasa değişikliklerini oy çokluğuyla geri çevirirken 148 ve 153. maddeleri çiğnedi. Mahkeme, iptal kararını Anayasa’nın 2, 4 ve 148. maddelerine dayandırdı. Karar, ikiye karşı dokuz oyla kabul edildi. Karşı oylar Başkan Haşim Kılıç ve Sacit Adalı’dan geldi. Dokuz üye, raportörün “Mahkeme anayasa değişikliklerini esastan görüşemez” tavsiyesine uymadı ve Meclis’te AKP, MHP ve DTP’nin temsil ettiği halk iradesini yok saydı. Özetle “Başörtüsü değişikliği laiklik ilkesine aykırıdır” diyen Anayasa Mahkemesi kararı, laikliğe karşı eylem odağı olmakla suçlanan Ak Parti’nin kapatılma olasılığını arttırdı . Devamı >>>

Hukuku öldürmek...
(Ahmet Altan 06.06.2008)

Bizim hukukçular hukuku hiç ciddiye almadıklarından, oynadıkları oyunun tehlikesinin de farkında değiller.
Hukukmuş, yasaymış, anayasaymış hiç aldırmıyorlar, kırıp döküyorlar.
O kadar hukuku unutmuş vaziyetteler ki 12 Eylül’ün o “baskıcı” anayasası bile bunlara yetmiyor.
Delip geçiyorlar. Devamı >>>

367'den de beter .
Mustafa ÜNAL 06.06.2008

Mahkeme bu kararın altından zor kalkar. En doğru hükmü tarih verecek. Başörtüsü kararının AK Parti'nin kapatma davasını olumsuz yönde etkileyeceği kesin. Bu kararla bırakın AK Parti'yi Meclis'i bile kapatabilirsiniz. Millî iradeyi, Meclis'i yok saydığı ortada. Bundan sonra MHP'ye de her an kapatma davası açılırsa sürpriz olmaz. CHP dışındaki partilerin olağan siyasî faaliyetler yapması güçleşti. Başörtüsü yasağı konusunda konuşmak, siyaset üretmek olanaksız hale geldi. Dün kararı duyunca Türkiye'nin geleceği adına korktum, kaygıya kapıldım. Evrensel kriterler değil Ankara kriterleri hükmünü icra etti. Demokrasi, özgürlükler, bireysel hak ve hürriyetler ileriye değil geriye doğru gidiyor. Farkında mısınız Türkiye adım adım korku ve yasaklar ülkesine dönüşüyor. Devamı >>>

AYM Anayasa’yı ihlal etti.
Ahmet Taşgetiren 06.06.2008

Yani sonuçta, herhangi bir anayasa değişikliğini değiştirilmesi teklif dahi edilemeyecek maddelerle kapsamına sokarak, esastan inceleme yapmış oldu.

Üstelik, "herhangi bir anayasa maddesindeki değişikliği" ikinci madde içine sokarak, yeni bir yol açmış oldu. Yani bundan böyle Anayasa Mahkemesi, hiç ilgilendirmeyen bir maddeyi bile, ikinci maddede yer alan, diyelim, laiklik, hukuk devleti, cumhuriyet, demokrasi ve sosyal devlet ilkeleriyle ilişki kurup iptal edebilecek.

Bu, yasama organının tamamen yetki iptali anlamına geliyor. Bundan böyle Yasama organının herhangi bir anayasa değişikliği yapabilme imkanı ortadan kaldırılmıştır.

Bu haliyle de tam bir anayasa ihlalidir.

Anayasa Mahkemesi bu kararıyla Anayasa maddelerini kanırtmak suretiyle kendisini Anayasa ile bağlamadığını ortaya koymuştur.

Oysa yüksek yargı organları dahil tüm kurumlar, Anayasa'dan almadıkları yetkiyi kullanamazlar ve Anayasa'ya uygun hareket etmek zorundadırlar. Devamı >>>

Parya :
Herkes tarafından hor görülen ve aşağılan kimselere verilen ad...

Başlık :
Necip Fazıl Kısakürek 'in Sakarya Türküsü şiirinden...
(Bilgi bağlantıları EkşiSözlük 'ten. Beğenende beğenmeyende yazıyor konu daha iyi anlaşılıyor.)

Önder Sav : Dinleme İddiası, CHP'nin 'Sav'ı Çökünce...

2008-05-31T11:19:00.016+03:00

CHP Genel Sekreteri Önder Sav aşağıdaki Video da görebileceğiniz gibi büyük bir gaf yaparak, Müslümanlığın Peygamberine ve en önemli ibadetlerinden Hac farzına yönelik söyledikleri tartışılırken ve özür dilemesi beklenirken birden dinleniyoruz diye bir konuyu gündeme getirdiler ve Doğan yayın grubunun da desteğini alarak birkaç gündür müthiş bir yaygara kopardılar. Buradaki habere göre konunun odağındaki Vakit gazetesinden dün yapılan açıklamada görülüyor ki Önder Sav telefonunu açık unutmuş ve Vakit gazetesindekilerde etik olmayan bir şekilde dinlemişler... Kısaca iktidar tarafından dinleniyoruz iddiası böylece boşa çıkmış oluyor. (Allah 'tan İktidar yanlısı, Dinci, Gülen cemaati yayınları gibi söylemlerle küçümsedikleri yayın grubları varda bazı gerçekleri öğrenebiliyoruz. Yoksa sadece Doğan yayın grubunun olduğunu bir düşünsenize...)

Bu dinleme konusu ortaya çıkınca hep AKP, CHP 'yi niye dinlesin diye düşündüm. Dinleyecekleri ne olabilir ki... CHP gibi olunca, yada davranınca daha çok mu oy alacaklar. Ya da CHP 'nin ekonomiyle, işsizlikle ile ilgili daha iyi bir programları varda onu mu dinleyecekler de böylece oylarını artıracaklar... CHP 'nin bunlarla ilgili söylemlerini pek bilmiyoruz da... Varsa yoksa Laiklik, Rejim tehlikede v.s. gibi söylemleri var. Bunları dinlemeye gerek yok ki... Zaten yıllardır bunu her yerde hep söylüyorlar...

Zaten dinlenen konuşmanın içeriğine baktığınız zaman Bir partinin tepe yöneticisi ile bir ilin Valisi nasıl oylarımızı atırırız diye konuşuyor. Çok ilginç değilmi halka gitmek yok, halka sen ne istiyorsun demek yok ama atanmış bir yönetici ile nasıl oylarımızı artırırız diye konuşmak var. Bence Vali iline gitsin tek parti döneminde olduğu gibi " CHP 'li olunacak Ol " desin ve bitsin.

Birkaç gündür fırtınalar koparan Doğan yayın grubu Dün Vakit tarafından Türk Telekomun bu belgesi ibraz edilince yani Mızrak çuvala sığmayınca bugün günah çıkarırcasına başlıklar atmışlar.

Hürriyet :
Ortam değil, Gaflet çıktı...

Vatan :
CHP yi zora düşüren belge... 44 dakika canlı yayın...

Milliyet ise hala biraz tereddütlü :
Telefonun açık kaldığı iddiası güçleniyor... Önder Sav 'ı Vakit dinlemiş...

Gibi başlıklar atan Doğan yayın grubu gazetelerindeki ve yazarlarındaki dönüşümü görmek için önceki günlerdeki yazılarınıda okumanızı tavsiye ederim.

Öte yandan Sabah Gazetesinde Ergun Babahan Telefonun ucunda bu kez Sav çıktı başlıklı yazısında, "Yani, Önder Sav telefonunu kapatmadan eski valiyle sohbet etmiş ve muhabir de bu konuşmayı teybe kaydetmiş. Bu kaydı yayınlamanın hukukiliği ayrı bir konu elbette.Ancak böylesi basit bir hatayı "CHP Genel Merkezi özel aletlerle dinleniyor" diye sunmanın bir sorumluluğu ve bedeli olmalıdır.Zaten gergin bir ortamda bulunan ülkeyi "Ana muhalefet partisini özel bir birim dinliyor" diye yanlış yönlendirmek ciddi bir davranış değildir açıkçası.Burada bir kısım medyanın tutumu da sorgulanmaya muhtaçtır.Savunmaya hiç söz hakkı vermeden önyargıyla hareket edip erken hüküm verenler de mahcup duruma düşmüştür." diyor ekliyor,
"CHP yönetiminin yaş ortalaması itibariyle teknolojiyle pek ilgisi olmayan yöneticilerine cep telefonu kullanma kursu açması bir başka önlem olabilir. Partiyi gençleştirmek bir opsiyon olarak görülmediğine göre cep telefonunu toptan yasaklamak da bir yoldur CHP yönetimi için. "

Yine Sabah Gazetesinde Engin Ardıç "Sen Kimsinki seni dinlesinler" yazısında

"Acaba bir "Turkish Watergate" yaratmayı denesek?
Fakat burası Amerika değildir. Orada Bob Woodward ve Carl Bernstein gibi gazeteciler var ama bizde de alt tarafı Mustafa Necati...
En iyisi, Ergenekon'un da yardımıyla, "umum dinleme faaliyetine" kara çalacak bir skandal patlatmak, ki, şaibe doğsun; "haybeden" dinlemeleri ortaya döküp "asıl" dinlemeyi gözden düşürelim: Bunlar ciddi olmayan işlerle uğraşıyorlar, otu botu dinliyorlar, demek ki Ergenekon diye bir örgüt de yok, bunların uydurması!
Fakat yutmayan yutmayacak olduğuna göre, halkın daha büyük çoğunluğunu tedirgin etmek şart.
O zaman yazalım bakalım:
"Gelinen noktada telefonunun ya da odasının dinlenmediğini düşünen Türk vatandaşı galiba kalmamış gibidir." (Galibayı unutmayalım ki gerektiği zaman kıvırabilelim.)
"Herkes tedirginlik içindedir." (Değildir ama edelim.)
"Pek çok vatandaş, telefonda konuşurken kayıtta olduğu korkusuyla iki kez düşünüyor." (Düşünmüyor ama düşünsün hergele!) "

diyor ve, " Bu "ısmarlama Watergate" de birini yakacak ama bu ille AKP olmayabilir ha!.." diyerek bitiriyor.

İnşaallah onun yaşlarında bizde onun kadar sağlıklı oluruz ama yinede 65 yaşını geçenlerden istenen Sağlık Raporunun bir an önce Önder Sav 'a da uygulanması lazım gibi geliyor bana...

Ve İnternette dolaşan geyiklerden seçmeler :

"İtinayla Cep telefonu nasıl kullanılır dersi verilir. Para falan istemez, yeter ki ülkemi rahat bırakın. Telefonunu yönetemeyen ülkeyi nasıl yönetsin."
"Bundan sonra seçimlerde milletvekili seçilme şartları arasına telefon kullanmayı bilme şartı eklensin. "
"Daha telefonunu idare edemiyor, ülkemi nasıl idare edecek. Çok güldüm."
"Sırada acaba gündemi degistirecek ne kaldı? CHP en iyisi en iyi olduğunu yapsın. İlk elden Anayasa Mahkemesi'ne. Neye dava açacaklarını artık kendileri uydurur."

ALINTI : Yalnız ve güzel ülkeye adanmıştır... (Hasan Pulur)

2008-05-28T15:00:00.004+03:00

YOOO, bu kadarını beklemiyorduk... ‘’Bu kadarını’’ değil, hiç beklemiyorduk. Cannes Film Festivali’nde ‘’Üç maymun’’ filmiyle ‘’En İyi Yönetmen’’ seçilen Nuri Bilge Ceylan, bizi bu kadar şaşırtmamalıydı.

Hem Fransa’nın göbeğinde ödül kazanacaksın, sonra ‘’Bu ödülü tutkuyla sevdiğim yalnız ve güzel ülkeme adıyorum’’ diyeceksin...
Hayır Nuri Bilge Ceylan, bizi bu yaşta hıçkırarak ağlatmaya hakkın yok!
* * *
OYSA bizi ne güzel alıştırmışlardı...
Haçlılara yaranmak için, her ödül alan, neler söylemezdi ki! Nerede, Türklerin bir milyon Ermeniyi kestiği, 30 bin Kürdü katlettiği, nerede?
Nerede, Fransa gibi bir yerde ‘’Ermeni soykırımı’’ yapan ecdadı lanetlemek nerede?..
Ya 6/7 Eylül zulmü nerede?
Varlık vergisi faciası nerede?
Nerede, yeni yeni tezgâhlanan ‘’Pontus soykırımı’’ nerede?..
* * *
OLMADI, Nuri Bilge Ceylan olmadı...
‘’Bu ödülü, tutkuyla sevdiğim, yalnız ve güzel ülkeme adıyorum’’ ne demek?
Hele ‘’yalnız ve güzel ülkem’’ demenize ne kadar hasret olduğumuzu biliyor muydunuz?
Diyeceksiniz, bilmeden söyler miydim?
Ona ne şüphe!
O kadar tarifsiz duygular içindeyiz ki!
* * *
EVET, bu ülke ‘’Ödülümü, tutkuyla sevdiğim, yalnız ve güzel ülkeme adıyorum’’ diyen Nuri Bilge Ceylan’la gurur duyuyor.
Bu boş bir gurur değil, dopdolu bir gururdur.
Ödül kadar önemli olan ‘’Bu ödülü tutkuyla sevdiğim yalnız ve güzel ülkeme adıyorum’’ sözüdür.
* * *
BU sözü kimse unutmamalıdır, herkes bir yere yazmalıdır...
Tabii, Türkler soykırım yaptı, bir milyon Ermeniyi kesti, 30 bin Kürdü katletti, diyenlerin, bu sözden etkilenmeleri söz konusu değildir.
Onların, ‘’Söz konusu vatansa, gerisi teferruattır’’ sözünden etkilenip duygulanamayacakları gibi...

Hasan Pulur Milliyet 27.05.2008

ALINTI : Murat Birsel 'den İlginç bir yazı....

2008-05-28T14:31:00.003+03:00

CIA: İslam'ın fikir gücüne karşı koyabilecek bir başka güç yok!

Bilgisayar ekranında izliyorum, ince uzun orta yaşı geride bırakmış bir adam anlatıyor...

Teröre karşı verdiğimiz, kökten dinci mücahitlerle savaştan bahsederken, 'asimetrik bir savaş' diyoruz. Gerçekten asimetrik; onlarda fikir var bizde silah. Biz fikirlere kurşun sıkıyoruz. Gel gör ki fikir dediğin şeye kurşun işlemiyor. Ve böylesi asimetrik bir savaşta bizde mühimmat yok. Bir fikri ancak daha iyi bir fikirle yenebilirsiniz ve fikre karşı kurşun sıkmak da iyi bir fikir değil!

Bu temayı işleyen konuşmayı yapan adamın adı: Eric Haseltine.

Eric Haseltine, Amerikan istihbarat şebekesinin (CIA, NSA, DIA, NGA... liste uzun) eski Teknoloji Daire Başkanı (2001-2007 arası ABD istihbaratının çeşitli birimlerinde görev aldı).

Arzu edenler bu yazıya konu olan konuşmaya internetten hemen erişebilir; i-tunes ücretsiz podcastları arasında yer alan New Yorker serisinde 'Creative Intelligence' başlığı altında bulabilirsiniz. 'New Yorker Haseltine' diye ararsanız geliyor zaten...

Dr. Haseltine dobra konuşuyor, hiçbir şey söylemeden 'Yaratıcı Zeka' başlığı altında her şeyi anlatmayı beceriyor; özetle:

1. Soğuk savaş dönemi bir filler savaşıydı. Atom bombalarına sahip iki dev fil, ABD ve Sovyetler, kapıştı; ABD yendi.

2. Yendik ve böyle yendiğimiz için aynı şekilde devam ettik; fil daha iyi duysun diye kulakları büyüttük, daha iyi koku alsın diye hortumu uzattık, dişleri sivrileştirdik ve bu uğurda milyarlarca dolar harcadık.

3. Ama bu sefer düşman fil değil, ısırıp virüs bulaştıran bir sivrisinek olarak karşımıza çıktı. Fil ne yapacağını şaşırdı, başka bir fil ile nasıl başa çıkacağımızı çok iyi biliyorduk ama sivrisineklere karşı nasıl mücadele edeceğimiz konusunda hiçbir fikrimiz yoktu!

4. Amerikan istihbaratında en büyük mücadelem 'fil'i sivrisinekleri öldürebilecek 'eşekarıları'na dönüştürmek oldu. (Eşekarısı sivrisinek öldürür mü bilmem ama teşbihte hata olmaz öldürdüğünü varsayalım diyor, ayrıca sunumda fil ve arı resimleri sürekli görüntüde!)

5. Bunu bir yere kadar gayet iyi başardık ama sivrisinekler fikir ortamından beslenerek ürüyor ve gelip ısırıyor, ne kadar arı yaparsak yapalım bataklığı kurutmak için işe fikir düzeyinde yaklaşmamız gerek. Çünkü fikir karşısında kurşun etkisiz kalıyor. Ve onlar savaşın düşünce boyutunda bizden fersah fersah güçlüler...

6. Tezleri şöyle: İslam Hristiyanlık'tan daha üstün, bunu bilen Batı, Müslüman dünyayı yok etmeye çalışıyor. Haçlı seferlerinden bu yana hedefleri bu! Haçlı saldırıları devam ediyor, eskiden İngiltere'de olan liderlik şu anda Amerika Birleşik Devletleri'nde. Bu güçlü teze karşı, sizin elinizde sadece 'demokrasi' ve 'özgürlük' kavramları var. Adamların ülkesine girince, sorgu skandalları ortaya çıktıkça bunlar da pek işe yarıyor denilemez.

7. El Kaide özellikle gençler üzerinde çok etkili, İslam'ın güzelliği ve gücüyle gençleri fethediyor, sonra da istediğini yaptırıyor. İslam düşüncesi karşısında durabilecek hiçbir güç yok, muhteşem felsefi bir boyut içeriyor. Tek bir çıkar yol var, İslam'ın teröre alet edilmesinin İslam'da yeri olmadığını Müslüman gençlere gösterebilmek.

8. Bu amaçla esirler arasındaki bazı hocalara esir muamelesi yapılmadı ve ilahi bilimler uzmanlarıyla beraber Kuran üzerine çalışmalar düzenlendi. Bu 'tefsir' çalışmalarından sonra biz bu hocaları serbest bıraktık ve onlar Müslüman gençleri üzerinde ilahi mesajın nasıl algılanması hususunda vicdani düzeyde yapılan yaklaşımlarda fevkalade önemli farklılıklar yarattılar.

İşin aslı şu: İmam da öğretmen de yenildi... (Alıntı)

2008-05-26T16:42:00.004+03:00

"İMAM " der ki: Ben sana bir öğreti sunuyorum... Köktenci ve pazarlığa kapalı bir öğreti bu...

Sulandırmak falan yok...

Bu öğretiye göre yaşayacaksın...

Ahlaklı olacaksın mesela...

Kanaatkar olacaksın...

Faize zinhar bulaşmayacaksın...

Köşe dönmek için çırpınmayacaksın...

Komşun açken tok yatmayacaksın...

Parayı bulduğun an villa inşaatına girişmeyeceksin...

Lüks ve debdebe peşinde koşmayacaksın...

İşçini ezmeyeceksin...

Borsada oynamayacaksın...

Dünyevi iktidarını perçinlemek için alavere çevirmeyeceksin...

Heva ve heveslerine teslim olmayacaksın...

Bencillik yapmayacaksın...

Sadece kendi çocuklarının geleceğini düşünmeyeceksin...

* * *

"Öğretmen" der ki:

Ben sana yeni bir sistem getiriyorum...

Köktenci ve pazarlığa kapalı bir sistem bu...

Modern olacaksın...

Laik olacaksın...

Cumhuriyet’e sahip çıkacaksın...

Pozitivizme inanacaksın...

Aydınlanmacı olacaksın...

Padişahın kulu değil, cumhuriyetin yurttaşı olacaksın...

Cumhuriyet’in getirdiği yeni düzene ödünsüz inanacaksın...

Türkiye Cumhuriyeti’nin şeyhler, müritler ülkesi olmasına izin vermeyeceksin...

Aklını kiraya vermeyeceksin...

Geriye değil ileriye bakacaksın...

Eskiye dönme arzusunda olmayacaksın...

Yeniye açık olacaksın...

Çağdaş olacaksın...

Cumhuriyet değerlerini sulandırmaya kalkmayacaksın...

* * *

"Öğretmen imama yenilmiştir" şeklinde bir saptamada bulunan...

Ünlü sosyal bilimcimiz Şerif Mardin Hoca fena halde yanılmaktadır...

İşin aslı şudur:

"Öğretmen" de kesin olarak mağlup olmuştur, "imam" da...

"Öğretmen"in söyledikleri de sulandırılmıştır, "imam"ın söyledikleri de...

Bu halk, ne tam olarak "öğretmen"e kulak vermiştir, ne de tam olarak "imam"a...

Biraz "öğretmen"den, biraz "imam"dan alıp...

İşine gelen bir sentez yapmıştır...

Hepsi budur...

Bu kadardır...

* * *

AKP’nin galibiyeti, "imam"ın galibiyeti anlamına gelmez...

Çünkü...

AKP, "imam"ı kendine uydurmuştur...

"İmam" ne söylerse söylesin...

Ne kadar ahlak vaaz ederse etsin...

Ne kadar ahlakçı söylemlerde bulunursa bulunsun...

AKP bildiğini okumaktadır...

AKP’nin okuduğu şudur:

"İmam"ın fazla ahlakçı kaçan taraflarını es geç / Kişisel yaşamını en üst noktada müreffeh kıl / Gerisine boş ver...

AKP işte bununla meşguldür...

Öyle olmasa...

"Kanaatkarlık" gibi muazzam bir vurguya karşın...

Borsada oynamalar, villa inşaatları, dünyevi hırslar, ihale ifsatları falan nasıl açıklanacak ki?

Faizin haramlığının unutulması, sistemin yeni zenginleri olma çabası, hayatı müreffeh kılmak için her yolun mubah sayılması...

Nasıl bir izah yapılacak bunlara?

* * *

Diyeceksiniz ki:

Madem öyle...

O zaman "türban" konusunda gösterilen bunca direncin anlamı ne? Neden şaraba el sürmekten imtina ediyorlar? Neden hayatlarında hep bir din vurgusu var?

Cevap veriyorum:

Sanılanın aksine insanların fikirlerinden vazgeçmeleri, görüntülerinden vazgeçmelerinden daha zordur...

Çünkü...

Biri acayip soyutken, diğeri çok somuttur...

Somut olanın değiştirilmemesi, değiştirilememesi bundandır...

Ayrıca...

Görüntüye sahip çıkarak, "imam"la arayı tam manasıyla açmak istemiyorlar...

"İmam"la aradaki bağı görüntüyle olsun korumak istiyorlar...

İşin mahiyeti açısından ise "imam"dan çok uzak düşmüş durumdalar...

Ama gelin görün ki...

Ne Şerif Hoca farkındadır bunun, ne "öğretmen", ne de "imam"...

(Buradan Alıntıdır.)

Bir ülke nasıl yönetilir... Batı Medenidir ya !!! Buna ilginç bir örnek... (Alıntı)

2008-05-24T15:46:00.005+03:00

BURNU UZUN OLANLAR ...

Ruanda, küçük bir Afrika ülkesidir. Uganda, Tanzanya ve Burundi ile sınır komşusudur.

Nüfusu: 9,907,509

Okur-yazar oranı: % 70,4

Din: Halkın % 82,5’u Hıristiyan, % 5’i Müslüman.

Resmi diller: Kinyaruandaca, Fransızca ve İngilizce.

Doğal kaynaklar: Altın, kalay cevheri, tungsten cevheri, metan gazı.

Kişi başına yıllık gelir: 1000 dolar.

Halkın % 60’ı yoksulluk sınırı altında.

Ruanda, 1860 yılında Almanya’nın sömürgesi oldu.

Almanlar Birinci Dünya Savaşı’ndan yenik çıkınca, Ruanda 1916 yılında Belçika’nın boyunduruğu altına girdi.

Belçikalı egemenler, Ruanda’yı kolayca yönetebilmek için, sömürgecilerin o çok iyi bilinen ‘Böl ve Yönet’ yöntemini hemen uygulamak istediler. Ama önce, Ruandalıları bölüp parçalıyacak bir gerekçe bulmalıydılar.

Belçikalı egemenler Ruandalıları dini inançlarına göre bölemiyorlardı, çünkü halkın büyük çoğunluğu Hıristiyan misyonerlerin onlarca yıl süren yoğun çabaları sonucu Hıristiyan olmuştu. Öyleyse, dini inanca dayalı bir ayrımcılık söz konusu olamazdı. Ruandalıları etnik kökene göre ayrıştırmak da olanaksız görülüyordu. Gerçi Ruandalıların bir kısmı çiftçilik bir kısmı da hayvancılık yapıyordu ama, bu farklılık derin bir ayrımcılık yaratmaya elverişli değildi.

Belçikalı egemenler en sonunda Ruandalıları bölecek şeytanca bir formül buldular.

Ruandalıları ‘burnu uzun olanlar’ ve ‘burnu kısa ve basık olanlar’ diye ikiye ayırdılar.

Bu anlattığım, şaka değil! Belki kara mizah olarak görülebilir, ama hiç şaka değil!

Belçikalı sömürgeciler, burnu uzun olanlara ‘Tutsi’, burnu kısa ve basık olanlara ‘Hutu’ dediler. Elbette sadece böyle demekle kalmadılar. Tutsilerin, soylu, kültürlü ve daha akıllı olduğunu duyurup, kendilerine hizmet edecek yöneticileri Tutsilerden seçtiler.

Aslında, burnu uzun Tutsiler azınlıktaydı. Ruandalıların çoğunluğu kısa ve basık burunlu Hutulardı. Peki, Belçikalı sömürgeciler, kendilerinin yaratıp ortaya çıkardığı ayrımcılıkta neden çoğunluktaki Hutuları değil de azınlıkta olan Tutsileri kendilerine yakın kişiler olarak seçmişlerdi?

Sömürgeciler, ‘Böl ve Yönet’ yöntemini uygularken hep şu ilkeye bağlı davranırlar. Bölünme sonucu ortaya çıkan sınıflardan azınlık olanını kendilerine uşak olarak seçerler. Azınlıkta olan uşaklar aracılığıyla çoğunluk üzerinde baskı kurup denetimi sağlarlar. Azınlıkta olanlar, konumları nedeniyle, çoğunlukla baş edemeyeceklerini bildiklerinden sürekli olarak efendilerine bağlı kalırlar.

Belçikalı sömürgecilerin yarattığı yapay bölünmenin hiçbir bilimsel yanı bulunmamaktaydı. Tutsilerle Hutular arasında kan, soy ve kültür farkı yoktu. Tutsilerle Hutuların genetikleri de aynıydı. Yani, etnik kökene dayalı bir ayrımın aslı astarı yoktu!

Belçikalı sömürgeciler, Tutsi seçkinlerini kullanarak halktan vergi toplamayı ve Belçika’nın politikalarını dayatmayı başardılar. Yerel yönetimlere Tutsileri getirerek egemenliklerini pekiştirdiler.

Ancak 1950’lerde ortaya çıkan ve 1960’larda süren Afrika Milliyetçiliği rüzgarı Orta Afrika’da esmeye başlamıştı. Afrikalılar, sömürgecilere karşı başkaldırıyordu. Eylemin öncüleri, Birleşik Afrika ve tüm Afrikalılara eşitlik istiyordu.

İşte bu rüzgardan cesaretlenen Ruanda’nın Hutuları, Tutsilere başkaldırdılar. Kasım 1959’da Tutsilerle Hutular arasında silahlı çatışma çıktı. Binlerce Tutsi öldürüldü, binlercesi de komşu Uganda’ya kaçtı. Belçikalı sömürgecilerin başlattığı ayrımcılık sonucu Ruanda’da bir iç savaş çıkmıştı.

1 Temmuz 1962’de Ruanda, bağımsızlığına kavuştu. Ancak Belçikalı sömürgecilerin neden olduğu iç savaş durmadı. Hutularla Tutsiler arasındaki katliamlar aralıklarla sürdü.

Ruanda’da iç savaş 1994 yılında soykırım boyutlarına ulaştı. Çoğunluğu Tutsi olan 800 bin Ruandalı öldürüldü.

Şimdi gelelim ülkemize.

Uzun bir süredir Türkiye’yi ve Türk halkını bölüp parçalamak isteyen ABD ve AB Sömürgecileri de ‘Böl ve Yönet’ yöntemini uygulamaya koydular.

Türk-Kürt ayrımı yaratıp bir iç savaşın çıkmasını beklediler, olmadı. Gerçi besleyip ortalığa saldıkları PKK teröristleri on binlerce insanımızın canına kıydı, ama asıl hedefe varamadılar.

Bu kez sömürgeciler, Alevi-Sünni kutuplaşmasını denediler, o da tutmadı. Gerçi Çorum, Kahramanmaraş ve Sivas’ta canavarca katliamlar gerçekleştirdiler, ama yine istedikleri olmamıştı.

Son olarak sömürgeciler, türban yanlıları-türban karşıtları ayrımcılığını ortaya sürüp körüklediler. Bu kez ABD-AB sömürgecileri, iktidarı da yanlarına çekip TBMM’de de çoğunluğu ele geçirdiklerinden, bu son oyunlarında sanki hedeflerine varmaya, bir iç savaş çıkaramaya yaklaşmış gibi görünmektedirler.

Peki, Türk milleti, ABD-AB sömürgecilerinin bu son oyununu da boşa çıkarırsa ne olacak?

Nasıl Belçikalı sömürgeciler Ruandalıları bölmek için halkın burun farkını öne çıkardılarsa, herhalde ABD-AB sömürgecileri de Türk halkının başka bir organını dillerine dolayıp ayrımcılık yaratmaya çalışacaklardır!

Sömürgecilerde oyun çoktur, bitmez!

Tek yol, Türk milletinin siviliyle, askeriyle hep birlikte, ‘Ne ABD ne AB Tam Bağımsız Türkiye’ diyerek ayaklanmasıdır!

Yılmaz Dikbaş

10 Şubat 2008, Antalya

dikbas@kalinka.com.tr

www.kalinka.com.tr

Konu ile ilgili Diğer Bağlantılar:

Fotograflar : Vikipedi

Vikipedi 'de : Ruanda Soykırımı

Ekşi Sözlükte : Ruanda

ALINTI : Yargıtay 'ın bidirisinin Can Alıcı Noktası ne ? (Gülay Göktürk-Bugün)

2008-05-24T14:11:00.004+03:00

Bildirinin can alıcı noktası ne?

"Hükümeti tehdit etme hakkını nereden alıyorlar" diye soran Gülay Göktürk, Yargıtay Bildirisi'nin hangi paragrafına katıldığını yazıyor... İşte Göktürk'e göre bildirinin en "can alıcı" noktası...

Güdümlülük...

Yargıtay Bildirisi haber bültenlerinde boy gösterdiği andan itibaren, tepkiler de yağmaya başladı. Hukukçular söylenebilecek her şeyi söylediler. Bu bildiriyle hem kuvvetler ayrılığı ilkesi ihlal edilerek yasamaya müdahale ediliyor; hem şu anda Anayasa Mahkemesi'nde sürmekte olan Ak Parti kapatma davasına baskı yapılmaya çalışılıyor; hem de halkı ve Meclis'i aşağılama suçu (TCY 301) işleniyor.

Peki bu suçların karşılığı ne? Bizler yazdığımız her yazının satır satır hesabını verirken, Yargıtay üyeleri canları istediği zaman kalemi kağıdı ellerinde alıp Meclis'e hakaret etme; hükümeti tehdit etme hakkını nereden alıyor? Hukuk devletlerinde yüksek mahkemelerin halka posta atmasının önüne geçecek bir çare yok mu?

Bu suçların karşılığı sadece bir kınama bildirisi mi olacak? Diyeceksiniz ki, şimdiye kadar hangi gayrı meşru müdahale ceza gördü ki bu görsün... Evet ama her ay başı demokratik rejim aleyhine bildiri yayınlayanların cür'eti de buradan geliyor zaten...

İşin hukuki boyutunu - tam bir karamsarlıkla- bir yana bırakıp bildiride savunulan görüşlere gelecek olursak... Bildirinin ağırlıklı mesajı, "ısrarlı ve sistemli bir biçimde yargının bağımsızlığının ve tarafsızlığının zedelendiği ve iktidar yanlısı güdümlü bir yargı oluşturulmakta olduğu" iddiası olarak görülüyor. Yargı iktidarın güdümüne sokulmamalıymış. Tamam, sokulmasın; ama önce şu anda güdümünde olduğu odakların güdümünden çıkmasına ne dersiniz?

Hadi Yassıada'da, 12 Mart mahkemelerinde, 12 Eylül davalarında, DGM'lerde yargının kimlerin güdümünde olduğunu hatırlatmayalım, o günler çok geride kaldı deyip geçelim. Peki şu son on yılın "tarafsızlık" örneklerini nereye koyacağız? Yargının bağımsızlığına ve tarafsızlığına o kadar önem veriyorsanız, 28 Şubat'ta Genelkurmay'ın brifinglerini nasıl içinize sindirdiniz? Yüksek yargı mensuplarının Meclis'e karşı yapılmış gayrı meşru bir müdahalenin faillerinin karşısında ceketlerini ilikleyip saf tutmaları ve darbecilerden "brief" almaları hangi bağımsızlık anlayışında yazıyordu?

Neden biriniz çıkıp da "Bir ülkenin halkının bir kısmını "iç düşman" diye niteleyerek hedef almak bölücülük suçudur, halkın bir kesimini kin ve nefrete sürüklemektir, kışkırtıcılıktır " demediniz? Şemdinli'de aklınız neredeydi? Şemdinli Dosyası mahkeme tarafından kabul edildiği halde, hiç yetkisi olmayan Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu soruşturma açtırdığında neden hiç aklınıza gelmedi yargının bağımsızlığı ve tarafsızlığı?

Tek suçu işini yapmak yani iddianame yazmak olan bir meslektaşınızın ömür boyu meslekten men edilmesi gibi eşi görülmemiş bir hukuk skandalı yaşanırken neden gıkınız çıkmadı? Genelkurmay'ın 27 Nisan Bildirisi'nin ardından Deniz Baykal'dan gelen apaçık yönlendirme girişimini, "Eğer Anayasa Mahkemesi 367'ye gerek yok kararını verirse, ülke çatışmaya sürüklenir, daha kötü bir döneme girilebilir." sözlerini kınamak neden hiç gündeminize gelmedi?

Yargıtay Bildirisi'nin katıldığım tek noktası son paragrafı... Aynen onların ifadesini tekrarlayarak söyleyecek olursak; gerçekten de "asla unutulmamalıdır ki; insanlık tarihi, böylesi güdümlü bir yargı ile varlığını sürdürebilen, bireyini güvenli ve mutlu edebilen ve uygarlık yarışında başarılı olabilen hiçbir millet ve devlete tanıklık etmemiştir. Yüce Türk Ulusu ise bağımsızlığı ve etkinliği eksiksiz bir yargı erkine her zaman layık olmuştur" Öyleyse şu andaki en acil sorunumuz, yargımızı bu güdümlü durumdan kurtaracak reformları bir an önce yapmaktır.

Gülay Göktürk/Bugün 23.05.2008

ALINTI : Gazze Kimin Çığlığı...

2008-05-22T14:13:00.002+03:00

Gazze Kimin Çığlığı
Ali Haydar Haksal / MilliGazete 26.01.2008

…

Bir soru: Zamanın Marksistleri bugün niçin Filistin dramını sahiplenmiyorlar veya o insanların haklarını savunmuyorlar? Marksizm de bir Batı üründür, aynı ruhtan beslenir de ondan.

İnsanlığın gözü önünde işlenen vahşete duyarsızlığın vardığı boyutları görmezlikten gelerek sessiz durmak Büyük Mehmed Âkif’le özdeşleşen [I. Mecliste yanında oturan Hasan Basri Çantay’a, sağ elini yumruk yapıp sol elinin içine birkaç kez vurarak söylediği] “Şeyatinül ahres” [dilsiz şeytan] olma özelliği asıl bugün için geçerli.

Seküler, ılımlı, laik, vurdumduymaz, bana neci, abedeci, Abe’ci, goygoycu Müslümanlar için Gazze’deki çığlığın ne anlamı var veya olabilir? İnsanlığın gözlerini yumduğu, kulaklarını tıkadığı, dilini bağladığı bir süreç. Bütün sorun Siyonist Yahudilerin, ona bağımlı medyanın ve egemen güçlerin birbiriyle olan bağı, ilişkisi. Sanki Yahudiler dünya imparatoru.

Siyonist Yahudi Türkiye’yi kendi ipine bağlamış oynatıyor. İkide bir de Türkiye’ye dönüp: “Biz sizinle aynı konumdayız, terörden çok çekiyoruz. Birlikte hareket etmeliyiz” diyor.

Şunu göz ardı edemeyiz. Türkiye’deki terör olayları bugünün sorunu değil. Bu, İttihat ve Terakki’nin egemenliğinden beri vardır. İslâm milletini birbirine düşüren masonik, kavmiyetçiliğin milletimizin başına açtığı belaları yaşıyoruz. Bir kavim paradoksu olan Yahudiler sadece kendilerini değil insanlığı da bu belânın için çekmişler bunda da başarılı olmuşlardır. Arap, Arnavut, Türk ve nice kavmiyetçilikler gibi Kürt kavmiyetçiliği belâsı İslâm milletinin huzurunu kaçırmış.

Günümüzdeki Kürt kavmiyetçiliğinin dolayısıyla PKK ya da PJAK’ın arkasında aynı ruh bulunmakta. Daha düne kadar bu örgütleri destekleyen, lojistik destek veren ırkçı emperyalizm şimdi rolleri değiştirmişe benziyor. Kaldı ki Güneydoğu’da yaşananlar kardeşlerin birbirine düşürülmesi olayıdır. Çizgiyi aşmış Zerdüştlüğe, Hıristiyanlığa ve hatta Museviliğe meyletmiş Kürt kavmiyetçileri İslâm’dan uzaklaşarak giderek yalnızlaştırılmışlardır. Egemen güçler [sürekli vurguluyoruz] tetikçileri bir yere kadar kullanıyorlar. Bugün Kürt kavmiyetçilerinin başına gelen de budur. Saddam kimin kuklası idiyse Mahmut Abbas da onun kuklasıdır. Yeri ve zamanı gelince bunları birer birer devre dışı bırakıyor, bunların yerine yenilerini getiriyor.

Bugün, Filistin’de el-Fetih’e destek veren ırkçı emperyalizm kardeşleri birbirine kırdırırken bir yandan da dünyanın gözü önünde büyük bir soykırım yapıyor. Kardeşlerin birbirine düşmesiyle, Yahudilerin Ortadoğu’ya yerleşip terör oluşturması farklı şeylerdir. Bir kere millet olarak Yahudiler tarih boyunca fitne ve fesadın kaynağıdırlar, yeryüzüne tutunamamışlardır. Oysa Kürt halkı da, Filistinliler de hakiki mümin ve Müslüman insanlardırlar. Bunları birbirinden ayırmak gerekiyor.

Filistin’de, Gazze’de yaşanan insanlık dramı Yahudi milletinin veya İsrail’de erki elinde bulunduran Siyonizm’in hakiki yüzünü gösteriyor. İnsanlığın ölümünün bir göstergesi.

Bush’un Ortadoğu ziyareti sonrasında ortaya çıkan bu durumu önceden sezmiş ve yazmıştık.

Masum çocukların, kadınların ve yaşlıların birer terörist olarak görülmesi ancak Siyonist Yahudi yani Irkçı Emperyalizm felsefesine uyar. Bir şehrin bütün insanlarının ablukaya alınarak soykırım uygulanması da bu düşüncenin bir ürünüdür.

Ne yazık ki batı ruhu ve düşüncesini özümsemiş olanlar, ancak onların pencerelerinden bakarlar. Seküler Müslümanlar ise dünya saltanatının peşindedirler.

İslâm’a savaş açmak Türkiye’nin geleceğini daha da karartır. Gazze’yi veya Filistinlileri sahiplenmemek Türkiye’nin de geleceğini karartır. Bu insanlık dramında bir kardeşlik hukuku vardır. Bir insan olma sorumluluğu vardır. Bu sorun sadece Türkiye’deki İslâmi duyarlığı olan kesimi ilgilendirmiyor. Zaten Türkiye’nin en önemli açmazlarından biri insanını dinden uzaklaştırma, sekülerleştirme, laikleştirme çabasıdır. Bugün başında bir PKK olayı varsa bu düşüncenin bir sonucudur. Ortadoğu’yu saran bu fitne ancak İslâm bilinci ve kardeşliğiyle aşılabilir.

Bir soru: Zamanın Marksistleri bugün niçin Filistin dramını sahiplenmiyorlar veya o insanların haklarını savunmuyorlar? Marksizm de bir Batı üründür, aynı ruhtan beslenir de ondan.

(Buradan alıntıdır)

Basın Tarihine Tesbit : KanalTürk Satıldı... (www.bizkaclirayiz.com.tr)

2008-05-13T14:58:00.003+03:00

13 Mayıs 2008 Salı

Tuncay Özkan herkesi ters köşeye yatırdı. Ulusalcı kanalın satışı sonrası yaşanan şaşkınlık gazete manşetlerine yansıdı.

Tuncay Özkan, Kanaltürk'ü, Bugün Gazetesi'nin sahibi Koza İpek Holding'e sattı. İşte bu satış herkes için sürpriz oldu. AK Parti'ye yakınlığıyla bilinen gruba yapılan satış hükümet karşıtlarını şoke etti.

Haber gazetelerin 1. sayfalardan duyruldu. Tuncay Özkan'a duyulan sitem ve tepki başlıklara yansıdı. En manidar başlık Radikal'e aitt. Gazete manşet başlığında Özkan'ın internet ortamında başlattığı "bizkaçkişiyiz" hareketine gönderme yaptı.

Radikal: www.bizkaclirayiz.com.tr

Hürriyet: 'En ulusalcı' televizyon kanalını bugün aldı

Zaman: Kanaltürk'ü Akın İpek Satın aldı

Vatan: Özkan Kanaltürk'ü Akın İpek'e sattı

Akşam: Ulusalcı kale düştü

Yeni Şafak: Kanaltürk'ü Koza'ya sattı

Milliyet: Kanaltürk, AKP'ye yakın gruba satıldı

Cumhuriyet: Kanaltürk satıldı

Vakit: Tuncay kanalını sattı

Star: Kanaltürk artık kozanın

Tercüman: Fethullah'a vurdu Fethullahçı grubun eline geçti

Türkiye: Kanaltürk'ü Akın İpek satın aldı

(Alıntıdır)

Türk Basınının Yayınları üzerine bir tesbit... (Alıntı)

2008-05-12T12:02:00.006+03:00

Geçen hafta "Açık söylüyorum: Bugün Türkiye'de yazılan haber ve yorumlar, insan haklarının garanti altına alındığı bir ülkenin diline tercüme edilsin; bizdeki gazetelerin çoğu bir hafta yayın ya-pa-maz! Ayrımcılık ve nefret suçundan ceza alırlar."

Affınıza sığınarak ve büyük bir üzüntü duyduğumu itiraf ederek iddiamı tekrarlıyorum: İnsan haklarının tam uygulandığı özgür bir ülkede Türk medyası bir hafta dayanamaz. Hodri meydan! Şu an neşredilen gazetelerimizi bire bir tercüme edelim ve yabancı bir ülkede bir hafta boyunca yayınlayalım. Tek bir harfine bile dokunmadan neşredilecek gazetelerden kaç tanesi ayakta kalabiliyorsa; işte onlar gerçekten gazetecilik yapıyor demektir.

Batı'da en ağır cezalar ayrımcılık (discrimination) ve nefret suçu (hate crime) üzerine veriliyor. Bu nedenle hiç kimse bir insanı ya da bir kitleyi dilinden, renginden, dininden, cinsiyetinden, hayat tercihinden dolayı aşağılayamıyor. Genelleme yaparak ve küçük düşürerek insanların üzerine giden medya modeli; demokrasinin uygulanmadığı, diktatörlüğün hükümferma olduğu yerlerde ancak dayatılabiliyor.

İnsan haklarının garanti altına alındığı bir ülkede iş başvurusu sırasında doldurulan belgede şirketler fotoğraf bile isteyemiyor. "N'apacaksın resmimi?" ya da "Sen benim meslekî birikim ve kariyerime bakmak zorundasın" dediğiniz an karşınızdakinin dizlerinin bağı çözülüyor. Bir insana dinini, mezhebini, etnik köklerini, cinsel tercihlerini vs. sormak bile çok ağır bir ceza davasının açılmasına sebep olabiliyor.

Bizim "ülkemizin kendine özgü uygulamaları" içinde en çok hırpalanan insan haklarıdır. Ve maalesef ayrımcılığın en hoyrat uygulamaları medya tarafından yapılmaktadır. Bu iddiayı abartılı bulanlar için küçük bir sürprizim var: Bahsi geçen yazıma itirazlar gelince her sıkıştığımda Hızır gibi yetişen asistanım Serkan'dan bu konuyu taramasını rica ettim. Bazı kritik kelimeler belirledik. Bu kelimelerin insanları incitmesi, yaralaması, damgalaması üzerinde durduk. Laik-antilaik tartışması yoğun bir şekilde gündemde tutulduğu için insanları tasnif eden; hatta karalayan ve yaftalayan şu altı kelimeyi seçtik: "Gerici, yobaz, sıkmabaş, kara çarşaflı, tarikatçı, softa." Sonra da "marjinal" sayılmayan dört gazetede (Hürriyet, Milliyet, Akşam, Vatan) çok hızlı bir metin taraması yaptık. Tabii ki akademik bir çalışma değil bu yapılan. Sadece bir fikir edinmek, manzara-yı umumiyi uzaktan da olsa görmek istedik. Elbette daha geniş kapsamlı, daha bilimsel araştırma yapmak mümkün; ancak buradaki asıl amaç kesin sonuçlara ulaşmaktan çok genel durumu üç aşağı-beş yukarı görebilmek.

Sonuç ortada! Türkiye'de belli bir saygınlık kazanmış gazetelerimizde sene başından beri 114 yazı ya da haberde 245 kez yukarıda sıraladığım kelimeler kullanılmış. Teknik anlamda kullanılmasını kastetmiyorum; incitici bir çerçevede kullanılanları kaydederek manzarayı dikkatlerinize arz ediyorum. Üstelik bu minik ve amatör çalışmanın içinde dergiler, televizyonlar, internet siteleri vs. bulunmuyor. Onları da dahil etseniz nezaketsizliğin nasıl başlı başına bir üslup haline geldiğini görecek ve üzüleceksiniz. Ülkemiz adına üzüleceksiniz, medyamız adına üzüleceksiniz. İnsanlar dönüp sorsalar: "Ne hakkınız var bizi bu kadar horlamaya"; verilecek cevap yok. Çünkü yazılıp çizilenler, konuşulup tüketilenler, insan haklarını açık ihlaldir.

Köşe yazarıyım; hakaret ederim!

Daha acı gerçeği buraya kaydetmek zorundayım: İnsanları aşağılayan ifadelerin büyük bir çoğunluğu haberlerde geçmiyor; köşe yazılarında kullanılıyor. Bunun anlamı açık: Ayrımcılık ve nefret suçunu gazetecilik mesleğine yeni başlayan ya da bu meslekte belli bir mesafe alıp yoluna devam eden kuşaklar değil; meslekte rütbe kazanmış, yaşını başını almış, tecrübesini kamuoyuyla paylaşma mevkiine gelmiş insanlar yapıyor. İnsanoğlu yaşlandıkça olgunlaşmak zorunda değil mi? Tecrübe kazanan insanların daha nazik, daha kibar, daha kuşatıcı, daha kucaklayıcı olması gerekmiyor mu?

Mesleği içeriden bilenlerin bu verilerden çıkaracağı bir başka sonuç daha var. Köşe yazarlığının tadı kaçtı bu ülkede. Bazı insanlar sosyal sorumluluğun getirdiği sağduyuyu bir kenara iterek, internetten kaç tık aldığını hesap etmeye başladı. Yazıda fikir namına, daha doğrusu tefekkür namına tık yok; ancak zehir zemberek lafların oluşturduğu yazının fanatik zümrelerin sanal aleminde bıraktığı tık var. İnternetten çok okunma şehveti, bazı insanların dilini, üslubunu, tarzını bozuyor. Sadece internet değil; "çok sert yazanı daha çok dikkate alıyorlar" gibi tuhaf, acımasız, anlamsız bir yargı oluştu. Belki birileri sert üslupla yazılan köşeleri daha çok okuyor; ancak bu tür yazıların uzun vadede bu ülkeye de, o yazara da, o gazeteye de faydası olmadığı aşikar.

Yine meslek içi insanların daha net görebileceği bir tespit daha yapmak gerekiyor: Gazetedeki ateşten gömleği giyen genel yayın yönetmenleri haberdeki objektifliği koruyabildikleri kadar; yorumdaki hak ihlallerini engelleyemiyor. Bunun tartışılması lazım; ancak yayın yöneticileri "sansürcü" yaftası yemekten korktukları için, köşe yazılarında yer alan hakaretamiz laflara müdahale edemiyor. Oysa dünyanın her yerinde habercilikte belli standartlar olduğu gibi, yorumculukta da belli standartlar vardır ve olmak zorundadır. Gazetede köşe yazan bir insan, kendinde sistemli bir şekilde hakaret etme gücü bulamaz; buluyorsa bu durum genel yayın yönetmenlerinin aczine hamledilir. Biliyorum; bu sözlerimi "Sansür mü istiyorsun?" diye tersyüz etmek isteyenler çıkacaktır. Üstelik bunların bir kısmı kendine gazetecilik jargonu seçerek özgür gazetecilik istiyormuş gibi bir hava da verecektir. Maksadım sansür yapılması değil elbette. Ancak köşe yazarlarının elindeki kalemleri insanların kalplerine saplamasına, kişi, kurum ve kuruluşları pervasızca aşağılamasına, insan onur ve hakkını hiçe saymasına, toplumsal barışı yerle bir etmesine mani olmak gerekmektedir.

Küçük araştırmamızın yazarlara bakan kısmını buraya taşıyabilirim; ancak bunu yapmayı gerekli görmüyorum. Zaten insanları incitmeyi maharet sayanların çoğunu tahmin edebilirsiniz. Maalesef bu ülkede gazetecilik kariyerini, yaptığı hakaretlere borçlu insanlar bulunmaktadır. Bu böyle devam edemez. Bu ülkenin insanı "Dünyadaki standart neyse ben de ona talibim" diyor çoktan. Herkes kendini evrensel meslek çerçevesine göre yeniden hesaba çekmeli. Gelecekte gerekli hukukî düzenlemeler yapılmasa bile, hakkını aramasını bilen sivil toplum, ayrımcılığın her türlüsüne vicdanî bir başkaldırı metodu bulacaktır. Vicdanların reddettiğini hiçbir güç kabul ettiremez...

İki örneği iyi düşünmek lazım

Bugünkü popüler yayıncılık mantığıyla Türkiye dışında (Batı'da) gazetelerimizin yayıncılık yapmalarının zor olduğunu iddia ediyorum. Üzülerek söylenen sözler bunlar. Sadece eleştiri olsun diye değil, "kendimizi düzeltelim, çıtayı yükseltelim" niyetiyle ve dostça yapılan tenkitler bunlar.

Örnek olarak Hürriyet'i verebilirim. 60. yılını kutluyor Hürriyet. Tebrik ediyor, başarılar diliyorum. Ancak dostça söylemek zorundayım ki; Hürriyet kitle gazetesi olmaktan hızla uzaklaşıyor, çatışmanın parçası haline geliyor. Kitle gazetesinin asabı bozulmaz, dili, üslubu bozulmaz; soğukkanlı kalmak, marjinal noktalardan uzak durmak zorundadır. Gazetenin bir internet sayfası var; tam bir facia... O yüzden internet sayfasındaki "çarpıtıcı" haberler çoğu kez gazetede yer alamıyor. Her neyse... Kendi bilecekleri bir konu; yalnız yurtdışında yaşadıkları sorun yukarıdaki tezimle bağlantılı. Türkiye için çok önemli bir marka haline gelmiş Hürriyet'e Almanya'da çok ağır eleştiriler yöneltiliyor. Sebebi bizim kamuoyu için sıradan sayılabilir. Bir süre önce Almanya'da çıkan yangınlar hepimizin yüreğini dağladı. Hürriyet'in Avrupa baskılarında kullanılan "Nazi" benzetmesi Almanya'da hâlâ yankılanıyor. Oysa bu tip başlıklar Türkiye'de adiyattan sayılır. Die Zeit gibi, Der Spiegel gibi yayınlar Hürriyet'i isim vererek eleştirdi. Hatta Almanya İçişleri Bakanı Wolfgang da Hürriyet'in yayınlarını isim vererek tenkit etti. Halbuki Hürriyet'in Almanya'yla arası -bildiğim kadarıyla- iyidir. En azından Bild'le arasındaki iyi ilişkiler herkesin malumu. Yine de Almanya'da bir kızgınlığa neden oldular; hatta şu sıralar Frankfurter Allgemeine Zeitung, oradaki genç bir Hürriyet yazarını ağır bir dille "kopyacılık" yapmakla suçluyor.

Yanlış anlaşılmasın; Hürriyet'in yurtdışında sıkıntı yaşaması hiç kimseyi sevindirmeyeceği gibi beni de sevindirmez. Üstelik yangın meselesinde duygusal yayınlar yapmasını da bu ülkenin bir vatandaşı olarak anlayabiliyorum. Ancak demem o ki "duygusal yayınlar"da bile nefret suçu sayılabilecek üslup kullanmamak gerekir. Buna Türkiye'de kimse bir şey demiyor olabilir; ama dünyada bu kadar hırpalayıcı yayın yapmak mümkün değil. Keşke Türkiye'deki bütün gazeteler bu global gerçeği görse ve dünya standartlarında bir yayıncılık bilinci oluşturabilse.

Benzer hadiseyi Vakit Gazetesi de yaşadı. Almanya'da yayınlara devam edemedi gazete. Çünkü Türkiye'de yazılan yazıların, yapılan yorumların çoğu, Türkiye dışında ağır ceza gerektirebilecek bir suç olarak değerlendiriliyor. Hoşumuza gider ya da gitmez; durum bu. Tabii ki onun da kapatılmasını istemem; ancak manzarayı doğru okumak gerekiyor. Değil Almanya; Avrupa ve Amerika'da yayın yapmak isteyen Türk gazetelerinin büyük bir çoğunluğu bire bir tercüme edildiğinde kapatılmakla, cezayla veya ağır eleştirilerle karşı karşıya gelir... O yüzden Türk medyası evrensel bir dil yakalamak zorundadır...

Alıntı : Ekrem Dumanlı 12.05.2008

HEDGE FONLARI : Paranın kan emici sülükleri...

2008-05-12T09:04:00.013+03:00

Pirinç ve Petrolde son zamanlarda meydana gelen aşırı fiyat yükselmelerinin sebeblerinden biri doğal diyebileceğimiz etkenlerse, diğer ve en önemli etken paraya para kazandırmak için oyun oynayan garibanın gıdasından bile para kazanmak için her şeyi yapan HedgeFon sülükleridir.

Bu Hedge Fonları nedir diyecek olursanız, bunlar risk almayı göze alan para sahiplerinin adına hareket eden ve dünyada para kazanmayı umdukları her şeyi satın alabilen fonlardır. Yani parası olan kişi yada kurumlar bu fonlara paralarını yatırıyor ve bu fonlarda gözü kararmış bir boğa gibi ne bulurlarsa saldırıyorlar. Son günlerdeki örneklerde görüleceği üzere Pirinç ve Petroldeki aşırı artışlar. 100 'e alıyor 150 'ye satıyorlar. Bu ürünleri kullanan ülkeler ve insanlar batmış, bitmiş, aç kalmış umurlarında bile değil. Yeterki onlar para kazansınlar.

Bir de her zaman söylenen "Elin emeklisi Antalya 'da tatil yapıyor, bizim emeklilerimiz sürünüyor" diye bir söylem vardır. Bu fonlara para yatıran kurumlar arasında her ne kadar açıktan olmasada (Yapıları gereği para yatıranlar bilinmez.) Emeklilik Fonlarıda vardır ve Elin emeklisinin çoğu bu fonları yöneten Emeklilik Kurumlarından da maaş alırlar ve garibanın yiyeceği Pirinçten yada arabamıza alırken zorlandığımız benzinden (Petrolden) kazandığı paralarla Antalya 'da tatil yaparlar. Bu da böyle biline...

Türkiye 'nin Hedge Fonları yok ama buradaki habere göre bu yılın (2008) ikinci yarısından itibaren olacakmış. Aman ne iyi, ne iyi...

Bu konu ile ilgili Zaman Gazetesinde Ufuk Şanlı Paranın Zalim Efendileri adlı dizi yayınlamaya başladı bu diziden dikkatimi çeken başlıklar :

Dünya bir süredir hedge fonla oturup hedge fonla kalkıyor. Yatırım enstrümanlarını yüksek kâr elde etmek uğruna altüst etmekten çekinmeyen bu fonlar için 'piyasanın çekirge sürüleri' ya da 'köpekbalıkları' benzetmesi yapılıyor.

Başında iyi eğitim almış, kârlılığı artıracak her yolu mubah sayan, alacağı primi yüksek tutmak için agresif hareketler sergileyen yöneticiler yer alıyor.
Ham petrolün varil fiyatının 120 dolara fırlamasından altının onsunun 1.000 dolara tırmanmasına kadar uzanan bir dizi olayı tetiklediği ileri sürülen fonların şimdiki hedefi ise gıda ürünleri. 2,1 trilyon dolara hükmeden bu fonlar, pirincin uluslararası piyasalardaki fiyatının 300 dolardan 1.000 dolara çıkmasına sebep oldu. Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü (FAO)'ne göre fonların yaptığı büyük hacimli alımlar yüzünden tahıl, süt ürünleri, et, şeker ve yağ fiyatları bir yılda yüzde 57 arttı.
Dünya piyasalarını kasıp kavurdular şimdi de fakirin sofrasına el uzattılar "... Bunlar (hedge fonlar) çekirge sürüleri gibi hareket edip Alman sanayiini, şirketlerini ve istihdamını yiyip bitiriyorlar." Bu sözler Almanya Başbakan Yardımcısı ve Çalışma Bakanı Franz Müntefering'e ait. Alman Borsası'nı yönetirken hedge fonların baskısı yüzünden istifa etmek zorunda kalan Werner Seifer'ın bu konudaki yaklaşımı ise daha sert: "Bu fonlar Alman ekonomisinin kalbine kadar iniyor ve parçalıyorlar."
2,1 trilyon dolara hükmeden bu fonlar o denli güçlü ki, çok değil, bundan birkaç ay öncesine kadar tonu 300 dolar civarında olan pirincin uluslararası piyasalardaki fiyatının 1.000 doları bulmasına sebep olabiliyor.
Avrupa Merkez Bankası'nın geçen yıl yayımlanan'Finansal İstikrar Raporu'nda, dünya ekonomisinin karşı karşıya kaldığı en büyük tehlikelerden birisi olarak tanımlandılar. Yine geçen yıl düzenlenen G-7 Zirvesi'nin gündeminde baş sıraya oturmayı başaran 'hedge fonlar', gizemli yapıları ve inanılmaz hareket kabiliyetleriyle artık sadece ekonomi bürokratlarının değil, devlet başkanlarının da korkulu rüyası haline geliyor.

Eski Merkez Bankası Başkanı Yaman Törüner, hedge fonların birçok merkez bankası başkanı için artık bir kâbus haline gelmeye başladığını ifade ediyor. "Bu fonların yüksek hareket kabiliyetleri, merkez bankası başkanlarını tedirgin ediyor."
Fazla getiri elde etmek için fiyatları suni olarak yükseltiyorlar... Fatih Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr Vildan Serin, Rekabetin artmasıyla birlikte fon toplamak giderek zorlaştı ve hedge fonları yöneten büyük oyuncular, yüksek getiri vaadini karşılayabilmek için spekülasyondan manipülasyona kaymaya başladı."

Tamamını buradan okuyabilirsiniz...

Konu ile ilgili diğer bağlantılar...

Ülkelerin kaderi artık Hedge Fonların elinde. (Radikal)

Hedge fonların kralı Soros. 1990'lı yılların başında piyasaların en büyük hedge fonu olan Quantum Fund'un kurucusu, patronu olan ve "para sihirbazı" olarak tanınan George Soros, bu tür fonların "piri" olarak görülüyor. Amerikalı yazar Robert Slater "Soros" adlı kitabında George Soros'u "hedge fonun kralı" diye tanımlıyor. Slater, sözkonusu yazısında Soros'un Amerika'da yılda 1 milyar doların üzerinde para kazanan ilk kişi olduğunu belirtiyor. Tabii Soros, 6 Eylül 1992 yılında İngiltere Merkez Bankası'na karşı oynadığı ve bir günde 1 milyar pound kazandığı dönemden sonra "para sihirbazı" nitelemesini hakketti. Tarihe "kara Çarşamba" olarak geçen bu olay sonrasını Slater şöyle tanımlıyor: "Soros 2 milyar dolara yakın bir kazanç yaratmıştı. 1 milyar doları pounttan ve diğer 1 milyar doları İtalyan Lireti, İsveç Markı ve Tokyo hisse senedi piyasasından gelmişti. Böyle bir başarıda Soros hariç çok az insan bir şişe şampanya açmayı reddederdi. Soros ise diğer insanlardan daha iyi ve daha büyük oynadığını söylüyordu."

Hedge Fund/Fon (Ekşi Sözlük)

Hedge fundlar buyuk yatirim bankalarinin en buyuk gelir kaynaklarindan birini olusturur. ozellikle abd'de internet firmalarinin halka acilma cilginligi yasanirken, goldman, merrill, morgan vb, kurumlar, hatirli musterileri olan hedge fundlara halka ornegin $10 acilan hisseleri verip acilis gunu $100 gibi fiyatlara satmalarini saglamislardir( ornek: freemarkets(fmkt) ipo'su $16'ken $250 gibi bi fiyatla acilip $400 gibi rakamlara gitmisti). ote yandan bir suru arastirma raporunu ve rating haberlerini bunlara onceden verip, borsada helal :=( kazanc saglamalarinda da vesile olurlar.

Myanmar (Birmanya) : Bu yüzyılın felaketinden çok acı 2 kare...

2008-05-09T16:48:00.008+03:00

Gerçekten de bu yüzyılın en büyük felaketi.Aşağıdaki bağlantıda 22500 ölüden bahsediliyor ama son haberlerde 100.000 ölü rakamlarından bahsediliyor. Büyük felaket, büyük acı.İmkanı olanlarımızın bir şekilde yardım etmesi lazım.
Olmayanlarımız ise Dualarımızla felaketzedelerin yanında olmalıyız.

(Fotograflar Bu Blog 'dan Alınmıştır)

Uydu fotografından fırtına.

(Foto : CnnTürk)

Bağlantılar :
Myanmar'daki kasırgada 22 bin 500 ölü...
(CnnTürk)
Myanmar Hakkında Ayrıntılı bilgi...
(Vikipedia)

ALINTI : AKP demokrat değil anladık, peki siz? (Yıldıray Oğur/Taraf)

2008-05-06T19:30:00.003+03:00

AKP demokrat değil anladık, peki siz?

Self-Oryantalizmin her çeşidinden, “doğu, şark zihniyeti” gibi laflardan, “bizden adam olmaz” klişelerinden hiç hoşlanmam. Ama 1 Mayıs meydan savaşını müteakiben kendimi bu “Türklere demokratlığı anlatmak ne kadar zormuş” demekten de alamıyorum.
Önce AKP’li ilan etmelerinden fena halde korktuğum cenaha ifademi vereyim: 1 Mayıs’ta İstanbul’da yaşananlar hiçbir şekilde kabul edilemezdi. Başbakan’ın “Ayaklar baş olursa kıyamet kopar” sözünden başlayarak izlediği son derece elitist, sağcı, jakoben tavır polis şiddetine cevaz verdi. Yetti mi? Bunun aksini iddia edenlerin “Provokasyon olacaktı”, “Ama sendikaların da bu Taksim fetişizmi” gibi açıklamaları da hakkaniyet duygusunu yitirmemiş kimse tarafından ikna edici bulunamaz.
Ama tüm bu haklı eleştiriler, bir darbenin içinden geçerken kimseye de “AKP’nin demokratlık maskesi düştü, bundan sonra başına ne gelse haktır” deme hakkını da vermez. En azından bu eleştiri AKP’nin maruz kaldığı darbeye karşı çıkma konusundaki kararlılığı azaltan karşı bir siyasi hamleye malzeme yapılamaz.
Yapılırsa işte bu da en hasından ‘kendine demokratlık’ olur ve bu kez sizin demokratlık maskeniz düşer.
AKP’den faşist, muhafazakâr otoriter parti çıkartma azmi, CHP’den de demokrat sol bir parti çıkartma konusundaki sonsuz iştiyak biliniyor.
AKP de bu konudaki doymak bilmez iştaha doğru alevli meyve tabakları gönderip durmakta. CHP ise kapısında “ne olur çağdaş sosyal demokrasi” diye yatıp kalkanları da pek takmadan gittikçe faşizan bir yere doğru kayıyor.
Ama AKP’nin demokratlık maskesini düşürme konusundaki hevesin tersi CHP’nin suratından atıp durduğu demokratlık maskesini yeniden yerine takmak için devrede.
O yüzden esas can alıcı soru, cevabı olmayan, olmadığı için de hiddetlendiren, bütün bu ‘AKP’nin demokratlık maskesini her fırsatta düşürmeye çalışma azminin’ sebebi olan soru şu: Bırakın kimseye demokratlık sözü vermemiş bir kitle partisi olan AKP’nin demokratlığını, peki siz demokrat mısınız.
İşte AKP’nin maskesini düşürüp, demokratları AKP’ye destek veren saflar olarak köşeye sıkıştırma telaşının nedeni kimsenin bu soruya verecek açık ve dürüst bir cevabının olmamasıdır.
1 Mayıs üzerine “AKP’nin demokratlığı buraya kadarmış” diye manşet atan Radikal gazetesi çok iyi biliyor ki, 41 çalışanını sorgusuz sualsiz işten attığı gün, sonrasında Genel Yayın Yönetmeni’nin darbeye hazırlık operasyonları olarak nitelendirdiği Cumhuriyet Mitingleri’ni “Her yer kırmızı beyaz” diye coşkuyla verdiği gün, darbeye meşruiyet zemini sağlamaya çalışanların ılımlı İslam argüman sepetine “Denizli’de Ilımlı İslam” manşetiyle destek attığı gün kendilerinin demokratlık maskesi de yerlerde sürünmüştü.
Üç-beş tane kız öğrencinin başörtüsüyle üniversiteye girebilmesine bile tahammül edemeyip laiklik tehlikede trenine atlayarak ‘üçüncü yollara’ sapan sol demokrat yazar çizerler çok iyi biliyor, AKP gibi kendilerinin de kriz zamanlarında sadece “kendilerine demokratlık”ları nüksetmekte.
Bundan yedi-sekiz ay önce çoğunluğunun emekçi olduğu kitleler kastedilip “Bidon kafalı”, “Göbeğini kaşıyan adam” diye hakaretler edilirken, “halkın oyunu üç beş kilo kömüre, şekere sattığı” söylenip, “çobanlarla profesörlerin eşit oy hakkı olması” üzerine türlü saçma kelam edilirken sesini çıkarmayan o kitlelerin temsilcisi sendikaların, şimdi Başbakan’ın aynı elitist dille “Ayaklar baş olursa kıyamet kopar” sözlerine hiddetlenmeleri de vicdanları pek tatmin etmiyor.
“AKP’nin demokratlık maskesi düştü, hadi bakalım şimdi ne diyeceksiniz, siz saf saf AKP’nin peşine takılanlar”diye demokratları köşeye sıkıştırdığını zannedenlere de denecek ilk söz “Size de Günaydın” olsa gerek.
Kim AKP’nin demokrat bir parti olduğunu söylemişti ki? AKP’nin kendisinin bile böyle bir iddiası yokken hem de. AKP halkın yarısının oyunu almış bir kitle partisi. Milliyetçilerden, dindarlardan, işçilerden, patronlardan, ayaktan, baştan oy almış bir parti. Ve AKP herkese özgürlük, herkese demokrasi, işçilere 1 Mayıs’ta Taksim’i vaad ederek almadı o oyları.
Yani asıl saflık darbecilerin, Ergenekoncular’ın, siyasetten ümidi kesmişlerin kol gezdiği bir siyaset arenasında AKP’ye sadece siyaseti savunmak rolü kaldı diye ondan İngiliz Liberal Partisi olmasını, Alman Hür Demokrat Parti gibi davranmasını beklemekti.
Zorunlu bir demokratlık AKP’ninki. Siz demokrat olamadığınız için AKP demokrat. Cumhuriyet mitinglerinde, 367 skandalında, başörtüsü tartışmalarında siz ‘kendinize demokrat’ olduğunuz için de AKP ‘kendine demokrat’. Ona kızmaya hakkınız yok.
Şaşırmayın da. Siyasetin ilkel darbe, derin devlet cenderesinde olduğu bir ülkede demokrasi de bu kadardır, demokratlık da bu kadar.
Bu ülkede siyaset o kadar temel meseleler üzerinden tartışılıyor ki herkese eşit oy hakkını savunmak, parlamentoya inanmak, darbe olmasın diye bağırmak, Kürtler de vardır demek bile adınızın ‘demokratlar’ arasına yazılması için yeterlidir.
Yani demokratlık çıtamız çok aşağılarda. AKP’nin de demokratlığı da oralarda seyredince ne diye şaşırdınız?
Askerî vesayetin başımızda sallanıp duran demoklesin kılıcına karşı, Ergenekoncular’ın baltalarına karşı bir savunma kalkanı AKP’nin demokratlığı. Kendini güvende ve güçlü hissettiği anda ağırlığı altında ezildiği, vücudunu yorgun bırakan o kalkanı çıkarıyor, hepsi bu. Mesela baş olamayacak ayaklar olarak gördüğü güçsüz işçilere karşı.
Sokaklara düşmüş, kimsenin sahip çıkmadığı, cami önüne bırakılmış demokratlığı AKP kucağında buldu, sahip çıktı, kalacak yer, yemek ve üst baş verdi. Ama onun çocuğu, değil demokratlık, evlatlık bile edinemedi hâlâ. İlişkileri çok eğreti. Bir taraftan sokağa bırakmak vicdanına sığmıyor, ama öteki taraftan da evin diğer çocukları bu yeni yetim çocuktan pek hoşlanmıyorlar, evde hır gür çıkıyor sürekli. Huzursuzluk sürerse de her an bir yetimhanenin önüne bırakabilir.
Yani siz bırakın AKP’nin demokratlığa üvey evlat muamelesi yapmasını, vicdansızlığını. Peki, siz bakabilecek misiniz bu çocuğa, evinizi açıyor musunuz, diğer çocuklarınızdan ayırmayacağınıza söz verebilir misiniz? Onu evlatlık olarak alır mısınız?

Yıldıray Oğur / www.taraf.com.tr

ALINTI : 1 Mayıs'ların bayram olarak kutlanılma ihtimali neredeyse yok oldu.

2008-05-02T17:23:00.006+03:00

"Anlamadığım ben de işçiyim, bunlar mesai saatleri içerisinde nasıl eylem yapıyorlar, acep 1 Mayıs tatil de bizim mi haberimiz yok"

1 Mayıs'ın artık "kaybedilmiş bir bayram" oldu.
1 Mayıs günü zihinlere eli sopalı, cepleri taş dolu küçük grupların bir günlüğüne şehri esir aldığı belalı bir gün olarak kazındı artık.
Sendika denen örgütlerin temsil iddiasında oldukları kitleden hem madden hem de manen tamamen kopuk oldukları; onların ne çıkarlarını, ne özlemlerini ne de hayallerini hiçbir şekilde temsil etmedikleri gerçeği...

Biraz basiret olsaydı.
Gülay Göktürk / Bugün Gazetesi 02.05.2008

İnsanda biraz basiret olur; hele ülkeyi yönetme noktasına gelmiş bir partide sorumluluk alanlarda mutlaka olur, olmalıdır...

Günlerdir çağrılar yapılıyor hükümete; gel diretme; bütün tedbirlerini al, Taksim Meydanı'nı işçi bayramına aç; provokasyon yasaklamakla engellenmez, tam tersine bu yasak provokasyonlar için zemin yaratır deniyor. Demokratik devlet, gücünü gösterecekse demokratik bir hakkı engellemek için göstermez; o hakkın kullanımı için güvenlikli ortam yaratarak gösterir, deniyor. Ama ne fayda... Hükümet kös dinliyor... Ve şimdi eminim, ortaya çıkan bilançonun altında nasıl kalkacağım diye kara kara düşünüyor.

İnsanda biraz basiret olur, hele hele koca koca kitle örgütlerinin önderiyim diye ortaya çıkanlarda mutlaka olur, olmalıdır... Yazıya başladığımda önümde duran "son dakika" haberinde DİSK'in Taksim'e yürümekten vazgeçtiği açıklaması vardı... Bu liderlik midir şimdi? Günlerdir "İnadına Taksim" diye direttikten, gerginliği arttırabildiğin kadar arttırdıktan sonra, sabahtan beri eli taşlı kalabalıklarla polisi çatıştırabildiğin kadar çatıştırdıktan sonra, yüzlerce insanın yaralanmasına, göz altına alınmasına, koca bir şehrin terörize olmasına yol açtıktan sonra, "Vazgeçtim" demek iş midir?

Her iki taraf da bu basiretsizliğin bedelini toplum nezdinde, kendi tabanı nezdinde, üyesi nezdinde ödeyecek... Ama bedel nasıl bölüştürülürse bölüştürülsün değişmeyecek şeyler var ki bunların başında, 1 Mayıs'ın artık "kaybedilmiş bir bayram" oluşu geliyor. Evet, dünyada nasıldır, nasıl kutlanır ayrı mesele, ama bizim burda artık 1 Mayıs'ların bayram olarak kutlanılma ihtimali neredeyse yok oldu.

1 Mayıs günü zihinlere eli sopalı, cepleri taş dolu küçük grupların bir günlüğüne şehri esir aldığı belalı bir gün olarak kazındı artık. Tabii bir başka gerçek de bir kez daha serildi gözlerimizin önüne: Sendika denen örgütlerin temsil iddiasında oldukları kitleden hem madden hem de manen tamamen kopuk oldukları; onların ne çıkarlarını, ne özlemlerini ne de hayallerini hiçbir şekilde temsil etmedikleri gerçeği... İnternetteki 1 Mayıs haberlerinin altında yer alan okur yorumlarında bir işçi bu şöyle yazmıştı: "Yav, anlamadığım ben de işçiyim, bunlar mesai saatleri içerisinde nasıl eylem yapıyorlar, acep 1 Mayıs tatil de bizim mi haberimiz yok"

Gülay Göktürk / Bugün Gazetesi 02.05.2008

Özeleştiri Tesbiti 2 : İşimize gelen bir İslâm türetme deliliğini ve beyinsizliğini bırakalım ...

2008-05-01T13:02:00.002+03:00

Müslümanlık sadece namaz ve oruçtan ibaret değildir.

MÜSLÜMAN ve PARA

SAKIN bir kimsenin "sadece" namazına ve orucuna bakarak onun hakkında kıymet hükmü vermeyin. Onun iyi, sağlam, güçlü, güvenilir bir Müslüman olup olmadığını anlamak istiyorsanız, mutlaka ve mutlaka para ve menfaat ile alakalı muamelelerine ve "mâlî" ahlâkına bakınız. Müslüman elbette namaz kılar ve oruç tutar, lakin bunlar onun gerçek ve üstün Müslüman olup olmadığını anlamaya ve bilmeye yetmez. İlle de para, ille de dolar ve euro, ille de menfaat imtihanına ve araştırmasına tâbi tutacaksınız.

Borç aldı, (ödeyecek imkanı olduğu halde) ödemiyor. O kötü bir Müslümandır.

Para ve menfaat onun için din iman haline gelmiştir. Sakın o fâsık ve fâcirin namazı ve orucu seni aldatmasın. Sonra çok zarar ve ziyana uğrarsın.

İyi, ahlâklı, faziletli Müslüman senet verirse günü geldiğinde öder. Çek imzalarsa, o çek karşılıksız çıkmaz. Bırakın senedi sepeti, Müslümanın sözü yazılı senetlerden ve evraktan daha üstündür. O, söz verdi mi, sözünü yerine getirir.

Müslüman kesinlikle haram yemez. Bütün haram kazançlar domuz eti, lâşe gibidir. Hiç Müslüman bunları yer mi?

Dinimiz "Zaruretler mahzurlu/haram şeyleri mübah kılar" kaidesini koymuştur. Açlıktan ölmek durumuna gelmiş bir kimse, yiyecek başka bir şey yoksa, ölmeyecek kadar domuz eti yiyebilir, susuzluktan telef olmayacak miktarda şarap içebilir... Zaruret halinde bile "ölmeyecek kadar" şartı ve sınırı vardır. Peki, hiçbir ihtiyaçları olmadığı halde haram yiyenlere ne demeli...

Bir kimse ile dost mu olmak istiyorsunuz. Ona borç verin. Vadesinde parayı geri getirirse onunla dost olabilirsiniz. Getirmezse, kaçın bucak bucak ondan.

Bir adamın ne mal olduğunu anlamak mı istiyorsunuz? Onunla küçük bir ticaret, özel bir ortaklık yapın. Kısa zamanda içyüzü anlaşılır.

Birine bir emanet verin, bir müddet sonra iadesini isteyin. Bakalım ne olacak? İade ederse ne âlâ, etmezse o bir münafık ve fasıktır.

Müslüman elbette ticaret, sanayi, ziraat, hayvancılık, esnaflık, zanaatkârlık, hizmet yapar. Ama nasıl yapar? Müslümanca yapar.

Devletin ve belediyelerin bütçelerini hortumlayanlar iyi Müslüman değildir.

Haram yiyenler iyi Müslüman değildir.

Saçı bitmedik yetimlerin, fakir halkın hakkını yiyenler âsi, fâsık, fâcir, günahkâr, şaqi, şerir ve rezil kimselerdir.

Dünyayı çok sevenlerde hayır ve yümn (Başucunuzda mufassal bir Türkçe lügat bulunsun...) yoktur. Ed-dünya cifetün ve tâlibüha kilabun... Dünya bir laşedir, taliplileri köpektir.

Müslüman niçin zengin olur? Daha fazla hayır hasenat, daha fazla mâlî ibadet, daha fazla sevap kazanmak için... Nemrud ve Firavun gibi dünya saltanatı sürmek için değil.

Namuslu, şerefli, ahlâklı, faziletli, karakterli Müslüman ihalelere fesat karıştırmaz.

Rüşvet almaz.

Komisyon almaz.

Şaibeli, kara, kirli, necis servetler edinmez.

Benim yaşım ilerledi, çok şeyler gördüm. 1950'lerin başları... Dinî bayramlardan biri yaklaşıyor. Sultanhamamında kumaş ticareti yapan Hacı Beylerden biri, soruyor: "İmam-Hatip mektebinde kaç öğrenci var?.." Binden fazla diyorlar. Hacı Bey: "Hiç gecikmeden orada okuyan her çocuğa en iyi kumaştan ısmarlama birer kat elbise diktirelim..." diyor ve bu sözünü yerine getiriyor.

Müslüman zengin böyle olmalı.

Dünyanın 100 büyük Firması listesinde yer alan İKEA'nın sahibi, dolar milyarderi İsveçli zengin 13 yaşındaki eski bir Volvo ile geziyormuş. Bu adam gerçekten zenginmiş. Serveti onu kudurtmamış, çıldırtmamış, azdırmamış.

Zengin Müslüman bir emanetçi olduğunu bilir ve serveti ile fahr etmez, gururlanıp kibirlenmez.

Müslüman zenginlerin işleri dünyada da zor, ahirette de zor. Ahirette hesap kitap var. Dünyada ise, başlarına tebelleş olup onlardan para sızdırmaya çalışan şahıslar, cemaatler...

Zenginlerin servetlerinin zekatında fakirlerin, miskinlerin, muhtaçların hakları var. Bu zekatlar doğru dürüst, yerli yerinde dağıtılsa ülkemizde bir tek sefil vatandaş kalmaz. Ne yazık ki, birtakım cemaatler zekatlara bile göz dikmişlerdir. Neymiş efendim, hazret-i Hazret böyle istiyormuş. Yahu bu Hazret mutlak müctehid midir, din imamı mıdır? Hangi hakla ve selahiyetle zekatlara göz dikiyor?

Bendeniz bir zengine gitsem (gitmem ya) çok hayırlı bir iş veya mutlaka yardım edilmesi gereken bir öğrenci için birkaç bin lira istesem; bu küçük meblağın bir kuruşunun bile zimmetime geçmeyeceğine dair garanti versem, bu isteğim gerçekleşmez. Son yedi- sekiz sene içinde Kosovalı bir genç İmam-Hatip mektebinde, sonra İlahiyat Fakültesinde okudu. Kosova'daki ailesi fakir, burada bir kuruşluk geliri yok. İnanıyor musunuz bu muhtaç gence bir tek burs bulamadım. Sağdan soldan zekat ve yardım toplayıp zaman zaman eline bir miktar para verebildim.

Türkiye'de İslâmî kesimde para kazanmanın yolları yok değil. Mesela bendeniz şöyle bir kitap yazıp yayınlasam: "Efendim ben şimdiye kadar Hazretlerin Hazreti Filan kişi hakkında birtakım tenkitler yapıyordum. Meğerse onu tenkit etmekle çok büyük ve affedilmez bir hata ve günah işliyormuşum. Şimdi bunun farkına vardım, Tevbe ediyorum. Hazretlerin Hazreti çok büyüktür. O hiç yanlış yapmaz. Herkes onu desteklemekle, ona para vermekle mükelleftir. O ne söylerse doğrudur, ne yaparsa isabetlidir. O masumdur..."

Kitap kısa zamanda birkaç yüz bin nüsha satar, imza günleri tertiplenir. Taraftarlar kuyruğa girerler. Eskiden, tenkit ve uyanlarım yüzünden bana düşman olanlar ellerimi öperler.

Ölürüm de böyle yapmam. Dünyalık elde etmek için kalemimi ve vicdanımı kiralayıp satmam.

Benim çocukluğumda ve gençliğimde bugün olduğu gibi anormal ve akıl almaz bir zenginlik yoktu. Ahir zaman alameti kısa bir müddet içinde dehşetli bir zenginlik oldu.

Müslümanlar bu zenginlik imtihanını kazanabildiler mi?

Şeytanın tuzaklarına düştüler.

Saray yavrusu müzeyyen meskenler.

Lüks mü lüks yazlıklar.

Lüks ve gösterişli dabbeler/binitler.

Lüks giyim kuşam, lüks yeme içme, lüks dekorasyon... Herifler börek ve tatlı alırken bile lüksünü alıyor.

Servetli kişilerin cep telefonları ne kadar lüks...

Kanaatli, iktisatlı, zahidane bir hayat onları utandırıyor.

Serveti olup da yirmi bin liralık bir otoya binen gördünüz mü? Peki, İsveç'in dolar milyarderi mobilya kralı (İstanbul'da da satış yeri var) niçin 13 yıllık eski bir Volvo ile geziyor?

Hindistan'ın Sih dinine mensup sarıklı, sakallı bir başbakanı var. İktidara geçer geçmez, lüks ve zırhlı makam otomobillerini bir kenara koydu ve kendi ülkesinde üretilmiş eksi Moris otomobilleriyle gezmeye başladı. O mu akıllı ve faziletli, bizim lüks ve gösteriş hastaları mı?

Evet, Müslümanlık sadece namaz ve oruçtan ibaret değildir. Namaz ve orucun yanında yüksek ahlâk, yüksek karakter, fazilet ve hikmet de olacaktır.

Sonradan görmeler, ne oldum delileri, türediler İslâm'ı temsil edemez.

Haram yakar.

Kibir ve gurur yakar.

Büyüklük Allah'a mahsustur. Kendilerini dev aynasında görenler büyük değil, küçüktür.

İşimize gelen bir İslâm türetme deliliğini ve beyinsizliğini bırakalım da gerçek İslâm neyse onu öğrenelim, onu yaşayalım, onun hükümlerine uyalım.Ashabın büyüklerinden, Peygamberimize hizmet etmiş Enes radiyallahu anh âhir ömründe Şam'da yaşarken söyle dermiş: İslâm'dan bir namaz kaldı. O da ism ve resm olarak...

Alıntı : Mehmet Şevket Eygi

Özeleştiri Tesbiti : Müslümanlık, işten kaytarmanın, tembelliğin, işini kötü yapmanın mazereti olabilir mi ?

2008-05-01T12:26:00.005+03:00

Ahmet Altan’dan sufi meşrep bir yazı :

Ahmet Altan, kimi zaman yazdığı yazılarla dindarların gönlünde yer etti. “Sınırda” başlığını taşıyan bu yazısı, kimilerini belki kızdıracak ama sufi meşrep ancak böyle güzel anlatılabilir.

Sınırda

İbadetine düşkün ulu bir kişi, kalabalıkların arasında Allah’a ulaşmakta, gerektiğince ibadet etmekte, bütün ruhunu, bütün varlığını Allah’a adamakta zorluk çektiğine karar vererek çöle çekilmiş.

Günler, haftalar, aylar, yıllar boyu bir yudum su, bir tane hurma ile beslenip bütün vaktini ibadetle geçirmiş.

Rüzgarın sesini, kumun kımıltısını, vahadaki ağacın büyümesini dinleyip kurtla kuşla konuşmayı öğrenmiş.

Tanrının yarattıklarıyla bütünleşmiş.

Bu dünyayı ve öte dünyayı düşünmüş.

Bilgeleşmiş.

Hırstan, ihtirastan, zaaflardan arınmış.

Ondan feyz almak için ziyaretçiler gelmeye başlamış.

Bildiklerini onlara da anlatmış.

Zamanla ünü yayılmış.

Gelenleri, sevenleri artmış.

Bir ramazan günü onu başkente davet etmişler.

Bir eşeğin sırtında şehre gelmiş.

Kalabalıklar karşılamış onu.

Saygıda hiç kusur etmemişler.

Elini, eteğini öpmüşler.

Ağırlamışlar.

Ertesi gün, çöle dönmek için şehirden çıkmaya hazırlanırken bütün ahalinin onu uğurlamak için şehrin kapısına toplandığını görmüş.

Çiçekler atıyorlar, ona dokunabilmek, elini öpebilmek için birbirlerini çiğniyorlarmış.

Ulu ihtiyar elini heybesine sokmuş, bir dilim ekmek çıkarmış.

O ramazan günü herkesin gözü önünde ekmeği ısırmış.

Derin bir sessizlik olmuş.

Sonra “defol ihtiyar zındık, oruç yiyor bu sahtekar” diye bağırarak onu yuhalamaya koyulmuşlar.

Taşa tutmuşlar.

Kalabalık dağılmış.

O, tek başına çölün yolunu tutmuş.

Bir adam takılmış peşine.

Demiş ki, “Ben seni tanıyorum ihtiyar, seni biliyorum, sen Allah korkusu olan birisin, neden oruç yedin herkesin gözü önünde?”

İhtiyar cevap vermemiş.

Ama adam peşini bırakmıyor, sorduğu sorunun cevabını öğrenmek istiyormuş.

Sonunda ihtiyar dayanamayıp anlatmış:

- Öylesine bir sevgiyle ve saygıyla uğurluyorlardı ki beni bir an onlara kapılıp kendimi önemsediğimi hissettim… Biraz daha devam etselerdi böbürlenecek, kendimi onlardan üstün görecek ve orada kalmak isteyecektim… Ekmeği ısırdım ki beni taşa tutsunlar, ben de bu boş böbürlenmekten, bu yersiz gururdan ve kibirden kurtulayım… Şimdi artık yeniden kim olduğumu, aciz, sıradan bir kuldan başka bir şey olmadığımı biliyorum… Çöle dönebilirim.

Bu, Müslüman geleneğin içinden süzülmüş eski bir mesel.

Müslümanlığın incelmiş yüzünü, şekilciliğe teslim olmayan derinliğini anlatıyor.

Biz ise kaba dindarlığın revaçta olduğu günlerde yaşıyoruz.

Tevazudan uzak bir kibir birçok dindarı esir almış gibi görünüyor.

Geçen gün aralarında Mehmet Altan’ın, Ferai Tınç’ın, Oral Çalışlar’ın, Mete Çubukçu’nun da bulunduğu bir grup, Suriye’de mülteci kamplarını ziyaretten dönüyordu.

İftar vaktine yakın Suriye sınırına geldiler.

Antep’ten binecekleri uçağı kaçırmamak için acele ediyorlardı.

Tam iftar saatinde sınırın Suriye tarafından geçtiler.

Oradaki görevliler bir yudum suyla oruçlarını açıp işlerine devam ediyorlardı.

Ama sınırın Türkiye tarafında kimse yoktu.

Görevliler, sınırı bırakıp iftara gitmişlerdi.

Bizim sınır kapısının önünde kuyruklar uzuyordu.

Gazeteci grubun, “görevlilerin bulunması için” ısrar etmeleri üzerine biri gidip durumu görevlilere haber verdi.

Bir görevli söylenerek geldi.

“İnsan iftar vakti orucunu açarken rahatsız edilir mi” diyordu.

Hem görev yerini bırakmıştı, hem de dindarlığını herkesin gözüne sokuyordu.

Dini, dindarlığı insanlara öğretmek benim gibi bir inançsıza düşmez ama…

Ben dinsizsem de dinden uzak değilim.

Müslümanlık hakkında bir fikrim var.

Benim bildiğim dinimizin en temel öğütlerinden biri “güzel ahlak”tır.

İnsanın görevinin savsaklamasının, başkalarının hayatını zorlaştırmasının “güzel ahlakla” bir alakası var mı?

Orucunu tutan kendi için tutar, hatta tanıdığım iyi Müslümanlardan gördüğüm kadarıyla mümkün olduğunca “niyetli” olduğunu söylemekten kaçınır, bunu duyurmanın bir kibir, bir gösteriş olmasından korkar.

Bir müminin tevazuu da bunu gerektirir.

Bu bizim sınır görevlilerinin gösterişçiliği, oruçlu olduğunu dünya aleme ilan etmekteki görgüsüz çabası ne peki?

Ne zamandan beri bir Müslüman ibadet için “işini” ihmal ediyor?

“Çalışmanın” ibadetin parçası olduğunu anlatan dinimize ne oldu?

Müslümanlık, işten kaytarmanın, tembelliğin, işini kötü yapmanın mazereti olabilir mi?

Aynı olayı, geçen gün Hürriyet’in manşetinde de gördük.

Başbakanlığın önündeki görevliler işlerini bırakıp iftara gitmişlerdi.

Bunlara baktığınızda, neredeyse Müslümanlıkla aldırmazlığın aynı anlama geldiğine inanacağız.

Dünyanın her yanında sosyolojik tezlere temel olan bir “Protestan ahlakı” var da bir Müslüman ahlakı yok mu Allah aşkınıza?

Bu nasıl kaba bir dindarlık?

Bu nasıl bir gösterişçilik?

Biz dinimize yabancı bırakıldık diye düşünüyorum bazen.

Müslümanlığın sadece şeklini öğrenip özüne boş verdik.

“Güzel ahlakı”, “çalışmanın ibadet olduğunu”, “bir insanı öldürenin bütün insanlığı öldürdüğünü” unuttuk.

Müslüman ahlakından uzak Müslümanlar çıktı ortaya.

Cinayetleri alkışlayan Müslümanları bile görüyoruz.

Her dinin bir özü, bir felsefesi vardır.

Bizim dinimizin özünü, felsefesini bulabileceğimiz tasavvuf pek anlatılmıyor insanlarımıza.

Ya dinden korkuyoruz ve onu irticayla bir tutuyoruz ya da dindarlığı kaba bir gösterişçiliğe, bir böbürlenmeye çeviriyoruz.

Bizim dindarlığımız, bunun ikisi de değildir.

Allah’a kavuşmak için “cennetten bile vazgeçen” bir dindarlığın, “bana seni gerek, seni” diyen mutasavvıf ozanların toprağı burası…

“Bir kez gönül yıktın ise

Bu kıldığın namaz değil

Yetmiş iki millet dahi

Elin yüzün yumaz değil”

Yunus Emre’nin yedi yüz yıl önce yazdığı bu şiirden bugünlere mi geldik?

Bir “gönül yıkmanın kıldığın namazı sakatladığını” söyleyen Müslümanlıktan, “iftar” için insanları bekletip gönül yıkan gösterişçi Müslümanlara…

Nasıl acıklı bir yolculuk bu?

Ne oldu o Müslümanlara, nereye gitti onlar?

“İşini doğru yapmayı,” “gönül kazanmayı” ibadet sayan bir dindarlıktan buralara mı geldik?

Böbürlenmekten korktuğu için ramazanda oruç yiyip taşlanan bir pir beklemiyoruz elbet ama kalabalıkların alkışını almak için orucunu bu kadar gürültülü tutan Müslümanlıktan da biraz utanıyoruz doğrusu.

Ben, ahlaklı ve dürüst olabilmek için dinini, kültürünün bir parçası yapmış bir toplum olmamız gerektiğine inananlardanım.

Dininden korkmayan, diniyle barışık, dinini bilen bir toplum olmamızı arzularım.

Gerçek dindarlığın, gerçek bir tanrı sevgisinin insanı incelttiğini, zarafetini arttırdığını, onu hoşgörülü ve mütevazı kıldığını düşünürüm.

“Sen cennetini isteyene ver” diyecek bir cesaret kazandırdığına iman ederim.

Gerçek dindarlık o Çin meselinde olduğu gibidir benim için:

Bir adam okçu olmak istiyormuş… Bir okçu ustasının yanına çırak olmuş.

Beş yıl geçirmiş orada.

Bir gün ustası demiş ki “Benden öğreneceğini öğrendin, benim bildiğim bu kadar, var git artık sen de usta bir okçusun.”

“Yok” demiş adam, “ben daha fazlasını öğrenmek isterim.”

“Öyleyse falan yerde bir usta var, onun yanına git.”

Adam beş yıl da o ustanın yanında kalmış.

Sonunda o da “Bütün bildiklerimi öğrettim sana” demiş.

Adam “Bu bana yetmez” demiş.

Oradan başka bir ustanın yanına gitmiş… Oradan başka bir ustanın yanına daha…

Sonunda ülkedeki bütün ustalar ona “sen oldun” demişler, “her şeyi öğrendin.”

“Yok” demiş adam, “bu yetmez bana.”

“Peki öyleyse” demişler, “bir dağın başında yalnız yaşayan bir usta var, herkesten çoğunu o bilir, onun yanına git.”

Adam yollara düşmüş, günlerce aramış, yaylalardan, ovalardan geçmiş, sonunda bir dağın başında ihtiyar okçuyu bulmuş.

Usta, bir taşın üstünde oturuyormuş.

“Bana okçuluğu öğret” demiş adam ustaya.

Usta adama bakmış.

Sonra boş ellerini havaya kaldırmış, ok atar gibi yapmış…

Ve vurulmuş bir kuş düşmüş.

İşte ben, gerçek dindarlığın, en büyük ustalık gibi, ok ve yaya ihtiyaç duymadan kuşu vurabilmek olduğuna inanırım.

Bilenler benden daha iyi bilir elbet ama sanırım tasavvuf da bunu anlatır.

Gerçek inanç, hiçbir gösteriye ihtiyaç duymadan, hiçbir şekle sığınmadan Allah’a ulaşır.

Bir çölün ortasında durur, çıplak ellerini açar ve bütün inancınla bakarsan “sevdiğine” kavuşursun.

İnanmak, kabalıktan korur insanı…

Korumalıdır da.

“Yol odur ki doğru vara

Göz odur ki Hakk’ı göre

Er odur alçakta dura

Yüceden bakan göz değil”

Biraz “alçakta durun”, “yüceden bakmayın,” dini kibre, gösterişe alet etmeyin.

Müslümanlık adına insanları dinden kuşkuya düşürmeyin.

Ve, bir inançsız kulda dini anlatma ihtiyacı uyandırıyorsanız dönüp de ne yaptığınıza bir bakın.

(Ahmet Altan 'dan Alıntıdır.)

Kara Mizah Tesbiti : Transfer Haberleri Nasıl hazırlanıyor ? Bir bilenden öğrenelim... (Alıntı)

2008-04-18T22:55:00.004+03:00

Zola'nın Cebi Kapalı

Bir Chelsea-Fenerbahçe hikayesi anlatayım ama 8 yıl öncesinden. Tarih 6 Haziran Salı. Galatasaray Parken’da UEFA Kupası’nı kaldırmış 20 gün önce. 4 sezon üstüste şampiyonluğunu kutluyor. Fenerbahçe cephesinde ise yeni sezon için transfer harekatı başlamış. Sarı-kırmızı gündemi değiştirmek lazım, yıldızların bini bir para spor sayfalarında. Manşetlerin efendisi ise Gianfranco Zola o günlerde. Chelsea’nin Abramovich dönemi öncesindeki en büyük yıldızı, taraftarın sevgilisi. "Zola Fenerbahçe’de" manşeti atmayan gazete yok gibi. Herkes Zola’nın peşinde. Çalıştığım medya grubunun spor servisinden bir arkadaş ricada bulunuyor: "Bize Zola’nın cep telefonu lazım". İtalyan futbolunu yakından takip ederim, Zola kimdir bilirim ama beraber yiyip içmişliğimiz yok ki adamla! "Zola ile konuşmamız lazım" diyor spor servisinden arkadaş. "Aradım, cebi kapalı" demekle başımdan savuşturamayağım, onu da spor müdürü sıkıştırıyor. La Gazzetta dello Sport’ta yazılarını takip ettiğim bir İtalyan gazeteciyle 1-2 kez e-posta trafiği yaşamışım; ona "beni acil ara" deyip telefon numaramı yolluyorum e-posta ile. Güzel insanlar İtalyanlar, haberin kokusunu mu alıyor nedir; 2 saat sonra çalıyor telefon. Fazla yazmasın diye direkt konuya giriyorum: "Zola’nın cebi lazım bize". İtalyan kurt tabii. “Hangi takım istiyor?” diye soruyor “Fenerbahçe” diyorum. "Menajerini arayacağım, birazdan ararım seni" diyor. Spor servisinden arkadaşla sanki Zola bizi arayacakmış gibi soruları hazırlamışız, bekliyoruz tetikte. Arıyor İtalyan: "Konuştum menajeriyle, Zola tatildeymiş Sardunya’da, cebini de açmıyormuş". Buyrun işte başa döndük, ben demiştim Zola’nın cebi kapalı diye. İtalyan gazeteci sinekten yağ çıkarma derdinde: "Fenerbahçe’nin Zola’yı alacak kadar parası var mı ki? diyor. “Olmaz mı” diyorum, işte orada film kopuyor. O sezon Zola ile birlikte İtalyan Di Matteo ve Uruguaylı Poyet, Chelsea’yi sırtlamış. "Fenerbahçe, Zola ile birlikte Di Matteo ve Poyet’i de istiyor “aslında” diye patlatıyorum "bombayı". Chelsea’nin kasası bugünkü gibi Oligark sermayesiyle dolu değil elbette. İyi teklif gelse kulübü bile satarlar. Zaten satıyorlar 3 yıl sonra! İtalyan’a “Van Basten-Gullit-Rijkaard örneğini” veriyorum nedense. "Uyum sorunu olmasın diye aynı takımdan 3 yabancının peşindeler" ile süslüyoruz haberi. Muhabir arkadaş "Zola’ya ulaşamadım" cümlesini nasıl kuracak müdürüne onun derdinde. Bense örneğini çok gördüğümüz takla transfer haberine imza atmışım şakayla karışık. Ertesi gün( 7 Haziran) La Gazzetta’da tek sütunda çok da büyük görmedikleri bir haber olarak çıkıyor: Zola- Di Matteo ve Poyet’e Türkiye’den teklif var. 8 Haziran sabahı memleketin çok satan spor gazetesini eline alanlar şu manşetle karşılaşıyorlar:" Zola ve Di Matteo Fener’de; Poyet de sırada!" Memleketi Sardunya'da şezlongunda tek derdi o tarihte bronzlaşmak olan Zola'nın bu manşetten haberi yok elbette. Di Matteo ve Poyet de kim bilir nerede tatilde? Siz Türkiye’de transfer haberleri nasıl yapılıyor sanıyorsunuz ki? Ronaldo, Henry, Trezeguet,Crespo, Adriano, Ronaldinho, Eto’o nasıl gelir ki hergün başka türlü Türkiye’ye!..

(10 Nisan 2008-Taraf Gazetesi'ndeki yazı)
Yazıyı ise Yazarın Buradaki Bloğundan Aldım.

Acı Bir Tesbit : İtalyan Barış Gelini Pippa Bacca 'yı (Giuseppina Pasqualino di Marineo) .... Sözün bittiği an...

2008-04-17T10:59:00.007+03:00

Bu olay için Leman dergisi Hayvanlaşma Çağı diye kapak yapmış. Bence hayvanlara haksızlık ediyorlar... Bunun adı başka bir şey olmalı ama ne olduğunu, ne denebileceğini bende bilmiyorum. Ama bu kadar adiliği, bu kadar bayalığı yapan bir insan... bir hayvan değil...

(Aşağıda Eğitilememek adlı Kinaye gruptan bir alıntı.)

EĞİTİLEMEMEK...
Barış Gelini" Pippa'yı otobanda koruyamadık. Güldünya'yı hastanede, diş hekimi Zekiye'yi de muayenehanesinde koruyayamıştık. Serpil öğretmeni annesinin yanında bile koruyamadık.. Daha kötüsü,bu ay tecavüz edilip, tecavüzcüsü ya da kurtulursa da ailesi tarafından öldürülecek ve şu anda bundan haberi olmadan yaşayan sıradaki onlarca kadını koruyabilecek miyiz? Ne yazık ki hayır!.. Çünkü sorun güvenlik sorunu değil ki.. Öyle olsa ne kadar kolaydı!..

(Fotograflar ve Karikatürler İnternetten)

Güzel Bir Tesbit : TOKİ’nin kentleri..

2008-04-13T18:27:00.003+03:00

Tarih: 10 Nisan 2008 Kaynak: Türkiye Yazan: Bekir Yeniay, Ziya Sandıkçıoğlu

Türkiye’yi şantiye alanına çeviren Toplu Konut İdaresi, hem şehirlerin modern yüzü oluyor, hem de milyonlarca insanın ekmek kapısı...

Hedefe Doğru: 12 Şehir Daha Geliyor
Gecekondu sahiplerinin ilk başlarda art niyetli kişilerin kışkırtması sonucu kendilerine zorluk çıkardığını belirten TOKİ Başkanı Erdoğan Bayraktar, “Şimdi benim evimi de devlet yapsın diye ayağımıza geliyorlar” dedi.

Büyük kentlerdeki çarpık yapılaşmanın çözümü olan kentsel dönüşümde Başbakanlık Toplu Konut İdaresi (TOKİ), en önemli aktör olarak öne çıkıyor. Türkiye’de bir uçtan bir uca kentsel değişim, dönüşüm projeleriyle yüz binlerce konuta bir anda imza atan TOKİ, şimdiye kadar ülke genelinde 904 şantiyede 280 binden fazla konut üretti. Türkiye’nin bütün illerinde faaliyet gösteren TOKİ’nin yeni hedefi ise 500 bin konut.
TOKİ projeleri özellikle son yıllarda inşaat sektörünü âdeta şaha kaldırdı. Sadece TOKİ projelerinde 800 bin kişi istihdam ediliyor ve bundan 3.2 milyon kişi ekmek yiyor. Bu projelerden yaklaşık 300 alt sektör besleniyor. İşçisinden sıhhi tesisatçısına, tuğlacısından halıcısına ve boyacısına kadar herkesin işleri açılmış durumda.

Alıntıdır. Buradan tamamını okuyabilirsiniz.